vrijdag 24 oktober 2014

Kritische meditatie (6)

Wat betekent kritiek en wat betekent meditatie.

Wat is kritiek

In de meeste woordenboeken lezen we daarover het volgende; Kritiek is het beoordelen van daden, werken, uitspraken, theorieën enz. Andere beschrijvingen wijken daar niet veel vanaf. Het gaat dus in de kern om beoordelen. Om te beoordelen moet je wegen en vergelijken. Je moet inschatten en waarnemen. Je waarneming van iets nieuws ga je weer beoordelen op grond van wat je eerder hebt meegemaakt en op grond van eerdere weging en beoordeling hebt besloten om(voorlopig) als waar aan te nemen. We gaan dan ontleden, deduceren en categoriseren enz. Zo kom je verder vinden we en dat is heel verdedigbaar gezien alle wetenschappelijke en technische successen. We kunnen ook zeggen dat kritiek hetzelfde is als dieper nadenken, de waarheid zoeken, scherp zijn en vorsen naar wat de ware werkelijkheid is. Om goed te kunnen wegen, vergelijken en beoordelen hebben we een goed geheugen nodig. We hebben scherpe waarneming nodig. We hebben naar binnen kijken nodig, om onszelf en onze mening aan kritiek te onderwerpen. Kritiek vergt persoonlijke en geestelijke openheid, het vergt aandacht en een levendige stille geest.

Wat is meditatie

Dat woord komt van het Latijnse woord meditatio, dat is afgeleid van het werkwoord "meditari" dat nadenken, overdenken betekent. Er lijkt erg veel overeenkomst te zijn met kritiek in die zin dat het in beide gevallen gaat over dieper nadenken, dieper op iets ingaan. In deze beschrijving wordt nu echter het woord overdenken gebruikt dat een ander karakter heeft. Overdenken voelt verwant aan beschouwen. Beschouwen is een gewoner Nederlands woord voor contemplatie. Contemplatie, beschouwing werd en wordt gepraktiseerd in religieuze en spirituele kringen. Niet alleen om een (heilige) tekst rationeel kritisch, of de historische bronnen ervan te onderzoeken, of om tegenwerpingen te formuleren maar ook om dieper in contact te komen met de diepere betekenis van de tekst, of met de geestelijke wereld met of met god. Letterlijk echter betekent het woord contemplatie, "het scheiden van iets uit zijn omgeving". Met andere woorden ook hier weer gaat het om onderscheid maken, onderscheidingsvermogen ontwikkelen om het ware van het onware te zien en voor het ware te (kunnen) kiezen. Een ontledende functie van het verstand dus. Contemplatie is een Latijnse vertaling van het Griekse theoreia. Zonder ook maar iets van Grieks en Latijn af te weten waag ik het er op dat ons woordje theorie daar iets mee te maken heeft.

Mystiek en transcendentie

Mystiek betekent geheim of onverklaarbaar. Een mystieke ervaring gaat over de ware werkelijkheid die we met onze gewone waarneming en denken niet kunnen beleven. Het begrip transcendentie komt daarmee overeen, ook daarbij gaat het over de ervaring die de zintuiglijke waarneming en het verstand te boven gaat. In het Nederlands kennen we in mystieke en spirituele literatuur het woord schouwen, dat verschilt van het hiervoor beschreven beschouwen, contempleren en mediteren in de zin van diep vorsen en nadenken. In de mystieke ervaring schouwt men.

Kritische beschouwing van het bovenstaande

In bovenstaande alinea’s heb ik gebruik gemaakt van woordenboeken en van wikipedia. Wat ik nog wil toevoegen over kritiek is dat het mij toeschijnt dat kritiseren in onze huidige cultuur heel dominant is, en wel in een bepaalde vorm. Namelijk om een bepaalde zaak aan de rede en de logica te onderwerpen. Wiskunde, logica en wetenschappelijke bewijsbaarheid worden alom gebruikt om objectief en onbevooroordeeld te zijn in de waarheidsvinding. Vooral ook om je te kunnen verdedigen tegen wetenschappelijk geschoolde critici, zij bepalen de toon en zelfs tegenwoordig de inhoud van het stuk. We moeten allemaal mee. Objectief, concreet fysiek bewijs is de aanbeden god. Daarop kom ik later nog terug. Er is weliswaar een alternatieve tegenbeweging maar die is vaak anti-rationeel en gooit daarmee het kind met het badwater weg, ben ik bang.

Waar het me nu om gaat is te laten zien dat kritisch denken, meditatie en contemplatie niet zo veel van elkaar verschillen, in ieder geval niet in hun oorspronkelijke woordbetekenis. Ze zijn meer verwant en overlappend dan we in eerste instantie aannemen. Met andere woorden kritisch denken, meditatie en contemplatie kunnen heel diep en ver gaan, het denken kan zich ‘ten einde denken’ zogezegd maar de vraag is of we daarmee ons denken, ons menselijk denkvermogen overstijgen. Want wat zijn we geneigd te doen als we aan het einde van ons denken zijn? Blijven we dan open, alert en wakker met een heldere open geest? Of heffen we de handen ten hemel en beginnen een zelfbeklag of zingen een levenslied, of erger nog worden we cynisch of nihilistisch? De mysticus claimt die grens te zijn overgestoken. Die geeft zelfs aan dat denken niet helpt om de waarheid of de ware werkelijkheid te beleven. Sommigen mystici geven aan dat ook meditatie en contemplatie niet helpt. Dat wil zeggen; niet helpt om de werkelijkheid te beleven en de waarheid deelachtig te zijn. Daarover zijn de wijzen, net als de geleerden op hun terrein, het dus niet eens.

Daarom, laten we het eens wat verder weg zoeken, wat zegt ons de oude Chinees hierover? Hij zegt: “ieder mens begint zijn reis op de plaats waar hij is”. We zijn denkers, dat is waar we zijn en van waaruit we verder worstelen. Het lijkt mij heel verdedigbaar dat ‘De vier vragen methode’ van Byron katie een vorm van analyse is die op het denkniveau plaats vindt. Ook binnen het Boeddhisme is dit een deelaspect van meditatie. Men kent daar de Analytische meditatie. Ook Eckhart Tolle geeft een handreiking met oefeningen en concepten over bijvoorbeeld 'het pijnlichaam'.

Descartes

Om te laten zien hoe denken verwant is aan meditatie is het interessant om naar de Franse wiskundige en filosoof Descartes te kijken. Hij was op zoek naar de werkelijkheid en de waarheid over hemzelf en het bestaan. Besta ik wel echt? “Je pense, donce je suis”, “ Ik denk dus ik besta” was het antwoord op zijn onderzoek. Als hij kon denken dan moest hij wel bestaan. Van daaruit bouwde hij zijn filosofie verder op. De algemene opvatting over hem en deze uitspraak is dat hij daarmee bedoelde dat de mens vooral en eigenlijk alleen maar denken zou zijn, voornamelijk verstand. Tegenwoordig opgevolgd door, we zijn voornamelijk hersenen. Het is toch maar zeer de vraag of hij dat zo bedoelde. Belangrijker is inderdaad dat het zo is opgevat. Ten eerste, hij zegt wel ‘ik denk dus ik besta’, maar inhoudelijk zou ik zeggen dat hij aan het twijfelen was, aan zijn eigen bestaan zelfs. ‘Ik twijfel dus ik besta’, zou dus ook een goede weergave kunnen zijn. Ik heb dit niet van mezelf. Daniël van Egmond stelt in zijn boek ‘De dood serieus nemen’(1996 Servire) de vraag, ‘hoe weet Descartes dat hij twijfelt?’. Van Egmonds antwoord: “hij weet dit alleen maar zeker omdat hij zijn twijfel ervaart. Dus de eerste zekerheid die we allemaal hebben en die we nooit “tussen haakjes” (=betwijfelen A.R.)kunnen plaatsen omdat het hier niet om een theorie gaat, is: deze levende ervaring bestaat.” Hoe je hier ook over denkt, van Egmond geeft hiermee een alternatief voor de dominantie van het rationele denken, namelijk de levende ervaring. Het motto is geworden; ik ervaar dus ik besta. Ik twijfel er aan of het bij Descartes wel ging om een soort van gesloten, logisch en verdedigend 'ik weet het' denken dat iedere openheid weigert. Dat lijkt me eerder iets van latere uitleggers of van gesloten rationalisten die hem voor hun karretje spanden.

De meditaties van Descartes

De volledige titel van dat boek is, 'Meditaties over de eerste filosofie in welke het bestaan van God en de onsterflijke ziel worden bewezen'. Het zou afleidend zijn daarop hier verder in te gaan. Wat ik wil betogen is dat mediteren wel degelijk ook denken betekent en ook dat denken meer kan betekenen dan wiskundig logisch denken en je aan 'de god van het wetenschappelijk bewijs' onderwerpen. In genoemde werk gaat het over zijn, over bestaan, over werkelijkheid, over zuivere waarneming. In zijn verdere werk ook over de samenhang tussen god en wiskunde want dat was wat Descartes aanvankelijk trachtte aan te tonen. Het lukte hem niet helemaal denk ik en hij leefde daarom in een soort gespletenheid van geloof aan de ene kant en wetenschap aan de andere kant. Spinoza is dat beter gelukt, die stelde een universele ondeelbare substantie als de uiteindelijke werkelijk voor. Descartes stelde een tegenstelling van twee substanties voor, substantie en gedachte, radicaal van elkaar verschillend en onverenigbaar. Daarmee kon aan de ene kant de ziel niet bestaan maar geloofde hij daar aan de ander kant als gelovige katholiek wel in. Beiden, zowel Descartes als Spinoza worden gezien als grote denkers. Beider werk komt in aanmerking om meditatief genoemd te worden, in Descartes geval wordt dat letterlijk zo benoemd. Spinoza's werk komt er naar mijn smaak eigenlijk meer voor in aanmerking. Deze heren zaten niet in de tegenwoordig zo populaire kleermakerszit. Ze werkten. Hun meditatie was innerlijk geestelijk werk, meer dan een stilte-oefening in kleermakerszit.

Tweeërlei zuivere rede?

We zien dat Descartes en Spinoza en later Kant het denken onderzochten. De projector zelf, ‘het denken dat denkt te weten’ zoals Byron Katie dat noemt (in Kr. M. (4) werd door hen kritisch onderzocht. Kant onderzocht 'het denken dat denkt te weten' of 'de projector' met wat hij noemde 'de zuivere rede'. Interessant is dat het Indiase Budhimanas dat we eerder (in Kr. M. (4) onder Driedelig denkvermogen) noemden wordt vertaald met zuivere rede, in Ganesha. Er lijken grote verschillen te zijn tussen de oosterse zuivere rede en de westerse zuivere rede. Of die verschillen er werkelijk zijn, daar moeten we achter zien te komen. In ieder geval klopt het niet helemaal om hier een verschil tussen oost en west te maken, zo is er bijvoorbeeld ook in het westen een verschil tussen de mystieke, spirituele zuiver rede en de zuivere rede van de westerse verlichting. Het is populair om het westen materialistisch, rationeel en mechanisch te noemen. Het spirituele en mystieke wordt op het oosten geprojecteerd en als 'eigen' ontkent, terwijl er wel degelijk een mystieke en spirituele stroming in het westen bestaat.

maandag 20 oktober 2014

Kritische meditatie (5)

Nog drie alinea’s te lezen en te bespreken.

“Na het onderzoek houd je altijd minder over van je verhaal. Wie zou je zijn zonder je verhaal? Dat zul je nooit weten tot je onderzoek doet. Er is geen verhaal dat jij bent of dat naar jou leidt. Elk verhaal gaat bij jou vandaan. Jij bent wat bestaat vóór alle verhalen. Jij bent wat overblijft als het verhaal wordt begrepen."

Ze heeft het over ‘verhaal’. We houden verhalen over onszelf. We ontlenen onze identiteit en bestaan aan onze geschiedenis. Ken je zelf door je geschiedenis te kennen lijkt het motto in het gewone denken. Je moet weten wie je bent, begrijpen hoe dat in de geschiedenis gekomen is. Dat is de mening van onze psychologen, sociologen enz. enz. Beleid wordt er op afgestemd, men gelooft dat identiteit maakbaar is op school en via de media.

Als ik op Byron Katie’s gedachten serieus doordenk kom ik tot de uitkomst dat het slechts stuivertje wisselen is van het ene concept en verhaal met het andere. Schijnbaar nieuw maar telkens blijkt het weer oud te zijn want voortgekomen uit een oud verhaal of een reactie er op. Niet werkelijk anders, de zelfde menselijke toestanden als 5000 jaar geleden alleen in een ander jasje, anders georganiseerd. Dit geldt in het groot voor een hele cultuur en in het klein voor ieders persoonlijke geschiedenis en verhaal waar je aan gehecht bent en ‘ik’ noemt. Door die identificatie en gehechtheid ben je niets zonder je verhaal. Althans dat is onze instinctieve angst, een ego angst, een doodsangst. Of die angst gegrond is kan je alleen weten als je onderzoek doet, wat kennelijk inhoudt dat je dan voorbij je verhaal gaat, want ze zegt:“Jij bent wat bestaat vóór alle verhalen. Jij bent wat overblijft als het verhaal wordt begrepen.”

Er is achter of voorbij 'onszelf als verhaal' een hemel, een hemel op aarde. Je leeft dan in een staat van dankbaarheid en genade. Wat een verlokking.

“Het leven aan de andere kant van het onderzoek is onvoorstelbaar eenvoudig en vanzelfsprekend. Alles wat je ziet is volmaakt, gewoon zoals het is. Hoop en vertrouwen heb je hier niet nodig. De aarde bleek de hemel te zijn waarnaar ik verlangde. Er is zoveel overvloed, hier, nu, altijd. Er is een tafel. Er is een vloer. Er is een kleed op de vloer. Er is een raam. Er is een hemel. Een hemel! Ik zou eindeloos kunnen doorgaan met het eren van de wereld waarin ik leef. Er is een mensenleven voor nodig om dit moment te beschrijven, dit hier en nu dat niet eens bestaat, behalve als mijn verhaal. En is het niet mooi? Het mooie van weten wie je bent is dat je altijd in een staat van genade verkeert, een staat van denkbaarheid voor de overvloed van de schijnbare wereld. Ik stroom over van de pracht, de vrijgevigheid van alles. En het enige wat ik heb gedaan was het op te merken.”

Is dit wel kost voor gewone mensen? Want ja, er is een hemel, een tafel, en een vloerkleed enz. maar er wordt ook een hals doorgesneden en er sterven mensen aan ebola en andere ziektes, en er storten vliegtuigen neer.

De lakmoesproef zou wat mij betreft te vinden zijn in haar houding tegenover pijn en dood. Ik ga daar nu niet op in want ieder kan zelf lezen in boeken en zien op you tube filmpjes dat zij consequent is ook in het zicht van ziekte, pijn en dood. Ik herinner me woorden van haar in de strekking van: “waarom een moment van levensvreugde verliezen aan zoiets onnozels als doodsangst” tijdens het neerstorten van een vliegtuig. “Enjoy your flight”zou ze dan zeggen. Zij geeft een andere lakmoesproef aan. Namelijk een constante staat van dankbaarheid, van compassie en liefde die door dood en pijn niet wordt ondermijnt.

“De lakmoesproef voor zelfrealisatie is de constante staat van dankbaarheid. Deze dankbaarheid is niet iets wat je kunt zoeken of vinden. Het komt van een andere kant en neemt volledig bezit van je. Het is zo groots dat het niet kan worden afgezwakt of ergens mee kan worden bedekt. De korte versie zou zijn: het denken dat verliefd is op zichzelf. Het is de totale acceptatie en absorptie van zichzelf, op hetzelfde moment weerspiegeld in dat middelpunt dat als een samensmelting is. Als je je leven leidt vanuit die staat van dankbaarheid, ben je thuisgekomen.”

Vorige keer in Kritische meditatie 4 zagen we dat denkvermogen meer in kan houden dan optellen, aftrekken, deduceren, herinneren, ordenen enz. Dat onderwerp komt in dit laatste deel niet aan de orde. Moet later een keer.

Punt blijft hoe stop ik mezelf. Byron Katie geeft een handreiking, een soort van methode met haar vier vragen aanpak voor onderzoek, voor werken aan jezelf om aan die andere kant te komen. Mijns inziens is dat dan werken op onderdelen. Je hebt een stress situatie of een probleem of onderwerp en gaat daar dan met die 4 vragen aan werken. Het is inderdaad werken met de projector maar eigenlijk op onderdelen van de projector. Ze zegt ook; na je onderzoek hou je altijd minder over van je verhaal. Dus hier is tijd en langzame stap voor stap vooruitgang een onderdeel. En dus tijd, en dus denken.

Krishnamurti geeft niks, geen methode, geen meditatie helemaal niks. Want dat zou hij in Katies taal gesproken alweer een nieuw verhaal vinden. Toch heb ik het gevoel dat hij (alweer in de taal van Katie) de gehele projector als onderwerp neemt.

Volgende keer verder met Krishnamurti misschien.

dinsdag 14 oktober 2014

Kritische meditatie (4)

Nu verder met die derde alinea (in kritische meditatie (2))die meer ingaat op de activiteit en de staat van de psyche die kennelijk een mystieke ervaring tot gevolg heeft, of kan hebben.

“Als we onze overtuigingen onderzoeken gaan we inzien dat we niet zijn wie we dachten. De transformatie komt voort uit de oneindige tegenpool van het denken, die we zelden hebben ervaren, omdat ‘het denken dat denkt te weten’ de touwtjes zo strak in handen heeft gehouden. En als we onderzoek doen verandert onze wereld, omdat we met de projector –het denken- werken en niet met het beeld dat geprojecteerd wordt. We raken onze hele wereld kwijt, de wereld zoals wij die begrepen. En iedere keer dat we onderzoek doen wordt de realiteit vriendelijker.”

We moeten onze overtuigingen onderzoeken zegt die eerste zin. Het moet gaan over onze opvattingen, meningen zelfs over ons hele referentiekader. Uiteindelijk moet het naar mijn begrip gaan over onze zelfgevoel, ons zelfbesef, onze individuele identiteit.

Dat onderzoek moet gebeuren met ‘de projector’ zegt ze. Maar nee, als we goed lezen is dat niet helemaal juist. We moeten werken met onze projector staat er. Onder ‘werken met onze projector’ moeten we denk ik verstaan dat we die projector zelf onderzoeken. We onderzoeken dan de projector oftewel ‘het denken’ en niet de geprojecteerde beelden. Doen we dat dan raken we de hele wereld kwijt zoals we die begrepen, en de realiteit zal steeds vriendelijker worden.

Dit is interessant en boeiend. Onderzoeken is denken. Onderzoek ik met mijn denken mijn denken? Mijn vraag is, wie of wat onderzoekt ‘de projector’, wie of wat onderzoekt ‘het denken'. Dat ben ik zelf natuurlijk zegt iets in mij. Maar hoe objectiveer ik mezelf dan om mezelf objectief en neutraal te onderzoeken. Het lijkt er op dat ik mezelf toch een beetje moet opdelen. Onderzoeker en onderzochte zijn dezelfde. Kan dat? Hoe kan dat?

Ik heb ondertussen genoeg geleerd op dit gebied om niet naar een antwoord hierop te zoeken. Er liggen verleidelijke antwoorden te wachten zoals dat het kan met het gevoel, met intuïtie, het hogere transcendente, het innerlijke diepere, het onzegbare, de stille getuige enz. enz.hier wordt dit 'het neutrale deel' genoemd. Ik heb geleerd dat het goed is om met deze vraag te leven. De vraag te stellen zonder naar een antwoord of oplossing te dwingen.

In de daarop volgende alinea wordt dieper ingegaan op ‘het denken’, op die ‘projector’. Het blijkt dat ze het bedoeld als metaforisch, slechts bedoeld om uit te leggen, duidelijk te maken. Ze splitst ‘het denken dat één is' a.h.w. op in delen. Alsof er lagen bestaan in ons denkvermogen. Ze postuleert hier in ieder geval twee polen en een neutraal midden, leest u maar mee.

“Het deel dat het onderzoek doet is het neutrale deel van het denken, het middelpunt dat de ene tegenpool van het denken nader tot de andere kan brengen. Dit neutrale deel biedt de verwarde, vastgeroeste, ik-weet-tegenpool de mogelijkheid zich open te stellen voor de tegenpool van het denken dat de gezonde, heldere, liefdevolle antwoorden bevat die ‘het denken dat denkt te weten’ begrijpt. Het neutrale deel heeft geen motief of verlangen, geen ‘moeten’ of ‘niet-moeten’; het is een brug die deze tegenpool moet oversteken. En als het ‘ik weet het denken’ wordt opgevoed, lost het op in de tegenpool van wijsheid. Wat overblijft is volkomen gezond, onverdeeld en vrij. Natuurlijk is dit alles slechts een metafoor, want er is maar één denken. Waar het op neerkomt is dit: als het denken gesloten is, is het hart gesloten; als het denken open is, is het hart open. Dus als je je hart wilt openstellen, onderzoek dan je denken.”

Een driedelig denkvermogen

1 De ik-weet-pool zoals Katie het noemt. Een denken dat zoekt naar zekerheden om zich in het leven aan vast te houden en te overleven. Het is blij dat het iets weet en dat het een zekerheid heeft en houdt daarom daaraan vast. Hierin herkennen we ons allemaal. Hier bevindt zich onze zelfidentificatie. Hier leeft ons zelfbeeld, onze overtuiging van wie we zijn, hoe de werkelijkheid om ons heen is wat en hoe het leven is. Hier zeggen we ‘dit ben ik’. Of ook, hier twijfelen we aan wie of wat we zijn. Kunnen we de twijfel, onzekerheid en onwetendheid niet aan dan grijpen we weer naar zekerheden en zeker weten, raken daarin verstrikt en houden dat vol ofwel we zoeken en vinden, evt. via meditatie en spiritualiteit een andere modus of bewustzijn en weten dan wel wie we zijn. En we zitten weer vast.

2 Een denken dat neutraal is, dat geen moeten of niet-moeten kent. Het is de mogelijkheid van een brugfunctie naar een derde modus van denken of bewustzijn.

3 Een denken dat zich kenmerkt door wijsheid en gezonde, heldere, liefdevolle antwoorden bevat. Het denken van één, het vasthoudende ‘ik weet het’ en ‘ik moet het weten’ kan hierin oplossen als het gebruik maakt van twee of zich laat beïnvloeden door twee.

Ik wil tussendoor even opmerken dat mystici in verschillende tijden en culturen nagenoeg hetzelfde rapporteren vanuit hun ervaringswereld. Wat hierboven staat kan bijvoorbeeld heel goed dienen als uitleg voor de termen uit de Indiase psychologie en mystiek. Namelijk bij 1 herken je kama-manas, het denken dat gebonden is aan en gestuurd wordt door de begeerte om te bestaan en voort te bestaan, overlevings- en ego-denken dus. 2 zou een goede beschrijving kunnen zijn van antahkarana de innerlijke schakel tussen lager en hoger bewustzijn. 3 beschrijft buddhi wat o.a. intuïtie of zuivere rede betekent en het beschrijft ook buddhimanas, wat intuïtief denken of weten betekent, of het onsterfelijke deel van manas, een goddelijk deel van het denkvermogen. Byron Katie wist en weet van deze zaken niets af. Interessant dat zij dit toch op eenzelfde manier beschrijft.

Uiteindelijk is bovenstaande studie voornamelijk interessant voor 1, voor mijn ‘ik weet het’ denken. Ik heb echter geleerd dat ik er goed aan doe om dat weet-hongerige aspect van mij zijn voer te geven en gerust te stellen.

Waar het om gaat is dat we er mee aan het werk gaan. Mijn vraag hiervoor was; “wie of wat onderzoekt ‘de projector’, wie of wat onderzoekt ‘het denken’.” Dat is dus het denken zelf, is nu het antwoord al moeten we daarbij aantekenen dat ‘het denken’ niet zomaar een eenduidig iets is. Er zijn nuanceringen, er zijn lagen. We moeten daarvoor onderscheidingsvermogen ontwikkelen.

Een van de moeilijkheden is dat we ook met ons ‘ik weet het’ denken die neutrale houding aan kunnen nemen. Vanuit ons 'weet-denken' imiteren we zulk gedrag. Zelfs kunnen we er een wijze houding mee aannemen maar dan is er natuurlijk geen wezenlijke verandering opgetreden, het lijkt dan alleen maar zo. Wijsheid, liefde, waarheid en helderheid worden als kwaliteiten van dit derde aspect genoemd. Iedereen streeft daarnaar en heeft het als ideaal, doet zijn best om dat ideaal te verwezenlijken. Bijna altijd wordt zo een masker gecreëerd waar vaak genoeg de maskeraars zelf in geloven. Grote verwarring en ontgoocheling is het gevolg. Byron Katie komt hier met een aanwijzing:

“Waar het op neerkomt is dit: als het denken gesloten is, is het hart gesloten; als het denken open is, is het hart open. Dus als je je hart wilt openstellen, onderzoek dan je denken.”

Punt is dan natuurlijk wel of je jezelf in je denken als gesloten ervaart, en of je je hart als gesloten ervaart. En hiermee heb ik een nieuw iets toegevoegd, namelijk ervaring. Ervaring als een onderdeel van denken, kan dat wel in de tegenwoordige betekenis van het begrip denken. Byron Katie gaat eigenlijk nog verder. Ze stelt het denken en het hart als synoniem aan elkaar. In de ervaring (van je eigen geslotenheid) ligt het startpunt van je motivatie om iets te gaan onderzoeken in jezelf.

In feite worden denken en hart hier aan elkaar gelijk gesteld. Ook dit komt weer overeen met de oosterse mystieke opvatting dat manas, vertaald met mind in het Engels en denkvermogen in het Nederlands in het hart zetelt. Het is het vierde en middelste beginsel in de zevenvoudige mensopvatting die je in verschillende esoterische filosofieën tegenkomt.

Interessant om ons begrip denkvermogen in te vullen met ervaring en hart.

Genoeg voor nu, volgende keer verder.

zondag 5 oktober 2014

Kritische meditatie (3)

Zoals aangekondigd: close reading met de tekst van het vorige opstel (Kritische meditatie 2) in deze reeks. Eerst lezen dan mediteren.

“We werken met wat is, maar wat niet is gebruiken we”.(Tao Teh Ching)

Deze zin gaat dus over wat is, over wat niet is, en over werken en gebruiken. Dat wat is, daar wordt mee gewerkt. Dat lijken dus de dingen te moeten zijn. Als we dan aan het werk zijn met de dingen en zelf ook 'ding' zijn gebruik je volgens het ideaal van de Tao Teh Ching (dat) wat niet is, de niet-dingen. Dat (wat dat dan ook moge zijn), zijn dus geen dingen meer. Hier gaat het over het verschil tussen vorm en leegte misschien, vanuit de leegt de vormen vorm geven. Vormen (werkwoord) vanuit leegte, werken, handelen bewegen vanuit leegte. Zoiets zal het moeten zijn. Net zoiets als leven vanuit dood. Met steeds de dood, met je ‘niet bestaan’ in je bewustzijn, handelen, bewegen, leven.

Deze taoïstische zin brengt je direct in contact met een bepaalde geestesgesteldheid, een bepaalde vorm van bewustzijn.

Byron Katie lijkt de lezer inzicht te willen geven in die staat van bewustzijn. Ze probeert je mee te nemen in een reis van denken naar niet-denken. Zie die eerste alinea. De eerste twee zinnen daarvan zeggen:

“Als het denken inzicht krijgt in zichzelf, identificeert het zich niet meer met zijn eigen gedachten. Dan ontstaat er een grote open ruimte.”

Hier wordt nogal wat gezegd. 1 Het denken krijgt inzicht in zichzelf, in het denken. 2 Het denken identificeert zich (dan) niet meer met zijn eigen gedachten. Wat of wie is dan dat denken dat inzicht krijgt, dat zich niet meer identificeert met het denken vraag ik me dan af. Wat ze hier gedachten noemt moeten we beschouwen als denkbewegingen neem ik aan. Dan (zegt zij) ontstaat er een grote open ruimte. Zo heeft zij dat ervaren en over die ervaring wijdt ze dan verder uit.

Ik moet zeggen dat ik ook weleens inzicht heb in mijn eigen denken. Dan heb ik door hoe ik bepaalde uitgangspunten heb over iets en daardoor handel zoals ik handel. Die uitgangspunten of houdingen en vooroordelen kan ik loslaten en daarna veranderd dan mijn handelen. Dat ontstaan van die grote open ruimte herken ik niet. Ik kan me in sommige gevallen wel opgeruimd of opgelucht voelen maar dat is het dan. Ik neem voorlopig maar aan dat dit komt omdat het in mijn geval gaat over een bepaald onderwerp van denken en gedrag en bij haar misschien over het totaal van haar denken en gedrag. Ze gaat verder met:

“Een volgroeid denken kan alle ideeën koesteren; het voelt zich nooit bedreigd door verzet of conflicten, omdat het weet dat het niet belemmerd kan worden. Als het geen standpunt heeft dat verdedigt moet worden of een identiteit die beschermd moet worden, kan het gaan waar het wil. Het heeft nooit iets te verliezen, omdat er niets bestaat. Het lacht van plezier en vergiet tranen van dankbaarheid omdat het zijn eigen natuur ervaart.”

Het lijkt hier ook alsof denken en ‘ik’ hetzelfde zijn. Ze lijkt het over zichzelf te hebben als ze over het denken spreekt. Een volgroeid denken is kennelijk vrij, geen bedreigen, geen verzet, niets te verdedigen, geen identiteit te beschermen. Niets te verliezen want er is niets. Alleen plezier en dankbaarheid door het ervaren van de eigen natuur.

Heel erg aanlokkelijk moet ik zeggen. Maar tegelijk ook wel onbegrijpelijk en onwerkelijk. Ook beangstigend, wie ben ik dan nog. Besta ik dan nog wel. Ben ik er dan nog wel om dat te ervaren. Katie spreekt er ook in de 2de persoon over; ‘het lacht van plezier’, en ‘het heeft nooit iets te verliezen’, enz. ze heeft het over ‘het’. Onpersoonlijk. Nou dat ken ik allemaal niet. En als ik om me heen kijk zie ik ook alsmaar mensen die best wel inzicht hebben in hun eigen denken maar die net zo min als ik lachen van plezier en tranen vergieten van dankbaarheid omdat ze hun eigen natuur ervaren. Wellicht komt dat omdat ik het over hen heb als ‘ikken’ net als over mezelf als een ‘ik’. Zij heeft het over het, maar ze is kennelijk wel degene die het ervaart. Zij wel en wij niet…. hoe komt dat toch. Misschien toch door dat verschil van het totale denken in haar geval en gedeelten van het denken in ons geval?

In die tweede alinea beschrijft ze haar ervaring:

“Alles lijkt bij mij binnen te komen. Ik kijk en zie wat er uit me komt. Ik ben het middelpunt van alles. Ik hoor meningen en concepten en omdat er geen ik is waarmee ik me kan identificeren neem ik alles in me op als een ‘zijn’, en alles wat uit de ervaring voortkomt is ondergedompeld in het niet-zijn, uitgewist en weer naar buiten gedreven. Het komt naar binnen, het voegt zich tot één geheel, het wordt uitgewist en wat naar binnen stroomt is het niet-zijn dat er uitziet als het zijn. Als je inziet dat je niemand bent voel je je bij iedereen op je gemak, hoe wanhopig of verdorven ze ook mogen lijken. Er is geen lijden waar ik niet binnen kan gaan, wetend dat het al is opgelost, wetend dat wat ik ontmoet altijd mezelf is.”

Alles komt bij haar binnen en er stroomt ook weer van alles uit haar blijkt in de eerste zinnen. Er is duidelijk een zelfervaring. Maar ze ervaart geen ‘ik’ staat er in de volgende zin. Ze ervaart een uitwisseling of wederkerigheid van zijn en niet-zijn, wat ik versta als vorm en leegte die ik hierboven noemde. “(....) het niet-zijn dat er uitziet als het zijn”. De leegte die er uitziet als vorm zou je kunnen zeggen. Die paar laatste zinnen zijn pure mystieke ervaringen. Niet zo gek dus dat ik dat niet herken.

De leegte die vorm lijkt te zijn. Vorm en ding is onze werkelijkheid. Mystiek lijkt te gaan over de onwaarheid van onze werkelijkheid en de waarheid komt ons over als onwerkelijkheid. Misschien dat Katie daarom graag werkt met omdraaiingen?

In de derde alinea lijken we meer psychologische uitleg te gaan krijgen over dit merkwaardige fenomeen van de mystieke ervaring.

Daar ga ik een volgende keer mee verder. Dit is genoeg zo voor een opstelletje op Zondag.

vrijdag 26 september 2014

Nog meer Islamreclame

Gülen die in een advertentie de Islam verdedigde naar aanleiding van de Isis schande krijgt steun van 120 Islamgeleerden. Zij schreven een open brief aan I.S. voorheen Isis. Kijk daarvoor hier.

Op zich heel goed dat meer vooraanstaanden binnen de Islam, ‘zij die kennis hebben’ zoals ze in de koran genoemd worden, reageren.

Itjihad

Zoals ik het zie; ze distantiëren zich slechts en nemen geen verantwoordelijkheid. Dit zijn dezelfde mensen die het Christendom, de Joden, Israel en het westen zo graag op hun verantwoordelijkheden wijzen over wat er allemaal mis is in de wereld. Belangrijker vinden ze het verdedigen van hun heilige drie-eenheid, Allah, Koran en Mohammed op hoog niveau, het pure en goddelijke van de Islam moet hooggehouden worden, zeker door deze 'voorbeeld gelovigen'. In feite is dit een theologische discussie die er in de Islamitische praktijk op neerkomt dat ze elkaar als afvalligen gaan bestempelen. Daarna hangt het van verschillende omstandigheden af of er maatregelen vanuit de sharia genomen gaan worden of niet wat kan gaan van excommunicatie tot onthoofdingen toe. Vanuit westers perspectief gezien ontzegt men elkaar een eigen kijk en uitleg van het heilige boek en Mohammed ‘s opdracht voor de wereld. Precies wat je kan verwachten binnen Islamitische culturen, geen geestelijke vrijheid en geen vrije individuele gewetensvorming. Je moet bij twijfel namelijk te rade gaan bij hen die kennis hebben = moellahs, moefti’s, imams en nu dus die 120 briefschrijvers aan Baghdadie. Zij die kennis hebben staan stevig in het geloof zegt de koran ergens als ik het me goed herinner.(*1) Zo draait het kringetje dan rond. De kennis ligt vast in het geloof, in het woord van god in het boek. Ongeveer 700 jaar geleden waren de kennisbezitters er uit, er viel verder niets meer te interpreteren en de zgn. ‘poorten van itjihad’ (=interpretatie, vernieuwing) werden gesloten.

Deze 120 geleerden zijn wel tegen deze I.S./Isis maar niet tegen een wereldkalifaat want dan zouden ze van hun geloof moeten vallen. Een wereldkalifaat is nl. het doel (het politieke aspect) van de Islam. Dit is ook het doel van de moslimbroederschap evenals van de salafisten en wahabieten die door het westen te vriend worden gehouden en waar het maar enigszins kan ‘gematigd’ genoemd worden. Het is ook het doel van de strijdende partijen tegen Assad in Syrië en ook het doel van Al Qaida, of Al Nusra of Isis, Hamas, Khorasan of straks weer een groep met een ander etiket. Ze putten allemaal uit dezelfde bron, groeien allemaal uit hetzelfde zaad. Niemand hoeft zich hierover nog verrast te tonen, het zijn nl. in feite Mohammedanen, d.w.z. zij die het voorbeeld van Mohammed volgen en het goddelijk plan van allah gaan vervullen. Met andere woorden, geen enkel verschil tussen staatsidee en religie.

Wat er nog steeds niet gebeurd is dat die geleerden hun uitleg over de koran, soena en hadith gaan herzien. De reden is denk ik dat het dan gedaan is met de Islam. Bovendien is het praktisch ook heel moeilijk. De Islamitische wereld is veel groter en onoverzichtelijker dan 700 jaar geleden. Er is geen centrale hiërarchische structuur in de Islam zoals bijv. in de christelijke kerk. Er kan geen algemeen geldend concilie gehouden worden waar besloten wordt aan welke uitleg men zich voortaan zal gaan houden en een daaruit volgende praktijk. Dus moet ik die mogelijkheid maar opgeven, het gaat gewoon niet gebeuren denk ik.

Mohammed heeft zijn beweging heel horizontaal opgezet. Eenvoudig ook, een god, geen goddelijke drie-eenheid en dergelijke theologische moeilijkheden voor het volk. Een totalitair systeem en ook een collectivistische cultuur d.m.v. de oema is de uitkomst. Het systeem zit vast. De gelovigen zitten er met hun hart en ziel in vast.

Confrontatie collectivisme - individualisme

Het gevolg is dat de moslims zich in deze moderne wereld in een tegenovergestelde positie bevinden dan in een collectivistische cultuur ideaal is. De moslim wordt gedwongen zich individueel te bezinnen op wat voor hem of haar de persoonlijke waarheid is en de raadgevingen en fatwa’s van predikers/kennisbezitters te laten voor wat ze zijn.(*2) Dat doen ze voorlopig niet. Ze vinden dat ze niet aangesproken mogen worden op wat ‘die gekken doen’ en dat ze er niets mee te maken hebben. Ze hoeven zich niet te distantiëren vinden zij evenals hun niet moslimse sympathisanten die overigens wel vinden dat iedere Nederlander zich moet verantwoorden voor slavernij, kolonialisme, racisme, kapitalisme en zelfs voor zwarte piet. Kijken hoe het komt dat de Islam dit soort van groepen baart doen ze niet. Dan zouden ze persoonlijk werk moeten gaan doen, liever sluiten ze zich aan bij westerse kritiek op het westen. In die arena kan je ongelovigen verslaan in discussies door ze met hun eigen uitgangspunten om de oren te slaan waar ze niet aan kunnen voldoen. Werkt heel goed bij schuldbewuste westerlingen.

Persoonlijk vind ik het heel interessant om het proces te volgen hoe collectivistische cultuur leden nu voor de uitdaging staan om individueel innerlijk hun geweten te vormen en te volgen in plaats van loyaal te blijven aan de predikers, de gemeenschap van gelovigen, de familie en vrienden. Ze moeten de enorme sociale en psychologische druk weerstaan die daarvan uitgaat, hun identiteit en zelfbesef is daar immers zo sterk mee verbonden. Voor een gelovige moet het denk ik aanvoelen alsof hij ook zichzelf ontrouw wordt, verraad pleegt aan zijn ziel. Dat moet mijns inziens een identiteitscrisis betekenen. Maar er zit denk ik niets anders op, de Islam kan niet veranderd worden zonder nagenoeg opgeheven te worden. Zo heeft Mohammed het in elkaar gestoken, dat werkte toen. Je ziet ook hoe snel en succesvol Al Qaida en Isis opereren, precies zoals het ook ging in Mohammeds tijd.

Ik duid dit vanuit psyche en spiritualiteit of religie. Ik denk dat het ook het beste is om moslims op deze manier tegemoet te treden. Slechts uitgaan van oliebezittingen en geopolitiek, maatschappelijke toestanden als discriminatie, ongelijkheid enz. komt op de tweede of derde plaats. De kern van het probleem ligt volgens mij in de ziel, in het hart van de moslim, in zijn/haar identiteit, in de trouw aan allah, als kind van allah. De strijd moet m.i. voornamelijk gestreden worden op het geestelijke en culturele strijdveld ook al is dit het moeilijkste strijdveld. Ze zeggen het vaak genoeg zelf; "je kan me wel doden maar mijn hart en ziel, mijn geloof en trouw aan allah, daar kom je niet aan. Ik sterf er graag voor." Dus aan de leer en aan de ideologie, aan het plan gods kom je niet. Hier ligt de grond voor hun superioriteitsgevoel en hun onkwetsbaarheidsgevoel. Het is de Islamitische leer die de zielen van de gelovigen zo vormt, maatschappelijke omstandigheden zijn slechts kapstokken of aanleidingen.

Welke maatregelen worden er genomen om kritisch kijken naar godsdienst en cultuur te faciliteren? Ik vrees geeneen. Hier ligt een dilemma van jewelste. Vrijheid van godsdienst, vrijheid van meningsvorming en meningsuiting enz. enz. staat dit in de weg. Men hanteert dan de letter van die uitgangspunten en niet de geest van die uitgangspunten. Zodoende laat men gelovigen geestelijk stikken. Daarnaast is men bang, het zijn dan ook vooral de politiek correcten die aan islamofobie lijden.

Afshin Ellian schreef een stuk over de geest van de moslim. Hij is iemand die beter in staat is dan ik om over de geest én over de maatschappelijke en politieke consequenties daarvan te spreken.

*1 en *2: Dit is te vinden in Soera 3:7, hier weergegeven in een eigen samenstelling van vertalingen:

“Hij is het die u de schrift (het boek) heeft nedergezonden; er zijn verzen in die fundamenteel en onoverdrachtelijk zijn in hun betekenis, zij vormen de grondslag van het boek (wettelijke verplichtingen en strafwetten), anderen zijn zinnebeeldig (allegorisch) en overdrachtelijk. Maar degenen in wier hart dwaling (twijfel) is gaan na wat er meerzinnig (symbolisch – allegorisch) van is in begeerte naar verzoeking en in begeerte naar uitlegging ervan. Maar niemand kent de juiste uitleg dan Allah – en degenen die vast gegrondvest (stevigstaand) zijn in kennis, die zeggen: “Wij geloven er in; het geheel is (het is alles) vanwege onze heer”, en niemand trekt er lering uit, dan zij, die begrip hebben (dan de verstandigen)”.

In deze soera wordt duidelijk hoe de gelovige wordt geraden en beïnvloedt om niet het eigen denken en geweten te onderzoeken en de eigen twijfels serieus te nemen, maar in plaats daarvan zich te verlaten op autoriteit van buiten en op geschreven dogma's. Twijfel, niet weten, vragen en onderzoeken staat aan de basis van het moderne denken. Zeker weten door geloof van buitenaf gegeven staat aan de basis van het gelovige denken.

maandag 22 september 2014

Het is niet wat het lijkt

Fethullah Gülen spreekt zich uit tegen I.S. Hij doet dat o.m. in een advertentie in de volkskrant. Lees hier. Omdat ik in meerdere stukjes op dit blog mijn kritiek, twijfels en wantrouwen over 'moslims die hun Islam zouden kritiseren' heb getoond wil ik op deze advertentie ingaan. Het lijkt alsof -en zo wordt het ook door de media gebracht- het er nu eindelijk van komt:

‘Een welkom geluid uit de Islamitische gemeenschap’ en ‘belangrijk dat de samenleving ziet dat niet alle moslims terreur goedkeuren’ enz.

Nee niet alle, misschien wel weinig maar toch veel te veel. Het is de zwijgende goedwillende meerderheid die voor stagnatie zorgt, er voor zorgt dat er niet echt iets veranderd. Wat is er makkelijker dan terreur, moord en doodslag veroordelen, ook voor een moslim?

Waarom ik ook bij deze Fetullah Gülen blijf wantrouwen? Omdat hij dit zegt:

“Elke vorm van geweld tegen onschuldige burgers of vervolging van minderheden is in strijd met de Koran en de traditie van de profeet Mohammed. Leden van I.S. zijn ofwel totaal niet op de hoogte met het geloof dat zij verkondigen, ofwel zijn hun acties designed om hun persoonlijke interesses of die van hun politieke meesters te dienen.”

Mijn wantrouwen moet ik iets toelichten. Ik geloof niet dat hij kwaad in de zin heeft, dat niet. Ik denk dat hij een goede bedoeler is die nog steeds geen kritiek op zijn heilige drie-eenheid ( Allah, Koran, Mohammed) aan kan.

In feite gaat hij met I.S. alleen maar een theologische discussie aan. Zij zijn volgens mij zeer goed op de hoogte van de islamitische leer en geloven dat Allah hun politieke meester is, ze vinden dat in de Koran en in het voorbeeld van Mohammed ’s leven. Het is hun woord tegen het zijne.

Hij is wel dapper bezig, zie deze zinnen:

“De daden van I.S. zijn een schande voor het geloof dat de groep verkondigt en zijn misdaden tegen de menselijkheid. Religie biedt een basis voor vrede, mensenrechten, vrijheden en gerechtigheid."

Nou, lees dat maar eens ’n paar keer over. Het lijkt wel je reinste humanisme en verlichting. Echter, religie biedt even zo vaak of misschien zelfs vaker een basis voor onvrede, oorlog en in het geval van de Islam specifiek ook terreur. Misdaden tegen de menselijkheid haal je letterlijk uit de Koran, daar kan hij met die I.S. mannen niet tegenop redeneren. In die Islamitische leer, en niet bij VN wordt namelijk bepaalt wie er onschuldige burgers zijn en wie niet.

Gülen doet er beter aan zich te realiseren dat die schanddaden rechtstreeks uit zijn geloof, uit zijn heilige boek en het leven van zijn profeet gehaald zijn. In plaats van zich af te vragen hoe dit mogelijk is en wat daaraan te doen is gaat hij zijn heilige drie-eenheid verdedigen en geloofsgenoten veroordelen. Natuurlijk, anders zou hij zich moeten schamen. Dus dat wordt dan instinctief naar de kwaden wijzen, veroordelen en beschuldigen. Zijn conclusie zou moeten zijn dat er een herziening van de Islamitische leerstukken nodig is. Maar naar binnen kijken .... ik vrees dat het er niet in zit.

Theoretisch moet ik hem een kans geven, ik heb ook wel iets van een goeie bedoeler in mij. Misschien is het wel een tactiek van hem binnen een groter strategisch plan om de Islam te herzien en moderniseren, hij spreekt immers over mensenrechten en vrijheden. Maar ik ben bang dat hij een té goeiige bedoeler is. Als de Islamitische leer niet veranderd zal hij altijd geloofsgenoten moeten blijven veroordelen omdat ze niet humanistisch en verlicht genoeg zijn. Het christendom en ten dele ook het Jodendom zijn gehumaniseerd, gemoderniseerd en verlicht. Laat hem daar met zijn geloofsgenoten eens aandacht aan gaan besteden. Hij kan aan die twee andere Abrahamitische godsdiensten zoals gedrieën door sommigen genoemd worden een voorbeeld nemen. Hij hoeft ze niet na te doen, hij kan samen met andere 'bezitters van kennis' hun eigen vernieuwende weg bewandelen. Ze kunnen de poorten van de Itjihad weer openen.

PS

In de 3de alinea spreek ik over de zwijgende goedwillende meerderheid die voor stagnatie zorgt. In dit artikel meer informatie over de ongeveer 100.000 geweld-goedkeurende moslims in Nederland.

Kritische meditatie (2)

Mijn oefening en worsteling met meditatie en onderscheidingsvermogen in het vorige stukje zet ik voort met een tekst uit een ander boek.

In ‘Katie ’s Tao’ staat op blz. 37 een overdenking van Byron Katie n.a.v. een regel uit de Tao Te Ching. Ik heb zelf sporadisch wat leestekens toegevoegd, kopjes gemaakt en alinea’s ingedeeld. Om er op terug te kunnen komen en er naar te kunnen verwijzen geef ik hier haar gehele overdenking naar aanleiding van die regel. Mijn plan is om eerdaags een ‘close reading’ met deze tekst te ondernemen.

“We werken met wat is, maar wat niet is gebruiken we”.

(Tao Teh Ching).

Als het denken inzicht krijgt in zichzelf, identificeert het zich niet meer met zijn eigen gedachten. Dan ontstaat er een grote open ruimte. Een volgroeid denken kan alle ideeën koesteren; het voelt zich nooit bedreigd door verzet of conflicten, omdat het weet dat het niet belemmerd kan worden. Als het geen standpunt heeft dat verdedigt moet worden of een identiteit die beschermd moet worden, kan het gaan waar het wil. Het heeft nooit iets te verliezen, omdat er niets bestaat. Het lacht van plezier en vergiet tranen van dankbaarheid omdat het zijn eigen natuur ervaart.

Alles lijkt bij mij bonnen te komen. Ik kijk en zie wat er uit me komt. Ik ben het middelpunt van alles. Ik hoor meningen en concepten en omdat er geen ik is waarmee ik me kan identificeren neem ik alles in me op als een ‘zijn’, en alles wat uit de ervaring voortkomt is ondergedompeld in het niet-zijn, uitgewist en weer naar buiten gedreven. Het komt naar binnen, het voegt zich tot één geheel, het wordt uitgewist en wat naar binnen stroomt is het niet-zijn dat er uitziet als het zijn. Als je inziet dat je niemand bent voel je je bij iedereen o je gemak, hoe wanhopig of verdorven ze ook mogen lijken. Er is geen lijden waar ik niet binnen kan gaan, wetend dat het al is opgelost, wetend dat wat ik ontmoet altijd mezelf is.

Als we onze overtuigingen onderzoeken gaan we inzien dat we niet zijn wie we dachten. De transformatie komt voort uit de oneindige tegenpool van het denken, die we zelden hebben ervaren, omdat ‘het denken dat denkt te weten’ de touwtjes zo strak in handen heeft gehouden. En als we onderzoek doen verandert onze wereld, omdat we met de projector –het denken- werken en niet met het beeld dat geprojecteerd wordt. We raken onze hele wereld kwijt, de wereld zoals wij die begrepen. En iedere keer dat we onderzoek doen wordt de realiteit vriendelijker.

Als je je hart wilt openstellen, onderzoek dan je denken.

Het deel dat het onderzoek doet is het neutrale deel van het denken, het middelpunt dat de ene tegenpool van het denken nader tot de andere kan brengen. Dit neutrale deel biedt de verwarde, vastgeroeste, ik-weet-tegenpool de mogelijkheid zich open te stellen voor de tegenpool van het denken dat de gezonde, heldere, liefdevolle antwoorden bevat die 'het denken dat denkt te weten' begrijpt. Het neutrale deel heeft geen motief of verlangen, geen ‘moeten’ of ‘niet-moeten’; het is een brug die deze tegenpool moet oversteken. En als het ‘ik weet het denken’ wordt opgevoed, lost het op in de tegenpool van wijsheid. Wat overblijft is volkomen gezond, onverdeeld en vrij. Natuurlijk is dit alles slechts een metafoor, want er is maar één denken. Waar het op neerkomt is dit: als het denken gesloten is, is het hart gesloten; als het denken open is, is het hart open. Dus als je je hart wilt openstellen, onderzoek dan je denken.

Na het onderzoek houd je altijd minder over van je verhaal. Wie zou je zijn zonder je verhaal? Dat zul je nooit weten tot je onderzoek doet. Er is geen verhaal dat jij bent of dat naar jou leidt. Elk verhaal gaat bij jou vandaan. Jij bent wat bestaat vóór alle verhalen. Jij bent wat overblijft als het verhaal wordt begrepen.

Het leven aan de andere kant van het onderzoek is onvoorstelbaar eenvoudig en vanzelfsprekend. Alles wat je ziet is volmaakt, gewoon zoals het is. Hoop en vertrouwen heb je hier niet nodig. De aarde bleek de hemel te zijn waarnaar ik verlangde. Er is zoveel overvloed, hier, nu, altijd. Er is een tafel. Er is een vloer. Er is een kleed op de vloer. Er is een raam. Er is een hemel. Een hemel! Ik zou eindeloos kunnen doorgaan met het eren van de wereld waarin ik leef. Er is een mensenleven voor nodig om dit moment te beschrijven, dit hier en nu dat niet eens bestaat, behalve als mijn verhaal. En is het niet mooi? Het mooie van weten wie je bent is dat je altijd in een staat van genade verkeert, een staat van denkbaarheid voor de overvloed van de schijnbare wereld. Ik stroom over van de pracht, de vrijgevigheid van alles. En het enige wat ik heb gedaan was het op te merken.

De lakmoesproef voor zelfrealisatie is de constante staat van dankbaarheid. Deze dankbaarheid is niet iets wat je kunt zoeken of vinden. Het komt van een andere kant en neemt volledig bezit van je. Het is zo groots dat het niet kan worden afgezwakt of ergens mee kan worden bedekt. De korte versie zou zijn: het denken dat verliefd is op zichzelf. Het is de totale acceptatie en absorptie van zichzelf, op hetzelfde moment weerspiegeld in dat middelpunt dat als een samensmelting is. Als je je leven leidt vanuit die staat van dankbaarheid, ben je thuisgekomen.

zaterdag 6 september 2014

Kritische meditatie (1)

In de uitgave ‘Een met alle leven’, Inspirerende teksten uit ‘Een nieuwe aarde’ van Eckhart Tolle staat op blz. 63 het volgende:

‘Er komt een dag dat je bevrijd bent van het ego.’ Wie spreekt daar? Het ego. Je bevrijden van het ego is in werkelijkheid niet zo’n enorm karwei. Het enige wat je hoeft te doen is je bewust worden van je gedachten en emoties – op het moment dat ze er zijn. Dat is niet echt iets ‘doen’, maar een alert ‘zien’. In die zin is het waar dat je niets kunt doen om je van het ego te bevrijden. Wanneer die overgang optreedt, de overgang van denken naar bewust zijn, gaat er een intelligentie in je leven werken die veel groter is dan de slimheid van je ego.

Die eerste regel komt in eerste instantie als een scherpe opmerking over. Het is het ego zelf dat denkt of zegt ooit bevrijd te zullen zijn van het ego. Hier wordt er op gewezen dat we moeten oppassen ons niet als ego in bevrijding te wanen. Er is dus kritische onderscheiding nodig tussen het een, het ik of ego en het ander, het (je)zelf.

Heet dit nou meditatie? Of heet dit nou bewust, scherp en kritisch onderzoeken, ook wel nadenken genoemd? En hoe onderscheidt je dat, hoe kan je weten wat wat is? Hebben we daar een instrument, een vermogen voor dat je onderscheidingsvermogen mag noemen? En als het antwoord ja is, is dat instrument dan een deel van het ego of ik, of is dan het zelf aan het werk?

In de zinnen daarna wordt de lezer toegesproken met ‘je’. ‘Je’ bevrijden van het ego door ‘je’ bewust te worden van gedachten en emoties, oftewel door ‘je’ bewust te worden van het ego. Hier wordt een onderscheid vooronderstelt tussen ego en ‘je’, of tussen ego en jezelf. Er wordt vooronderstelt dat er een overgang van denken (van het ego) naar ‘bewust zijn’ kan optreden. Dat ‘bewust zijn’ lijkt iets dat kan verschuiven van het ene gebied naar het andere. Over het algemeen zit dat ‘bewust zijn’ vast in het ego gebied, het denken en de emoties, in onze gewoonten, in ons gevoel van identiteit, in hoe we onszelf kennen en beleven, zo heb ik begrepen uit de andere teksten van Tolle.

Het moet wel zo bedoeld zijn dat er twee aspecten van de menselijke geest veronderstelt worden, dat valt op te maken uit de zin: “Het enige wat je hoeft te doen is je bewust worden van je gedachten en emoties – op het moment dat ze er zijn.” Op het moment dat je gedachten en emoties er zijn je er van bewust zijn. In andere teksten wordt aangeraden ze gade te slaan, ze te observeren. Zelfs wordt er benadrukt je ervan te distantiëren zodat je je kunt realiseren wie of wat je werkelijk bent, namelijk niet die gedachten en emoties, dat ik , dat ego. ‘Op het moment dat ze er zijn’, geeft duidelijk twee onderscheiden aspecten van onze geest aan. Dit is opvallend in een filosofie of leer die zo de eenheid van alles benadrukt en de dualiteit en scheiding wil tegengaan. Maar hier verder op ingaan zou tot een ellenlange discussie leiden.

Geestelijke bewolking

Op het moment dat er wolken aan de lucht zijn kan ik ze gadeslaan, kan ik ze zien. Ik ervaar dan een onderscheid tussen mij als ziener, de observeerder en de wolken, het geobserveerde.

Wanneer ik naar mijn innerlijke bewolking kijk wordt het moeilijk. Tolle zegt: Dat is niet echt iets ‘doen’, maar een alert ‘zien’. Ik probeer dus zo alert mogelijk op mijn innerlijke bewolking te letten. Dat is dus op mijn herinneringen, associaties, gedachten, stemmingen, gevoelens, gewoontes, redeneringen, standpunten, meningen, houdingen enz. enz. Dat is inderdaad een onophoudelijke stroom, het houdt maar niet op, een eindeloze oceaan van gevoelens, gedachten, emoties. Wanneer ik heel alert ben meen ik op te merken dat ik me na iedere gedachte realiseer en herinner dat ik die bepaalde gedachte had. Met andere woorden ik kijk er achteraf naar. Oftewel, ik - mijn verstand kijkt middels het herinneringsvermogen naar de verstandelijke beweging van vlak daarvoor.

Is dit nou het ‘alert zien’ waar Tolle op doelt en dus dat ‘bewust zijn’, dat wat anders is dan mijn ego? Of is dit mijn gewone ego zelf. Dit gebeurd in milliseconden maar toch. Ik denk daarom dat ik met mijn denken naar mijn denken kijk, met mijn ego naar mijn ego kijk. Ik slaag er dus niet in om een onderscheid tussen mij als ziener en mijn innerlijke bewolking te ervaren zoals ik dat wel kan als ik naar de wolken in de lucht kijk. Weliswaar is het stil in mij als ik in die milliseconde naar mijn vorige gedachte kijk. Maar volgens Tolle en andere leraren op dit gebied zou er dan een overgang plaats vinden “van denken naar bewust zijn, (en) gaat er een intelligentie in je leven werken die veel groter is dan de slimheid van je ego.” Nou daar merk ik in mijn leven niets van. Zelfs als ego wordt ik er geeneens slimmer van….. denk ik, volgens mijn vrouw in ieder geval niet.

Soms worden die milliseconden wel eens een hele seconde of zelfs twee secondes. Misschien ben ik een te kritische denker om dat te laten plaats vinden? Die overgang, die verschuiving vind in ieder geval niet plaats.

Wat ik nu probeer is om die stilte te laten duren, te handhaven, ik probeer dan het handhaven van leegte, stilte, van niets dus. Dat valt niet mee, het is niet niets om het zo maar eens te zeggen. Een enkele keer duurt het nu een paar hartslagen of twee ademhalingen maar dat is wat ik tot nu toe gehaald heb. Een rare bedoening dat niets doen. Of, nee dat is eigenlijk niet zo. Het is alleen raar om te beschrijven, handhaven is immers een werkwoord. Toch is de betekenis nu een andere.

Tip

Misschien zijn er onder u enkelen die ook het niets willen proberen? Voor die dan het volgende. Wees alert en aanwezig op het moment na de uitademing. Bemoei u niet met het ademen zelf, doe er niets aan, laat het over aan de behoefte van uw lichaam. Wees alert aanwezig in die kleine ruimte na de uitademing en voor de volgende inademing. Hetzelfde geldt voor de gedachtewereld. Die stroomt, net als uw ademhaling. Niet mee bemoeien en ook hier geldt weer hetzelfde als bij het ademen; wees alert aanwezig in het moment tussen twee gedachten of denkbewegingen in.

U hoeft hiervoor helemaal niet in een moeilijke meditatiehouding te gaan zitten. Gewoon zitten, of liggen kan ook. U kunt dit ook oefenen wanneer u de slaap niet kunt vatten. Als deze oefening dan mislukt doordat u in slaap bent gevallen is er toch nog iets gelukt. Bent u iemand die geen last heeft van slapeloosheid maar juist van in slaap vallen, slaap eerst even en doe dan de oefening daarna.

maandag 18 augustus 2014

Bezorgd (3) Waar maak ik me druk om

Jongen waar maak je je toch druk om. Ik vind eigenlijk toch wel dat je een Islam preoccupatie hebt, het is zo overheersend in je stukken. Misschien toch iets van islamofobie? Waar ben je toch bang voor, denk je nou echt dat de Islam hier de baas wordt? En waarom zou je daar zorgen over hebben, culturen verschijnen en verdwijnen, overal komt een eind aan ook aan onze cultuur. Wat maakt het uit welke naam het beestje krijgt, het gaat om het innerlijke leven. In een ander jasje kan ik ook goed leven, ik maak me geen zorgen. En wordt het niet tijd voor een fundamentele verandering na 2000 jaar? Hebben we met onze materialisme en egoïsme niet al genoeg puurs en authentieks kapot gemaakt op deze aardbol?

Dat is wat ik regelmatig te horen krijg, laat ik eens proberen een antwoord te geven.

Het is vanuit mijn achtergrond dat ik me bezig hou met de zogenaamde drie I’s. Immigratie, integratie en Islam. Mijn achtergrond is die van een soort van ex hippie, ex yogaleraar, ex vormingsweker en ex theosoof. (Gezien mijn leeftijd nog veel meer ex’en, steeds meer tot ik zelf ook ex ben, maar dat terzijde.) Vanuit die idealistische en positief romantische visie en zonder een sociale academie of een universitaire opleiding in een van de menswetenschappen zoals mijn omgeving, lagen en liggen politiek, economie en sociaal maatschappelijke visies vanuit het Marxisme voor mij te ver weg. Mijn omgeving is anti kapitalistisch, en anti westers over het algemeen. Dat realiseer ik me nu. Vroeger was ik ook zo, ik ging mee met de grotere progressief humanistische stroom, had zelfkritiek en kritiek op mijn cultuur, onze cultuur.

Toen in het midden van de 80er jaren artikel 1 van de grondwet werd geformuleerd was ik blij en trots dat het er kwam, ik wees mensen er op hoeveel het leek op het eerste doeleinde van de theosofische vereniging. Het was alsof dat eerste doeleinde ‘universele broederschap der mensheid, zonder onderscheid van ras, geloof, geslacht, kaste of huidskleur’, na iets meer dan 100 jaar in de maatschappij werd geïncarneerd, als artikel 1 van de Nederlandse grondwet nog wel, was dat niet geweldig. Pas de laatste jaren leerde ik dat het in de praktijk vooral de Kantiaanse universele ‘alle menschen werden bruder’ gedachte was die dit veroorzaakte. De invloed van theosofie en later de New Age zal wel mooi meegenomen zijn maar of die cruciaal was? Dat moet iemand anders maar eens uitvlooien.

Hoe dan ook broederschap en het tweede doeleinde van de theosofie, de vergelijkende studie van godsdiensten, wijsbegeerten en wetenschap, met als onderliggend doel de onderliggende eenheid van alle culturen aan te tonen pasten precies in die maatschappelijke stroom die men ook wel ‘cultureel marxisme’ noemt.

Vanuit deze achtergrond was ik pro-oosters en antiwesters. Ik was anti nationalistisch en tegen een etnische of nationale identiteit, ook tegen een identiteit vanuit een bepaalde godsdienst. Dat zag ik allemaal als beperkingen, als conditioneringen waar ik vanaf moest. Daar werkte ik aan in mezelf en dat heeft me goed gedaan, daar niet van maar wat ik niet zag was dat ik een projectie had naar niet-westerse culturen. En ik niet alleen, ik zie dit in overvloed aanwezig in onze maatschappij. Af en toe denk ik dat men mij en mijn medecritici zo gemakkelijk een xenofobie of Islamofobie toedicht omdat zij dat doen vanuit een Oikofobische trek in onze cultuur, vanuit een afkeer van het eigene. Iets wat ik zelf in ieder geval herken en erken.

Het universele broederschap-project

Wij zijn in enkele eeuwen door veel moeilijkheden heen toegegroeid naar een universeel broederschap-project. Nationale identiteit, religieuze identiteit, etnische identiteit dat alles de wereld uit lijkt het motto en wel om te beginnen uit Nederland en Europa. Het Hollanditis uit de tijd met de kruisraketten steekt hier weer de kop op. Wat door die positieve projectie toegedekt wordt is de onderdrukking van de eigenwaarde en de gelijkwaardigheid die nodig is voor zo'n project. In gelijkwaardigheid namelijk zou je van een ander niet alleen vragen maar ook af spreken dezelfde doelen en uitgangspunten te onderschrijven. Maar door de verblinding die optreedt met die zelfontkenning van je eigen waarden gekoppeld aan het positieve beeld van de niet westerse binnenkomer, zien we niet wat hun plannen en intenties zijn. Dat willen we dan niet zien, we willen er niet naar vragen, er niet kritisch over zijn want dan zijn we arrogante en hypocriete westerlingen. We zijn toch al zo slecht, laten we ons nou eens van onze goede kant laten zien en open, onbevooroordeeld en tolerant zijn.

Als er door zogenaamd kritische Nederlanders gezegd wordt, we vragen van jullie inzet, dat je meedoet. Waar gaat dat dan over? Over werk, over je aan de wet houden. Verder niks, want dat zou niet open en tolerant en niet vrij zijn. Vrijheid en openheid is wat ons gebiedt om geen eisen te stellen want dan zouden we ontrouw zijn aan onze eigen uitgangspunten. Wat er dan overblijft is hopen en vertrouwen op de redelijkheid en de intrinsieke goedheid van de mens en dus ook van de binnenkomers. Dat klopt helemaal met onze eigen idealen en uitgangspunten. 'Goed voorbeeld doet goed volgen' houden we stug vol en binnen een generatie zou het dan goed komen. Dat is dan nu drie generaties en misschien moeten er nog een of twee aangeplakt worden; maar het zal goed komen.

Positieve projectie en haar averechtse gevolgen voor het project

Onder positieve projectie versta ik niet goede projectie als tegenover negatieve projectie. Projectie hangt m.i. altijd samen met onderdrukking. In het negatieve zelfbeeld dat de westerse mens van zichzelf heeft is het positieve onderdrukt of ontkent. Dat wordt nu geprojecteerd op de anderen, de niet westerse culturen en niet te vergeten op hun leden. We stellen ons zo open mogelijk op, hebben kritiek op elkaar omdat we dat nog niet goed genoeg doen, we willen veel van de anderen leren, we moeten vooral ook luisteren en niet betweterig en arrogant zijn enz.

Ik vind dat een scheve verhouding, een ongelijkwaardige verhouding. In het universele broederschap-project dat we zijn begonnen zonder ons dat goed te realiseren zou gelijkwaardigheid een uitgangspunt moeten zijn lijkt me. Maar ondertussen wordt het vooroordeel van de niet-westerse immigrant dat hij in het materialistische westen terecht gekomen is waar hij zijn rechtmatige welvaartsaandeel kan komen opeisen, vanuit ons negatieve zelfbeeld en valse schuldgevoel bevestigd. Zijn aanname dat hij weliswaar geen materiële welvaart te brengen heeft maar wel menselijke beschaving en innerlijke geestelijke cultuur wordt eveneens vanuit ons zelfbeeld bevestigd. Zijn eventuele beeld dat wij egoïstische materialisten zijn bevestigen wij ook graag, dan zijn we goed zelfkritisch bezig.

Geen wederkerigheid vragen

Een open universele tolerante cultuur opbouwen houdt in dat je die open en tolerant neerzet, dat je niets vraagt. Geen wederkerigheid vragen op het gebied van cultuur, godsdienst, identiteit en universele waarden. Zo wil althans het voornaamste denkbeeld dat de gemiddelde Nederlander hierover heeft.

En hier kom ik weer terug op mezelf. Door mijn positieve projecties op en verwachtingen van niet westerse immigranten ben ik van een kouwe kermis thuis gekomen om het maar eens in de woorden van mijn ouders te zeggen. Ergens ben ik ontzettend afgeknapt op die nieuwe medelanders, ze voldeden/voldoen totaal niet aan mijn positieve verwachtingen. Eigen schuld natuurlijk, had ik maar niet zo naïef, positief religieus romantisch moeten zijn.

Tegenwoordig ben ik bezorgd, zeer bezorgd en soms gedreven inderdaad, door mijn omgeving gekenschetst als ‘me druk maken’. Het gaat over een voor mij oud en diep, prachtig ideaal. Universele broederschap. Let wel, broederschap zonder onderscheid van ras, geloof, kaste, kleur, geslacht enz. zoals het vroeger heette. We vragen niets aan mensen die juist wel op grond van ras, kleur, geloof en cultuur broederschap willen. Want ja, alle culturen zijn gelijk.....en hier zit 'm de crux. Ik ben bezorgd over een ideaal dat door naïviteit in het tegengestelde dreigt te vervallen en waartegen het bedoeld was nl. apartheid en etnische spanningen. Ik maak me druk om de fout die we daar gemaakt blijken te hebben en die men maar niet wil inzien.

Ik vind het ontzettend spannend allemaal. Hoe zal het mijn kleinkinderen straks vergaan. Wat ik zie is hoe er heel erg weinig integratie plaatsvindt. Hoe er segregatie ontstaat door onze eigen naïviteit, oftewel apartheid het enige internationaal bekende woord uit de Nederlandse taal (naast Cruijff). Vroeger hadden we hier een zuilenmaatschappij. Maar dat was een interne aangelegenheid van verwante zielen binnen een cultuur die hun onenigheden op die manier oplosten. Nu gebeurd er heel iets anders. Ik voel mijn bezorgdheid al heel lang. We hebben plaats geboden aan culturen met tegenovergestelde waarden als die van ons. Domme naïeve positiviteit vind ik het achteraf. Ik reken dit mezelf aan, ik heb er flink aan meegedaan. Maar ik ben omgedraaid, meerdere malen in mijn leven. Eerst 180 graden. Daarna weer, dus toen was ik weer terug bij af. Daarna opnieuw 180 graden. Samen al 540 graden gedraaid, dus ik snap wel dat ik druk overkom.

Ik kritiseer mezelf niet meer op ‘negatief denken’ om later te ontdekken dat ik potverdomme gelijk had.

Ik maak me druk en ik vind dat heel goed. Moet u ook doen.

Naschrift op 3 September

Op 2 september gisteren, plaatste Dirk-Jan van Baar op DDS een artikel over dit onderwerp. het staat in tegenstelling tot mijn stukje in een meer maatschappelijke en politieke context. U leest het hier.

De laatste alinea ervan neem ik hier over:

De enige uitzondering op deze universele regel zijn de Joden. Zij waren altijd al eigenwijs, intellectueel, hoogbegaafd, tot abstracte ideeën geneigd, elitair, kosmopolitisch, weinig vaderlandslievend, zelfkritisch en zelfverloochenend (assimilatie), en hebben nu, nadat zij bijna vernietigd waren en wereldwijd in de verdrukking zitten, met Israël een eigen staat. Weg met ons kunnen zij zich minder dan wie ook permitteren.

Ik kan niet precies weergeven wat van Baar bedoeld met die 'universele regel', u begrijpt het wel wanneer u het artikel leest. Ik heb wel een reactie op die alinea. Van Baar noemt verschillende universele eigenschappen van de Joden. Wat hij niet noemt is dat de Joden een heel duidelijke identiteit hebben. Een identiteit die uniek is en afzonderlijk van de andere volken, een identiteit die wortelt in hun religie en daarmee in het metafysische, het gaat boven het gewone persoonlijke uit. Van daaruit hebben ze een eigen (heilige) taal. Ze bewaren hun etniciteit, hun cultuur, hun tradities die als identiteits-ankers werken. Er zijn veel Joden die dat loslaten en assimileren maar genoeg andere Joden en daarmee het Jodendom zelf assimileerde nooit en zal het - zo lijkt het- ook nooit doen. Vergelijk dat eens met ons Nederlandse volk en cultuur. Wij bestaan nog geen 700 jaar, en over 300 jaar zijn we er niet meer. De gemiddelde Nederlander haalt daarover zijn schouder op. En dat is denk ik precies het punt. Ik denk zelfs dat er meer Nederlanders zijn die er voor zijn dat het Jodendom en Israël blijven bestaan dan dat ze zich druk maken over hun eigen bestaan als land en volk.

Dit geeft te denken over zelfopheffing versus assimilatie maar dat is misschien iets voor een ander stuk.

P.S.

Hier spreekt een mevrouw die zich in mijn ogen 'fantasties' druk maakt, daar kan ik niet aan tippen.

zaterdag 16 augustus 2014

Leidt dit tot zelfkritiek?

Moslimjongeren Schilderswijk zijn radicale IS-aanhangers zat.

Veel moslimjongeren in de Haagse Schilderswijk voelen zich misbruikt door een groepje ontspoorde aanhangers van de Islamitische Staat (IS). Ze vinden dat justitie veel harder moet optreden tegen deze radicalen.

Zo luiden de kop en de aanhef van een artikel vandaag door Servaas van der laan op Elsevier.nl

Lees hier verder

In een ding hebben ze wel gelijk, de mensen in die wijk moeten beschermd worden en er moet strenger opgetreden worden, beter gezegd de wet moet consequent gehandhaafd worden.

Voor de rest is het ’t oude liedje. Geweld is als vanouds het product van deze vredesreligie: “Opgeflikkerd uit onze Schilderswijk, anders gaan er koppen met baarden rollen”, zo gaat het er in de thuislanden ook aan toe. Maar gelukkig zien we een lichtpuntje, de Nederlandse overheid wordt opgeroepen haar taak te doen, daar ligt het geweldsmonopolie, die moet inderdaad haar verantwoordelijkheid nemen.

Mijn angst is dat door dit soort berichten de alarmering weer te niet gedaan wordt. Dat men gaat zeggen, ‘zie je wel er zijn ook gematigden ’t komt wel goed met die Islam’. Het komt alleen goed met een acceptabele Islamitische godsdienst in Nederland als hieruit nou eens consequenties getrokken worden w.b. de leer en het karakter van de Islam.

Het Christendom is (en wordt nog steeds) tot op het bot gefileerd wat betreft antisemitisme, geweld, onderdrukking en alles wat je maar kunt bedenken door westerlingen en christenen zelf. Dit verslag doet vermoeden dat er tweespalt zou kunnen plaatsvinden binnen de islamitische gemeenschap. Dat er een deel ontstaat dat zich zo ontwikkelt dat het een plaats kan vinden in een moderne maatschappij.

Leidt dit tot zelfkritiek? Niet kritiek bij de borrel of bij de thee maar steekhoudende kritiek die er toe doet en tevens niet tot uitstoting en geweldsdreiging leidt. Als we het gehele christelijke westen nemen dan kan je verwachten dat er duizenden academici gepromoveerd zijn op religiekritiek naar het christendom. Dat moet bij de Islam nog beginnen. Dat is waar ik steeds naar speur in het nieuws. Ik zie wel onderlinge ruzie en geweldsbereidheid maar geen zelfkritiek richting hun heilige drie-eenheid; Allah, de Koran, en Mohammed.

donderdag 14 augustus 2014

Humanisme en geloof, een wereld van verschil

Een interview met een ‘ware gelovige’

In Israël werd een humane daad gepleegd naar een Palestijns kind en zijn moeder. Het humanisme heeft van de leer van Jezus waar het kan, de regel hebt uw vijanden lief overgenomen. Of probeert tenminste om leden van de vijandige groep als mens en dus humaan te behandelen.

Dat leidt tot schrijnende tegenstellingen. Gewoonlijk horen we veel over schrijnende tegenstellingen op het gebied van armoede en rijkdom in dit geval zien we tegenstellingen op het gebied van waarden. Tegenstellingen van mensen die geloven in het hiernamaals en mensen die geloven in het hier-nu-maals.

Onderstaand interview vindt u hier op youtube

Likoed Nederland geeft de volgende inleiding:

Hoe reageert een Palestijnse moeder als het leven van haar zoon gered wordt?

Een jongen uit Gaza werd voor zijn hartkwaal door Joodse dokters en verpleegsters in Israël geholpen in een ziekenhuis. Israël opende haar deuren voor een moeder en zoon terwijl op dat moment het terroristische Hamas oorlog voerde tegen Israël.

In een interview met een Israëlische journalist op 23 juli 2014 hoopte zijn Palestijnse moeder dat hij zou opgroeien om te kunnen sterven in de strijd tegen de Joden:

Interviewer: “Zullen we [als er vrede komt] Jeruzalem delen?”

Moeder: “Nee.”

Interviewer: “Fiftyfifty?”

Moeder: “Nee. Jeruzalem is van ons.”

Interviewer: “Echt?”

Moeder: “Echt.”

Interviewer: “Zoals Arafat zei? Een miljoen martelaren voor Jeruzalem?”

Moeder: “Meer dan een miljoen. Iedere Palestijn. Jeruzalem is van ons. Je bent boos, hè?”

Interviewer: “Waarover?”

Moeder: “Omdat ik dat zei.”

Interviewer: “Nee, helemaal niet. Al dat martelaren gedoe is onzin.”

Moeder: “Niet waar, ik heb het je gezegd. Niet een miljoen maar iedereen van ons voor Jeruzalem. Begrijp je dat? Dood is normaal voor ons. Wij zijn niet bang voor de dood. Vanaf het jongste kind, zelfs jonger dan Mohammed [haar zoon] tot de ouderen. Wij offeren ons allemaal op voor Jeruzalem. Wij vinden dat wij er recht op hebben. Word er maar boos over.”

Interviewer: “Ik word boos.”

Moeder: “Ga je gang. – Het is iets religieus. Ik kan het niet. Het is ketterij om te zeggen dat Jeruzalem niet van ons is. Verraad jij soms je geloof?”

Interviewer: “Nee.”

Moeder: “Zo is het.”

Interviewer: “Wordt de dood daar geaccepteerd?”

Moeder: “Jazeker.”

Interviewer: “Hoe komt het dat je er alles aan doet om het leven van [je zoon] Mohammed te redden, als de dood zo bij je geloof hoort?”

Moeder: “Het is normaal, wat kan ik er aan doen als hij dood gaat? Het is gewoon. Mijn beide dochters gingen dood in mijn armen. Nou en? Ging ik daardoor dood? Allah gaf ons een gave – (nl.) om te vergeten. Het is geen probleem, het is normaal.”

Interviewer: “Normaal?”

Moeder: “Normaal.”

Interviewer: “Wat voelde je toen je je dochters verloor?”

Moeder: “Ik rouwde, het was zwaar. Maar wat kan je eraan doen? Dank Allah, prijs de Heer. Allah gaf en Allah nam weer weg. Ik kan mij niet verzetten tegen de dood, elke ziel moet sterven. Ik kan tijdens dit gesprek wel sterven. Geloof jij niet in de dood?”

Interviewer: “Nee, wij vinden het leven waardevol.

Moeder: “Het leven is waardevol, maar niet voor ons. Het leven is niets, het leven is waardeloos. Daarom hebben wij al die zelfmoordenaars. Zij zijn niet bang voor de dood, dat is normaal. Ieder van ons, zelfs onze kinderen, zijn niet bang voor de dood. Dat is normaal voor ons.”

Interviewer: “Ik vroeg je, als Mohammed beter wordt, wil je dat hij dan een martelaar wordt [dood gaat in de strijd tegen de Joden] ?

Moeder: “Natuurlijk!”

Interviewer: “Echt waar? Waarom?”

Moeder: “Als het voor Jeruzalem is, heb ik er geen probleem mee.”

COMMENTAAR

Ik heb hierop weer dezelfde reactie van ongeloof en verbijstering die ik ook had toen ik dit blog begon met mijn eerste stukje ‘Bezorgd'.

Deze dagen blijkt in de zaak met Yasmine Haifi weer opnieuw hoe dat geloof zijn uitwerking heeft in het leven van gelovigen. Een hogere opleiding en welvaart zoals bij haar of een lagere zoals vermoedelijk bij bovenstaande gelovige moeder lijkt niets uit te maken. De persoonlijke identiteit, het innerlijke leven staat als het ware apart van het uiterlijke leven. De rationaliteit die in een opleiding en maatschappelijke ervaring wordt opgedaan heeft geen invloed op dat innerlijke leven en de gekoesterde eigen identiteit als moslim gelovige. Het is een trouw aan het innerlijk hogere, het reine, pure en ware. Dat wordt op zich weer bepaald door de heilige drie eenheid van Allah, Koran en Mohammed. Een ware gelovige staat van binnen boven en buiten het wereldse leven waar de rede geldt. Geen kritiek daarop, dat is heiligschennis en een persoonlijke kwetsing in het hart van hun ziel. Daarom ben ik ook niet verrast door wat nu bijvoorbeeld deze Yasmine onthult wordt.

Zo is het

In bovenstaand interview wordt de tegenstelling tussen de twee werelden vooral in dit stukje heel duidelijk:

Moeder: “Ga je gang. – Het is iets religieus. Ik kan het niet. Het is ketterij om te zeggen dat Jeruzalem niet van ons is. Verraad jij soms je geloof"?

Interviewer: “Nee.”

Moeder: “Zo is het.”

Zo is het inderdaad. Zien we hier niet de kern van het probleem? Overigens gaat waarschijnlijk voor die (ik neem aan) Israëlische journalist hetzelfde op. Die gelooft dat Israël recht heeft op Jeruzalem en op dat land. Waarom geloven deze mensen dat? In de kern omdat het in hun heilige boeken staat. En natuurlijk omdat ze dat al eeuwen en eeuwenlang geloven. Ze houden vast aan hun geloof. Ze willen hun geloof niet verraden. Het zou ook zelfverraad zijn, ze zouden hun ziel verliezen. Dat willen ze behouden, ze willen er zelfs voor sterven, het aardse staat lager dan het hemelse en zo zijn we weer bij het verschil tussen hiernamaals en hiernumaals.

Bij deze mensen lijkt nog steeds te gelden wat ik in de eerste klas van de katholieke lagere school leerde.

Vraag: Waartoe zijn wij op aarde ?

Antwoord: Wij zijn op aarde om god te dienen en daardoor in de hemel te komen.

Zowel de Joodse als de Islamitische leer gaan vooral over hoe je op aarde dient te leven. Het leven zit vol met wetten, is volledig doorgewet, doorspekt met wetten. Honderden wetten vooral ook voor het persoonlijke leven. De maatschappij moet daarom zo ingericht worden dat het aardse leven zo geleefd kan worden dat je naar de hemel kan. Dit botst met ons moderne seculiere leven.

Hopelijk gaan langzaam steeds meer ogen open om deze tegenstellingen te zien, te onderkennen en gaat men ze benoemen. Dat de islam geen ideologie is, geen politiek is die over het inrichten van de maatschappij gaat is niet vol te houden. Het moderne westen heeft de eigen godsdienst verslagen, ze moet dat ook doen met de nieuwe godsdiensten hier. De wet op de godsdienstvrijheid evenals die op de vrijheid van onderwijs moet afgeschaft of tenminste grondig herzien worden, anders worden ze als rem gebruikt door de nieuwe gelovigen en gaat het achteruit met het seculiere vrije westen.

woensdag 13 augustus 2014

Eindelijk goed nieuws van het zwarte pieten front (9)

In de Vokskrant van 13 August 2014 staat een interview met Marc Giling de voorzitter van het Pietengilde. Je kan je wel afvragen wat de rede is dat het niet ‘Zwarte pieten gilde’ heet, maar alla dat is bijzaak nu.

Eindelijk mensen die strijdbaar zijn en zich niet laten gebruiken op basis van valse schuldgevoelens.

Hij doet uitspraken als, “De ware historie van Zwarte Piet heeft niets te maken met het slavernijverleden. Zwarte Piet was van oudsher een kwelgeest. Kinderen vonden hem angstaanjagend. Daarom introduceerde onderwijzer Jan Schenkman in 1850 een lieve Afrikaanse uitvoering van de traditionele zwarte knecht van Sinterklaas”. Dit komt ook precies overeen met wat ik in mijn stukje over positieve intenties van de negroïde aankleding van zwarte piet al eerder schreef, hoewel ik van Schenkman maar heel weinig gelezen heb.

Lees het interview met Marc Giling hier.

Echter, het blijkt dat het Pietengilde helemaal niet in hoger beroep kan gaan. Ze zijn te laat. Verder is het nieuws nu dat zwarte piet in een vierjaren plan wordt aangepast. Alle negatieve aspecten ervan moeten verdwijnen. Nou, dat betekent dus het einde van het hele sinterklaasfeest, dat positief-negatief element was juist de kern ervan. Die amateuristische Verene Sheperd van de VN die vindt dat Nederland geen twee sinterklazen nodig heeft en het met die ene van kerstmis wel af kan heeft het gewonnen. Nou ja, wie zo'n tuthola niet van repliek kan dienen verdient ook niet beter.

Eindelijk goed nieuws van het zwarte pietenfront? Niet dus!

Ik denk dat het me nu eindelijk zal lukken om niets meer over dit onderwerp te schrijven.

Begon ik dit stukje met een positieve titel, ik heb nu een eindtitel:

DAG SINTERKLAASJE DAAG, DAAG ZWARTE PIET.

vrijdag 25 juli 2014

Verrassend zeg

Omdat men maar niet wil inzien wat men met de massa-immigratie in potentie in huis heeft gehaald staat men telkens weer voor een verrassing en neemt men toevlucht tot verklaringen als: 'dit was een uitzondering', 'het waren slechts enkelingen', 'slechts een klein groepje provocateurs dat het voor de rest verpest' enz.

73% van de moslims staat achter Syrië-gangers, hoeveel procent daarvan sympathie heeft voor ISIS is (nog) niet onderzocht maar dat zal best hoog zijn. Namelijk een kalifaat vloeit logisch en consequent voort uit het Islamitische geloof. Natuurlijk leren ondervraagden snel om sociaal wenselijke antwoorden te geven....

Lees hier wat er gisteren in Den Haag gebeurde:

Een verslag van Frank Verhoef hier

Een verslag van Annabel Nanninga hier

Ik zie nu dat ik niet de enige ben die de naïviteit en onnozelheid van in dit geval de burgemeester van Den Haag hekelt. Kijk eens (vaker) op het blog van Carel Brendel.

donderdag 19 juni 2014

Meer of minder Marokkanen? Ja, meer van deze graag!

Bekijk deze link maar eens*: Klik hier

Een Marokkaanse presentator gaat in op de vraag of ze een boycot van Joodse producten zouden moeten instellen.

Besef je dan wel waar je het over hebt vraagt hij zijn publiek. Er volgt allereerst het vaak genoemde enorme percentage aan Nobelprijzen door Joden en het beschamend lage percentage aan Nobelprijzen door moslims. En dan volgt een grappig lijstje aan ‘Joodse uitvindingen.’ De moslims moeten hun jeans uitdoen, de lipstick van hun gezicht halen, hun pacemaker verwijderen, de video uitzetten, de ballpoint neerleggen, enz. enz. Het lijstje is natuurlijk bij lange na niet compleet. Wat alleen al Albert Einstein teweeg bracht in de wetenschap, ontbreekt bijvoorbeeld. Maar ook de begeerde atoomwapens zijn grotendeels een uitvinding van Joodse geleerden

De man heeft kennelijk de moed om tegen de preken van imams en sjeiks in te gaan. Een positieve verrassing uit Marokko, geweldig dat dit daar kan. Wat je doet nadenken over wat er zou gebeuren als dit op een Nl. TV programma zou worden gedaan. Of zijn we hier misschien mohammedaanser dan de Imam of Ayatollah? Zijn we in Nl. niet vaak roomser dan de paus (geweest)?

* Ik neem dit bericht over van De Nieuwe Realist.

Update 23 - 06 - 2014

Nog meer Marokkanen!

Ik kreeg vandaag van een familielid een tip over een Marokkaan die in Zwitserland woont. Human had er een reportage over op TV.

Klik hier om het te zien.

dinsdag 3 juni 2014

Een mohammedaan - what’s in a name

Vroeger, dat wil zeggen tot in de 80er jaren heette een mohammedaan gewoon mohammedaan. Nu niet meer. Waarom? Ze vertelden ons dat ze moslim genoemd moesten worden o.a. omdat ze niet geloofden dat Mohammed god was zoals wij dat van Christus geloven. Huh? Nou ja, wat maakt 't uit, dan noem ik je wel moslim, was de algemene reactie

Van een vriendin kreeg ik enige tijd geleden een kritiek op mijn gebruik van de term mohammedaan. Ik schreef best wel goede stukken zei ze maar ik maakte een grote fout. Ik moest moslims geen mohammedaan noemen. Ze had dat geleerd op een cursus Islam, gegeven aan de universiteit door een heuse hoogleraar. Of ik dus voortaan moslim wilde gebruiken in plaats van mohammedaan. Hieronder mijn antwoord.

Lieve Marieke,

Ik ben het niet met je eens. Ik ben het ook oneens met je hoogleraar. Ik gebruik het woord mohammedaan dan ook bewust. Niet altijd hoor want dat geeft een hoop gedoe en discussies en om dat te ontlopen zeg ik gewoonlijk ook moslim. Maar ik gebruik wel mohammedaan als ik een stuk schrijf of in een serieuze discussie. Ik verdedig dan de benaming mohammedaan. Daar heb ik verschillende redenen voor.

Reden nr. 1

Islamieten noemen zichzelf ware gelovigen. Dat is wat het woord moslim betekent. Islamiet is ook goed vinden ze en daar heb ik ook niet zo’n bezwaar tegen. Tegen moslim wel want ik vind jou en mij ook ware gelovigen. Zij vinden dat wij dat niet zijn en zij wel en daar wil ik me niet aan aanpassen. Ik wil niet meegaan in de visie dat zij de ware gelovigen zijn en wij hun zo moeten noemen terwijl zij anderen geen ware gelovigen vinden. Er is geen enkele boeddhist, hindoe, christen, jood of spiritueel levend mens zoals jij en ik die zij als ‘ware gelovige’ of ‘moslim’ zouden betitelen. Dat is tegen hun leer.

Reden nr. 2

Een mohammedaan is iemand die geïnspireerd is door Mohammed en hem en zijn leer tot leidraad neemt in het leven. Een rolmodel en een voorbeeld. Hij wordt door hen gezien als de perfecte mens, de hoogste mens. Een mens die naar god reikt, naar god opstijgt. Maar wel mens en geen god. Net als Boeddha bijvoorbeeld. Mensen die geïnspireerd zijn door Boeddha en hem tot voorbeeld en inspiratie nemen noem ik boeddhisten, degenen die Mohammed op die manier zien moet ik dan in consequentie mohammedisten noemen maar dat klinkt van geen kanten, dus wordt het mohammedanen. Zo heb je ook nestorianen, spinozisten, socratici, marxisten enz. enz. allemaal mensen die iemand volgen of als inspiratiebron hebben of ‘aanhangen’ wat in deze context misschien een beter woord is. In de Nederlandse taal is het in dit geval normaal de volgelingen van Mohammed mohammedanen te noemen. Mensen die Christus als god zien en hem en zijn leer aanhangen noemen we christenen. Als ze naar hun god Allah vernoemd willen worden (dat zou dan de consequentie van hun redenering zijn) moeten ze zich allahieten of allahisten of allahanen of...??... noemen. In het Nederlands klinkt dat moeilijk maar in andere talen gaat dat misschien beter.

Maar ik denk dat de volgende punten van groter belang zijn.

Reden nr. 3

Deze discussie vind zijn grond in een theologische discussie tussen mohammed, de joden en de christenen. Mohammed ziet zichzelf als de corrector en hervormer van de dwalingen van joden en christenen die het ware geloof vervalst zouden hebben. Mohammed brengt nu middels de koran het ware geloof van het boek (de tenach, bijbel en nieuwe testament) en abrogeert met de koran alle uitspraken en teksten die niet met deze laatste openbaring van Allah (god) in overeenstemming zijn. Abrogeren is dat het latere het eerdere afschaft, opheft of herroept. Dit geld ook voor de laatste teksten in de koran tegenover de eerdere teksten, maar dit weet jij vermoedelijk wel vanuit je cursus. Mohammed is de laatste profeet. Hij heeft in alles het laatste woord. Geloof je hem dan ben je een ware gelovige, een moslim. En anders niet, jij en ik zijn dus geen ware gelovigen.

Reden nr. 4

Mohammedanen of ‘ware gelovigen’ als je wilt zijn verblind door hun theologische strijdpunten. Bijvoorbeeld zien zij Jezus als een profeet en niet als de zoon van god en ook niet als god zelf die mens geworden is in Jezus christus. Hij is in hun visie een gewoon mens, en alleen een kind van god zoals we dat allemaal zijn. Dit is een belangrijk en groot verschil tussen de mohammedaanse en de christelijke visie. Jezus is wel een profeet maar Mohammed is de laatste profeet met het laatste woord. Dus moet je Jezus zien zoals Mohammed hem zag want anders dwaal je af van het ware geloof en ben je geen ware gelovige = moslim. Een ware gelovige kan en mag christus of de christelijke god niet zien als god. Dan zit hij fout.

Nu komen we bij een m.i. gevoelig punt: mohammedanen zijn bang dat anderen hen zien als aanbidders of vergoddelijkers van hun profeet. Dat vinden ze de fout van de christenen (en van alle andere niet-mohammedanen) en niemand mag denken dat zij ook zo'n fout maken. De 'anderen' zouden eens kunnen denken dat zij Mohammed als een god zouden aanbidden! Zij willen zo niet gezien worden, daarom worden we nu 'islamitisch opgevoed'. Christenen verafgoden de mens en profeet Jezus vinden zij. Als wij hen mohammedanen noemen zoals wij de christenen christenen noemen dan is dat een vreselijke misvatting en vooral, een belediging voor hen. Dit is voor hen zo onverdraaglijk dat ze zelfs hoogleraren voor hun karretje weten te spannen om jou te laten zeggen en denken wat zij juist vinden. Onbegrijpelijk vind ik dat van een academicus maar misschien komt dat omdat ik nooit naar zo 'n grote en hoge school ging.

Maar Marieke, zij horen ons niet goed. Ze zijn verblind door hun eigen theologische strijdpunten. Jij en ik, en velen met ons weten heus wel dat Allah hun god is en Mohammed hun profeet. Ze zijn overbezorgd, té overbezorgd over het juist en goed benoemd worden en niet als afgod aanbidder gezien te worden. Wij mogen niet denken dat zij te vergelijken zijn met ons of met leden van andere godsdiensten, want dan zien we hen fout. Zij zijn juist de ware gelovigen en alle anderen niet, zij zijn 'de' moslims. Dit is een soort van obsessie. Ze kunnen daardoor niet goed meer horen wat mensen zeggen en bedoelen als ze ‘mohammedaan’ zeggen.

Wij kennen in het westen de ‘imitatio christi’ zo zijn zij 'imitatio mohammeddi'. Ik weet ook dat boeddhisten de Boeddha niet als god zien, zo weet ik ook dat zij Mohammed niet als god zien en hem niet aanbidden maar vereren. Dus zij en jouw hoogleraar hebben hier geen enkel argument.

Hopelijk begrijp je nu waarom geen enkele moslim het ooit over mohammedanen zal hebben zoals je zei en van je hoogleraar hoorde.

Ik vind hen mohammedanen. Zij noemen zich ‘ware gelovigen’, moslims, ik niet. Dat doe ik pas als zij mij en jou ook ‘ware gelovigen’ noemen zonder dat wij ons bekeert hebben tot hun mohammedanisme.

Met een hartelijke groet, Ad

vrijdag 30 mei 2014

Farzana ’s steniging: Mahommedanisme in het kwadraat

Mohammedanisme is een term die ik gebruik voor mensen die Mohammed ’s leven als voorbeeld nemen. In een land als Pakistan geld de Sharia, de wet die gebaseerd is op zijn voorbeeldige leven. Het gevolg daarvan is dat het de inwoners van dat land steunt en inspireert om precies dat te doen, Mohammeds voorbeeld volgen. Het zou een stap vooruit zijn gemeten naar hun vroegere heidense culturen. Zie deze link.

Drie dagen geleden werd Farzana Parveen, een 25 jarige zwangere vrouw dood gestenigd door haar familie om hun eer te redden, want ze had overspel gepleegd en was voorhuwelijks zwanger. Dit gebeurde midden in de stad Lahore. Volgens haar echtgenoot die ook werd aangevallen maar verder machteloos was, stond de politie erbij en keek ernaar.*1) Na afloop heeft de politie de vader en de familie van de vrouw gevangen genomen. Ook ontstonden er hevige protesten in de stad. Het is dus niet zo dat iedereen in Pakistan hier voor is. Het beleid is wel erg slap te noemen, kennelijk onder druk van de heersende cultuur en van het geloof; de godsdienst van de vrede. De godsdienst en de cultuur is sterker dan de wet. Wat natuurlijk niet heel vreemd is als die wet een direct aftreksel uit diezelfde godsdienst is.

Waarom kies ik de titel Mohammedanisme in het kwadraat? Dat is omdat ik me een vergelijking herinner tussen Mohammed en Jezus waarin ook steniging van een overspelige vrouw voorkomt.*2) Ik geef eerst de voorbeeldige handelingen van Mohammed. Straks die van Jezus.

In de overleveringen van Mohammed; de Hadith (boek 17:4206) staat het verhaal van een vrouw die voor Mohammed wordt gebracht. Ze wordt verdacht van overspel en de vraag is wat er met haar moet gebeuren.

De vrouw is afkomstig van de Ghamid, een stam in het Zuidwesten van Saoedi-Arabië. Ze beseft dat ze heeft gezondigd en wil graag dat Mohammed haar zuivert zodat ze toch toegang kan krijgen tot het paradijs. Als Mohammed heeft vastgesteld dat ze inderdaad overspel heeft gepleegd, en ook zwanger is, zegt hij tegen haar:

“Ga naar huis, breng je kind ter wereld en kom dan terug.”

Nadat het kind geboren is komt de vrouw terug bij Mohammed, met haar kind verpakt in een doek en ze zegt:

“Hier is het kind dat ik gebaard heb.”

Mohammed antwoordt haar:

“Ga weg en voedt je kind voor twee jaar, totdat hij gespeend is.”

De vrouw doet dit en komt dan weer terug bij Mohammed.

“Allah’s apostel, hier is hij; hij is gespeend en eet nu voedsel.” Ze geeft haar kind een stukje brood om aan Mohammed te laten zien dat hij nu vast voedsel kan eten. Mohammed pakt het kind van haar en geeft het aan één van de aanwezige moslims. Vervolgens geeft hij opdracht om een greppel te graven. De vrouw wordt erin gezet en tot aan haar schouders ingegraven. Daarna wordt ze voor de ogen van haar kind gestenigd tot de dood erop volgt.

Hier kan je van alles bij bedenken. Was het barmhartigheid voor het kind van Mohammed? Vond hij misschien mannelijke moslims wel van belang in de toekomst? Voor ons nu niet zo van belang. Mijn punt is dat de vrouw niet zwanger werd gestenigd. Farzana Parveen wel. Daarom noem ik dit Mohammedanisme in het kwadraat. Ik verwacht van de verdedigers van de Islam dat ze de daad van Parveen ’s familie zullen afkeuren omdat Mohammed dat nooit gedaan zou hebben. In Soedan zit Meriam Ibrahim in het gevang haar doodstraf af te wachten vanwege overspel én afvalligheid. Mijn redenering volgend zou men zich in Soedan beter houden aan het letterlijk volgen van Mohammeds voorbeeld. Of men daar overweegt haar twee jaar te geven voor de opvoeding van haar kind weet ik niet, ik heb daar te weinig informatie over. Wellicht maakt het in de Mohammedaanse geest iets uit dat Meriam een dochter heeft en geen zoon. In bovenstaand verhaal zie je wat Mohammed deed, ik schrijf dit hier op omdat ik niet verwacht dat de Islamverdedigers dit in hun verdedigingen zullen noemen.

Nu de inspiratie en het voorbeeldgedrag van Jezus.

Johannes 8 zegt dit: Jezus ging naar de Olijfberg, en vroeg in de morgen was hij weer in de tempel. Het hele volk kwam naar hem toe, hij ging zitten en gaf hun onderricht. Toen brachten de schriftgeleerden en de farizeeën een vrouw bij hem die op overspel betrapt was. Ze zetten haar in het midden en zeiden tegen Jezus:

'Meester, deze vrouw is op heterdaad betrapt toen ze overspel pleegde. Mozes draagt ons in de wet op zulke vrouwen te stenigen. Wat vindt u daarvan?’

Dit zeiden ze om hem op de proef te stellen, om te zien of ze hem konden aanklagen. Jezus bukte zich en schreef met zijn vinger op de grond. Toen ze bleven aandringen, richtte hij zich op en zei:

‘Wie van jullie zonder zonde is, laat die als eerste een steen naar haar werpen.’

Hij bukte zich weer en schreef op de grond. Toen ze dat hoorden gingen ze weg, een voor een, de oudsten het eerst, en ze lieten hem alleen, met de vrouw die in het midden stond. Jezus richtte zich op en vroeg haar:

‘Waar zijn ze? Heeft niemand u veroordeeld?’

‘Niemand, heer,’ zei ze.

‘Ik veroordeel u ook niet,’ zei Jezus. ‘Ga naar huis, en zondig vanaf nu niet meer.’

De verdedigers van de Islam brengen wanneer het hun zo uitkomt naar voren dat Jezus ook een van hun profeten is. Of ze vertellen dat doden niet mag volgens de Islam, enz. enz. Vooralsnog zijn ze machteloos om in de praktijk iets te doen aan deze praktijken in die landen waar de Sharia bepalend is. De daders beroepen zich op het leven van Mohammed dat hun culturele waarden en normen volledig accommodeert, inspireert en steunt. Het enige wat er voor moslims die verandering willen op zit (zoals bijv. Kemal Ataturk, en op dit moment lijkt ook Egypte militaire eieren voor zijn geld te kiezen) is dan om met harde hand een autoritair bewind te voeren om deze gebruiken een halt toe te roepen.

Het westen, dat graag Jezus’ ethiek ten voorbeeld stelt gelooft heilig in de gelijkwaardigheid van godsdiensten en culturen alsmede in godsdienstvrijheid. Westerlingen mogen van zichzelf zulke autoritaire en ondemocratische regimes niet steunen. Ze geloven in gelijkwaardigheid en uiteindelijke goedheid van de mens, en pleiten daarom voor godsdienstvrijheid en respect voor alle culturen.

Wat van daaruit voor de hand ligt om te doen is de verdedigers van de Islam geloven en aannemen dat steniging een uitwas is van extremisten, dat het niet Islamitisch is. Dat is het wel, want islam volgt het voorbeeld van Mohammed, islam is Mohammedanisme. Een herziening, een herinterpretatie (Itjihad) onder hun is hard nodig. Waarom gebeurd dat niet? Omdat men vreest dat er dan niets meer van de Islam over zou blijven. Omdat men vreest het paradijs te moeten missen en in de hel te zullen branden. In de praktijk ook omdat iemand die veranderingen wil aanbrengen met de dood bedreigt wordt, ook weer geheel volgens het voorbeeld en de woorden van Mohammed.

Kritiek op de Islam noemen ze desalniettemin een fobie, een ziekte. Wat een onzin.

*1) Er was met deze ‘echtgenoot’ nog wel wat meer aan de hand, zo doodde hij zijn eerste vrouw om met deze Farzana een huwelijk aan te kunnen gaan……. Maar dit valt buiten het punt dat ik wilde maken.

*2) Gevonden op internet, ik kan de herkomst niet meer vinden om de schrijver te vermelden.

P.S. Dit artikel is onder een iets andere naam ook verschenen op 'De Nieuwe realist', klik hier

Update 2 Juni

Trouw meldt dat ook Islamitische geestelijken het gebeurde zeer tegen de borst stuit. Ze noemen het 'zeer verwerpelijk' en 'on- islamitisch'.

Nou zeg, heb ik dit hele artikel helemaal voor niets geschreven. Ik zit helemaal mis volgens de Ulema raad van Pakistan. 'Het is meer cultuur dan religie en het staat niet in de koran' zegt het artikel, lees hier. Maar ik, arrogante ongelovige als ik ben wil hun er toch wel even op wijzen dat de sharia gebaseerd is op de overgeleverde handelingen en woorden van Mohammed, en niet zozeer op de koran. Daar komt wat mij betreft nog bij dat Mohammed zelf deel uitmaakte van die cultuur en met zijn gedrag deze cultuur eigenlijk sanctioneerde, zie bovenstaande vergelijking met Jezus. Tenzij ze natuurlijk werkelijk een andere interpretatie gaan brengen. Tot nu toe is het commentaar dat alleen zij, de sharia rechtbank een doodvonnis zouden mogen uitspreken, niet dat het afgeschaft wordt. Ze zouden dan ingaan tegen het woord van Allah en Mohammed. Ze spreken er schande van als het volk de sharia ten uitvoer brengt maar als ze werkelijk verandering willen moeten ze hun sharia herzien en liefst afschaffen.

Verder werd vandaag ook bekend (hier) dat Meriam Ibrahim in Soedan ‘gewoon’ zal worden opgehangen, zij mocht dus nog wel eerst haar dochtertje ter wereld brengen. Het kind zogen tot het twee jaar is, zoals Mohammed besloot, is er voor haar kennelijk niet bij. (Misschien omdat het een dochtertje is i.p.v. een zoontje?) Handtekeningen acties dan maar. Frans Timmermans zal daar niets uit gaan richten, die gaat de handelsbelangen veilig stellen in Saoedi Arabië, het kernland van deze onmenselijke regelementen. Hij gaat als koopman onze ziel verkopen daar, maar praten kan ie als een dominee, toch een echte Hollander dus deze trotse Limburger. Lees over hem hier.

Update 6 Juni

Ik moet een deel van mijn kritiek op Timmermans terugnemen. Herman Meijer schrijft hier: "Minister Timmermans riep de ambassadeur van Sudan op het matje. Deze PvdA-minister doet vaak hele gekke en rare dingen, maar dit is een goede actie" en daar ben ik het mee eens.

Update 23 Juni

Volgens dit bericht is Meriam Ibrahim vrijgelaten. Er werden 240.000 protest handtekeningen opgehaald waarvan 130.000 in Nederland volgens dit artikel.

Je wordt er als lezer al kierewiet van, hoe moet het dan wel niet voor die vrouw zijn. Vandaag, de 24ste is ze weer opgepakt. Lees hier.

Update 1 Juli

Het blijft een ongelooflijke on-going story, moet je dit hier lezen.