maandag 18 augustus 2014

Bezorgd (3) Waar maak ik me druk om

Jongen waar maak je je toch druk om. Ik vind eigenlijk toch wel dat je een Islam preoccupatie hebt, het is zo overheersend in je stukken. Misschien toch iets van islamofobie? Waar ben je toch bang voor, denk je nou echt dat de Islam hier de baas wordt? En waarom zou je daar zorgen over hebben, culturen verschijnen en verdwijnen, overal komt een eind aan ook aan onze cultuur. Wat maakt het uit welke naam het beestje krijgt, het gaat om het innerlijke leven. In een ander jasje kan ik ook goed leven, ik maak me geen zorgen. En wordt het niet tijd voor een fundamentele verandering na 2000 jaar? Hebben we met onze materialisme en egoïsme niet al genoeg puurs en authentieks kapot gemaakt op deze aardbol?

Dat is wat ik regelmatig te horen krijg, laat ik eens proberen een antwoord te geven.

Het is vanuit mijn achtergrond dat ik me bezig hou met de zogenaamde drie I’s. Immigratie, integratie en Islam. Mijn achtergrond is die van een soort van ex hippie, ex yogaleraar, ex vormingsweker en ex theosoof. (Gezien mijn leeftijd nog veel meer ex’en, steeds meer tot ik zelf ook ex ben, maar dat terzijde.) Vanuit die idealistische en positief romantische visie en zonder een sociale academie of een universitaire opleiding in een van de menswetenschappen zoals mijn omgeving, lagen en liggen politiek, economie en sociaal maatschappelijke visies vanuit het Marxisme voor mij te ver weg. Mijn omgeving is anti kapitalistisch, en anti westers over het algemeen. Dat realiseer ik me nu. Vroeger was ik ook zo, ik ging mee met de grotere progressief humanistische stroom, had zelfkritiek en kritiek op mijn cultuur, onze cultuur.

Toen in het midden van de 80er jaren artikel 1 van de grondwet werd geformuleerd was ik blij en trots dat het er kwam, ik wees mensen er op hoeveel het leek op het eerste doeleinde van de theosofische vereniging. Het was alsof dat eerste doeleinde ‘universele broederschap der mensheid, zonder onderscheid van ras, geloof, geslacht, kaste of huidskleur’, na iets meer dan 100 jaar in de maatschappij werd geïncarneerd, als artikel 1 van de Nederlandse grondwet nog wel, was dat niet geweldig. Pas de laatste jaren leerde ik dat het in de praktijk vooral de Kantiaanse universele ‘alle menschen werden bruder’ gedachte was die dit veroorzaakte. De invloed van theosofie en later de New Age zal wel mooi meegenomen zijn maar of die cruciaal was? Dat moet iemand anders maar eens uitvlooien.

Hoe dan ook broederschap en het tweede doeleinde van de theosofie, de vergelijkende studie van godsdiensten, wijsbegeerten en wetenschap, met als onderliggend doel de onderliggende eenheid van alle culturen aan te tonen pasten precies in die maatschappelijke stroom die men ook wel ‘cultureel marxisme’ noemt.

Vanuit deze achtergrond was ik pro-oosters en antiwesters. Ik was anti nationalistisch en tegen een etnische of nationale identiteit, ook tegen een identiteit vanuit een bepaalde godsdienst. Dat zag ik allemaal als beperkingen, als conditioneringen waar ik vanaf moest. Daar werkte ik aan in mezelf en dat heeft me goed gedaan, daar niet van maar wat ik niet zag was dat ik een projectie had naar niet-westerse culturen. En ik niet alleen, ik zie dit in overvloed aanwezig in onze maatschappij. Af en toe denk ik dat men mij en mijn medecritici zo gemakkelijk een xenofobie of Islamofobie toedicht omdat zij dat doen vanuit een Oikofobische trek in onze cultuur, vanuit een afkeer van het eigene. Iets wat ik zelf in ieder geval herken en erken.

Het universele broederschap-project

Wij zijn in enkele eeuwen door veel moeilijkheden heen toegegroeid naar een universeel broederschap-project. Nationale identiteit, religieuze identiteit, etnische identiteit dat alles de wereld uit lijkt het motto en wel om te beginnen uit Nederland en Europa. Het Hollanditis uit de tijd met de kruisraketten steekt hier weer de kop op. Wat door die positieve projectie toegedekt wordt is de onderdrukking van de eigenwaarde en de gelijkwaardigheid die nodig is voor zo'n project. In gelijkwaardigheid namelijk zou je van een ander niet alleen vragen maar ook af spreken dezelfde doelen en uitgangspunten te onderschrijven. Maar door de verblinding die optreedt met die zelfontkenning van je eigen waarden gekoppeld aan het positieve beeld van de niet westerse binnenkomer, zien we niet wat hun plannen en intenties zijn. Dat willen we dan niet zien, we willen er niet naar vragen, er niet kritisch over zijn want dan zijn we arrogante en hypocriete westerlingen. We zijn toch al zo slecht, laten we ons nou eens van onze goede kant laten zien en open, onbevooroordeeld en tolerant zijn.

Als er door zogenaamd kritische Nederlanders gezegd wordt, we vragen van jullie inzet, dat je meedoet. Waar gaat dat dan over? Over werk, over je aan de wet houden. Verder niks, want dat zou niet open en tolerant en niet vrij zijn. Vrijheid en openheid is wat ons gebiedt om geen eisen te stellen want dan zouden we ontrouw zijn aan onze eigen uitgangspunten. Wat er dan overblijft is hopen en vertrouwen op de redelijkheid en de intrinsieke goedheid van de mens en dus ook van de binnenkomers. Dat klopt helemaal met onze eigen idealen en uitgangspunten. 'Goed voorbeeld doet goed volgen' houden we stug vol en binnen een generatie zou het dan goed komen. Dat is dan nu drie generaties en misschien moeten er nog een of twee aangeplakt worden; maar het zal goed komen.

Positieve projectie en haar averechtse gevolgen voor het project

Onder positieve projectie versta ik niet goede projectie als tegenover negatieve projectie. Projectie hangt m.i. altijd samen met onderdrukking. In het negatieve zelfbeeld dat de westerse mens van zichzelf heeft is het positieve onderdrukt of ontkent. Dat wordt nu geprojecteerd op de anderen, de niet westerse culturen en niet te vergeten op hun leden. We stellen ons zo open mogelijk op, hebben kritiek op elkaar omdat we dat nog niet goed genoeg doen, we willen veel van de anderen leren, we moeten vooral ook luisteren en niet betweterig en arrogant zijn enz.

Ik vind dat een scheve verhouding, een ongelijkwaardige verhouding. In het universele broederschap-project dat we zijn begonnen zonder ons dat goed te realiseren zou gelijkwaardigheid een uitgangspunt moeten zijn lijkt me. Maar ondertussen wordt het vooroordeel van de niet-westerse immigrant dat hij in het materialistische westen terecht gekomen is waar hij zijn rechtmatige welvaartsaandeel kan komen opeisen, vanuit ons negatieve zelfbeeld en valse schuldgevoel bevestigd. Zijn aanname dat hij weliswaar geen materiële welvaart te brengen heeft maar wel menselijke beschaving en innerlijke geestelijke cultuur wordt eveneens vanuit ons zelfbeeld bevestigd. Zijn eventuele beeld dat wij egoïstische materialisten zijn bevestigen wij ook graag, dan zijn we goed zelfkritisch bezig.

Geen wederkerigheid vragen

Een open universele tolerante cultuur opbouwen houdt in dat je die open en tolerant neerzet, dat je niets vraagt. Geen wederkerigheid vragen op het gebied van cultuur, godsdienst, identiteit en universele waarden. Zo wil althans het voornaamste denkbeeld dat de gemiddelde Nederlander hierover heeft.

En hier kom ik weer terug op mezelf. Door mijn positieve projecties op en verwachtingen van niet westerse immigranten ben ik van een kouwe kermis thuis gekomen om het maar eens in de woorden van mijn ouders te zeggen. Ergens ben ik ontzettend afgeknapt op die nieuwe medelanders, ze voldeden/voldoen totaal niet aan mijn positieve verwachtingen. Eigen schuld natuurlijk, had ik maar niet zo naïef, positief religieus romantisch moeten zijn.

Tegenwoordig ben ik bezorgd, zeer bezorgd en soms gedreven inderdaad, door mijn omgeving gekenschetst als ‘me druk maken’. Het gaat over een voor mij oud en diep, prachtig ideaal. Universele broederschap. Let wel, broederschap zonder onderscheid van ras, geloof, kaste, kleur, geslacht enz. zoals het vroeger heette. We vragen niets aan mensen die juist wel op grond van ras, kleur, geloof en cultuur broederschap willen. Want ja, alle culturen zijn gelijk.....en hier zit 'm de crux. Ik ben bezorgd over een ideaal dat door naïviteit in het tegengestelde dreigt te vervallen en waartegen het bedoeld was nl. apartheid en etnische spanningen. Ik maak me druk om de fout die we daar gemaakt blijken te hebben en die men maar niet wil inzien.

Ik vind het ontzettend spannend allemaal. Hoe zal het mijn kleinkinderen straks vergaan. Wat ik zie is hoe er heel erg weinig integratie plaatsvindt. Hoe er segregatie ontstaat door onze eigen naïviteit, oftewel apartheid het enige internationaal bekende woord uit de Nederlandse taal (naast Cruijff). Vroeger hadden we hier een zuilenmaatschappij. Maar dat was een interne aangelegenheid van verwante zielen binnen een cultuur die hun onenigheden op die manier oplosten. Nu gebeurd er heel iets anders. Ik voel mijn bezorgdheid al heel lang. We hebben plaats geboden aan culturen met tegenovergestelde waarden als die van ons. Domme naïeve positiviteit vind ik het achteraf. Ik reken dit mezelf aan, ik heb er flink aan meegedaan. Maar ik ben omgedraaid, meerdere malen in mijn leven. Eerst 180 graden. Daarna weer, dus toen was ik weer terug bij af. Daarna opnieuw 180 graden. Samen al 540 graden gedraaid, dus ik snap wel dat ik druk overkom.

Ik kritiseer mezelf niet meer op ‘negatief denken’ om later te ontdekken dat ik potverdomme gelijk had.

Ik maak me druk en ik vind dat heel goed. Moet u ook doen.

Naschrift op 3 September

Op 2 september gisteren, plaatste Dirk-Jan van Baar op DDS een artikel over dit onderwerp. het staat in tegenstelling tot mijn stukje in een meer maatschappelijke en politieke context. U leest het hier.

De laatste alinea ervan neem ik hier over:

De enige uitzondering op deze universele regel zijn de Joden. Zij waren altijd al eigenwijs, intellectueel, hoogbegaafd, tot abstracte ideeën geneigd, elitair, kosmopolitisch, weinig vaderlandslievend, zelfkritisch en zelfverloochenend (assimilatie), en hebben nu, nadat zij bijna vernietigd waren en wereldwijd in de verdrukking zitten, met Israël een eigen staat. Weg met ons kunnen zij zich minder dan wie ook permitteren.

Ik kan niet precies weergeven wat van Baar bedoeld met die 'universele regel', u begrijpt het wel wanneer u het artikel leest. Ik heb wel een reactie op die alinea. Van Baar noemt verschillende universele eigenschappen van de Joden. Wat hij niet noemt is dat de Joden een heel duidelijke identiteit hebben. Een identiteit die uniek is en afzonderlijk van de andere volken, een identiteit die wortelt in hun religie en daarmee in het metafysische, het gaat boven het gewone persoonlijke uit. Van daaruit hebben ze een eigen (heilige) taal. Ze bewaren hun etniciteit, hun cultuur, hun tradities die als identiteits-ankers werken. Er zijn veel Joden die dat loslaten en assimileren maar genoeg andere Joden en daarmee het Jodendom zelf assimileerde nooit en zal het - zo lijkt het- ook nooit doen. Vergelijk dat eens met ons Nederlandse volk en cultuur. Wij bestaan nog geen 700 jaar, en over 300 jaar zijn we er niet meer. De gemiddelde Nederlander haalt daarover zijn schouder op. En dat is denk ik precies het punt. Ik denk zelfs dat er meer Nederlanders zijn die er voor zijn dat het Jodendom en Israël blijven bestaan dan dat ze zich druk maken over hun eigen bestaan als land en volk.

Dit geeft te denken over zelfopheffing versus assimilatie maar dat is misschien iets voor een ander stuk.

P.S.

Hier spreekt een mevrouw die zich in mijn ogen 'fantasties' druk maakt, daar kan ik niet aan tippen.

zaterdag 16 augustus 2014

Leidt dit tot zelfkritiek?

Moslimjongeren Schilderswijk zijn radicale IS-aanhangers zat.

Veel moslimjongeren in de Haagse Schilderswijk voelen zich misbruikt door een groepje ontspoorde aanhangers van de Islamitische Staat (IS). Ze vinden dat justitie veel harder moet optreden tegen deze radicalen.

Zo luiden de kop en de aanhef van een artikel vandaag door Servaas van der laan op Elsevier.nl

Lees hier verder

In een ding hebben ze wel gelijk, de mensen in die wijk moeten beschermd worden en er moet strenger opgetreden worden, beter gezegd de wet moet consequent gehandhaafd worden.

Voor de rest is het ’t oude liedje. Geweld is als vanouds het product van deze vredesreligie: “Opgeflikkerd uit onze Schilderswijk, anders gaan er koppen met baarden rollen”, zo gaat het er in de thuislanden ook aan toe. Maar gelukkig zien we een lichtpuntje, de Nederlandse overheid wordt opgeroepen haar taak te doen, daar ligt het geweldsmonopolie, die moet inderdaad haar verantwoordelijkheid nemen.

Mijn angst is dat door dit soort berichten de alarmering weer te niet gedaan wordt. Dat men gaat zeggen, ‘zie je wel er zijn ook gematigden ’t komt wel goed met die Islam’. Het komt alleen goed met een acceptabele Islamitische godsdienst in Nederland als hieruit nou eens consequenties getrokken worden w.b. de leer en het karakter van de Islam.

Het Christendom is (en wordt nog steeds) tot op het bot gefileerd wat betreft antisemitisme, geweld, onderdrukking en alles wat je maar kunt bedenken door westerlingen en christenen zelf. Dit verslag doet vermoeden dat er tweespalt zou kunnen plaatsvinden binnen de islamitische gemeenschap. Dat er een deel ontstaat dat zich zo ontwikkelt dat het een plaats kan vinden in een moderne maatschappij.

Leidt dit tot zelfkritiek? Niet kritiek bij de borrel of bij de thee maar steekhoudende kritiek die er toe doet en tevens niet tot uitstoting en geweldsdreiging leidt. Als we het gehele christelijke westen nemen dan kan je verwachten dat er duizenden academici gepromoveerd zijn op religiekritiek naar het christendom. Dat moet bij de Islam nog beginnen. Dat is waar ik steeds naar speur in het nieuws. Ik zie wel onderlinge ruzie en geweldsbereidheid maar geen zelfkritiek richting hun heilige drie-eenheid; Allah, de Koran, en Mohammed.

donderdag 14 augustus 2014

Humanisme en geloof, een wereld van verschil

Een interview met een ‘ware gelovige’

In Israël werd een humane daad gepleegd naar een Palestijns kind en zijn moeder. Het humanisme heeft van de leer van Jezus waar het kan, de regel hebt uw vijanden lief overgenomen. Of probeert tenminste om leden van de vijandige groep als mens en dus humaan te behandelen.

Dat leidt tot schrijnende tegenstellingen. Gewoonlijk horen we veel over schrijnende tegenstellingen op het gebied van armoede en rijkdom in dit geval zien we tegenstellingen op het gebied van waarden. Tegenstellingen van mensen die geloven in het hiernamaals en mensen die geloven in het hier-nu-maals.

Onderstaand interview vindt u hier op youtube

Likoed Nederland geeft de volgende inleiding:

Hoe reageert een Palestijnse moeder als het leven van haar zoon gered wordt?

Een jongen uit Gaza werd voor zijn hartkwaal door Joodse dokters en verpleegsters in Israël geholpen in een ziekenhuis. Israël opende haar deuren voor een moeder en zoon terwijl op dat moment het terroristische Hamas oorlog voerde tegen Israël.

In een interview met een Israëlische journalist op 23 juli 2014 hoopte zijn Palestijnse moeder dat hij zou opgroeien om te kunnen sterven in de strijd tegen de Joden:

Interviewer: “Zullen we [als er vrede komt] Jeruzalem delen?”

Moeder: “Nee.”

Interviewer: “Fiftyfifty?”

Moeder: “Nee. Jeruzalem is van ons.”

Interviewer: “Echt?”

Moeder: “Echt.”

Interviewer: “Zoals Arafat zei? Een miljoen martelaren voor Jeruzalem?”

Moeder: “Meer dan een miljoen. Iedere Palestijn. Jeruzalem is van ons. Je bent boos, hè?”

Interviewer: “Waarover?”

Moeder: “Omdat ik dat zei.”

Interviewer: “Nee, helemaal niet. Al dat martelaren gedoe is onzin.”

Moeder: “Niet waar, ik heb het je gezegd. Niet een miljoen maar iedereen van ons voor Jeruzalem. Begrijp je dat? Dood is normaal voor ons. Wij zijn niet bang voor de dood. Vanaf het jongste kind, zelfs jonger dan Mohammed [haar zoon] tot de ouderen. Wij offeren ons allemaal op voor Jeruzalem. Wij vinden dat wij er recht op hebben. Word er maar boos over.”

Interviewer: “Ik word boos.”

Moeder: “Ga je gang. – Het is iets religieus. Ik kan het niet. Het is ketterij om te zeggen dat Jeruzalem niet van ons is. Verraad jij soms je geloof?”

Interviewer: “Nee.”

Moeder: “Zo is het.”

Interviewer: “Wordt de dood daar geaccepteerd?”

Moeder: “Jazeker.”

Interviewer: “Hoe komt het dat je er alles aan doet om het leven van [je zoon] Mohammed te redden, als de dood zo bij je geloof hoort?”

Moeder: “Het is normaal, wat kan ik er aan doen als hij dood gaat? Het is gewoon. Mijn beide dochters gingen dood in mijn armen. Nou en? Ging ik daardoor dood? Allah gaf ons een gave – (nl.) om te vergeten. Het is geen probleem, het is normaal.”

Interviewer: “Normaal?”

Moeder: “Normaal.”

Interviewer: “Wat voelde je toen je je dochters verloor?”

Moeder: “Ik rouwde, het was zwaar. Maar wat kan je eraan doen? Dank Allah, prijs de Heer. Allah gaf en Allah nam weer weg. Ik kan mij niet verzetten tegen de dood, elke ziel moet sterven. Ik kan tijdens dit gesprek wel sterven. Geloof jij niet in de dood?”

Interviewer: “Nee, wij vinden het leven waardevol.

Moeder: “Het leven is waardevol, maar niet voor ons. Het leven is niets, het leven is waardeloos. Daarom hebben wij al die zelfmoordenaars. Zij zijn niet bang voor de dood, dat is normaal. Ieder van ons, zelfs onze kinderen, zijn niet bang voor de dood. Dat is normaal voor ons.”

Interviewer: “Ik vroeg je, als Mohammed beter wordt, wil je dat hij dan een martelaar wordt [dood gaat in de strijd tegen de Joden] ?

Moeder: “Natuurlijk!”

Interviewer: “Echt waar? Waarom?”

Moeder: “Als het voor Jeruzalem is, heb ik er geen probleem mee.”

COMMENTAAR

Ik heb hierop weer dezelfde reactie van ongeloof en verbijstering die ik ook had toen ik dit blog begon met mijn eerste stukje ‘Bezorgd'.

Deze dagen blijkt in de zaak met Yasmine Haifi weer opnieuw hoe dat geloof zijn uitwerking heeft in het leven van gelovigen. Een hogere opleiding en welvaart zoals bij haar of een lagere zoals vermoedelijk bij bovenstaande gelovige moeder lijkt niets uit te maken. De persoonlijke identiteit, het innerlijke leven staat als het ware apart van het uiterlijke leven. De rationaliteit die in een opleiding en maatschappelijke ervaring wordt opgedaan heeft geen invloed op dat innerlijke leven en de gekoesterde eigen identiteit als moslim gelovige. Het is een trouw aan het innerlijk hogere, het reine, pure en ware. Dat wordt op zich weer bepaald door de heilige drie eenheid van Allah, Koran en Mohammed. Een ware gelovige staat van binnen boven en buiten het wereldse leven waar de rede geldt. Geen kritiek daarop, dat is heiligschennis en een persoonlijke kwetsing in het hart van hun ziel. Daarom ben ik ook niet verrast door wat nu bijvoorbeeld deze Yasmine onthult wordt.

Zo is het

In bovenstaand interview wordt de tegenstelling tussen de twee werelden vooral in dit stukje heel duidelijk:

Moeder: “Ga je gang. – Het is iets religieus. Ik kan het niet. Het is ketterij om te zeggen dat Jeruzalem niet van ons is. Verraad jij soms je geloof"?

Interviewer: “Nee.”

Moeder: “Zo is het.”

Zo is het inderdaad. Zien we hier niet de kern van het probleem? Overigens gaat waarschijnlijk voor die (ik neem aan) Israëlische journalist hetzelfde op. Die gelooft dat Israël recht heeft op Jeruzalem en op dat land. Waarom geloven deze mensen dat? In de kern omdat het in hun heilige boeken staat. En natuurlijk omdat ze dat al eeuwen en eeuwenlang geloven. Ze houden vast aan hun geloof. Ze willen hun geloof niet verraden. Het zou ook zelfverraad zijn, ze zouden hun ziel verliezen. Dat willen ze behouden, ze willen er zelfs voor sterven, het aardse staat lager dan het hemelse en zo zijn we weer bij het verschil tussen hiernamaals en hiernumaals.

Bij deze mensen lijkt nog steeds te gelden wat ik in de eerste klas van de katholieke lagere school leerde.

Vraag: Waartoe zijn wij op aarde ?

Antwoord: Wij zijn op aarde om god te dienen en daardoor in de hemel te komen.

Zowel de Joodse als de Islamitische leer gaan vooral over hoe je op aarde dient te leven. Het leven zit vol met wetten, is volledig doorgewet, doorspekt met wetten. Honderden wetten vooral ook voor het persoonlijke leven. De maatschappij moet daarom zo ingericht worden dat het aardse leven zo geleefd kan worden dat je naar de hemel kan. Dit botst met ons moderne seculiere leven.

Hopelijk gaan langzaam steeds meer ogen open om deze tegenstellingen te zien, te onderkennen en gaat men ze benoemen. Dat de islam geen ideologie is, geen politiek is die over het inrichten van de maatschappij gaat is niet vol te houden. Het moderne westen heeft de eigen godsdienst verslagen, ze moet dat ook doen met de nieuwe godsdiensten hier. De wet op de godsdienstvrijheid evenals die op de vrijheid van onderwijs moet afgeschaft of tenminste grondig herzien worden, anders worden ze als rem gebruikt door de nieuwe gelovigen en gaat het achteruit met het seculiere vrije westen.

woensdag 13 augustus 2014

Eindelijk goed nieuws van het zwarte pieten front (9)

In de Vokskrant van 13 August 2014 staat een interview met Marc Giling de voorzitter van het Pietengilde. Je kan je wel afvragen wat de rede is dat het niet ‘Zwarte pieten gilde’ heet, maar alla dat is bijzaak nu.

Eindelijk mensen die strijdbaar zijn en zich niet laten gebruiken op basis van valse schuldgevoelens.

Hij doet uitspraken als, “De ware historie van Zwarte Piet heeft niets te maken met het slavernijverleden. Zwarte Piet was van oudsher een kwelgeest. Kinderen vonden hem angstaanjagend. Daarom introduceerde onderwijzer Jan Schenkman in 1850 een lieve Afrikaanse uitvoering van de traditionele zwarte knecht van Sinterklaas”. Dit komt ook precies overeen met wat ik in mijn stukje over positieve intenties van de negroïde aankleding van zwarte piet al eerder schreef, hoewel ik van Schenkman maar heel weinig gelezen heb.

Lees het interview met Marc Giling hier.

Echter, het blijkt dat het Pietengilde helemaal niet in hoger beroep kan gaan. Ze zijn te laat. Verder is het nieuws nu dat zwarte piet in een vierjaren plan wordt aangepast. Alle negatieve aspecten ervan moeten verdwijnen. Nou, dat betekent dus het einde van het hele sinterklaasfeest, dat positief-negatief element was juist de kern ervan. Die amateuristische Verene Sheperd van de VN die vindt dat Nederland geen twee sinterklazen nodig heeft en het met die ene van kerstmis wel af kan heeft het gewonnen. Nou ja, wie zo'n tuthola niet van repliek kan dienen verdient ook niet beter.

Eindelijk goed nieuws van het zwarte pietenfront? Niet dus!

Ik denk dat het me nu eindelijk zal lukken om niets meer over dit onderwerp te schrijven.

Begon ik dit stukje met een positieve titel, ik heb nu een eindtitel:

DAG SINTERKLAASJE DAAG, DAAG ZWARTE PIET.