dinsdag 28 juni 2011

Uitgeburgerd en weer ingeburgerd

(brief 6, medio Juni '11)

Zoals ik al eerder zei, de term uitburgeren gebruikte ik al een aantal jaren maar met een andere betekenis dan Dr. Swaab. In de 60er/70er jaren was de term ‘omturnen’, in zwang. Voornamelijk onder het zgn. alternatieve volk. Of iemand al omgeturnd was of niet kon je dan o.a. zien aan het feit dat iemand niet meer naar de kapper ging, dat die geen nette burgerlijke kleding meer droeg en geen carrière meer nastreefde. Er leken soms ook rituelen aan verbonden te zijn zoals bijvoorbeeld het roken van joints. Als je een keer flink stoned was geweest, dan was je pas echt omgeturnd. Soms leek dat wel op een soort inwijdingsritueel. Toen ik daar achteraf over na ging denken ben ik dat uitburgeren gaan noemen. Het ging er namelijk om, om niet meer burgerlijk te zijn. Om bijvoorbeeld niet meer tot een bepaalde zuil te behoren, je geloof los te laten. Eigenlijk wilden we alles wat onze identiteit bepaalde en de identiteit van je ouders bepaald had los laten. Je ging niet meer trouwen maar samenleven. We bepalen het zelf wel, daar hebben we geen kerk of staat voor nodig, was het motto. We doen dat omdat we het zelf willen en niet vanuit tradities en burgerlijke gewoonten. Het moet van binnenuit komen, onafhankelijk van wat de burgerlijke maatschappij wil, anders is het niet echt. Van alles werd er overboord gegooid. De term burgerlijk was alleen nog van toepassing op wereldburgerschap. Bob Dylan’s ‘Times they are a changing’ was een soort van volkslied geworden.

Noties van nationaliteit, ras en van geloof mochten niet meer meetellen. Daar moest je je van bewust worden en er aan werken totdat je die conditioneringen kwijt was. Dat ging heel ver. Het was eigenlijk een streven naar kosmopolitisme of hoe moet je het noemen. Ik herinner me uit die tijd dat ik in het bezit was van een wereldburgercertificaat of een –verklaring. Dat moest gelden als een paspoort. Er waren ludieke acties om met dit soort papieren over grenzen heen te reizen en processen aan te spannen als je ergens een land niet binnen kwam. Niet dat daar veel van terecht kwam maar dit was de sfeer. Ik heb trouwens van verschillende mensen gehoord die met zulke papieren een grens overkwamen. Later bleek dat dan meestal gelukt te zijn in gevallen van drukte en lange rijen waardoor de beambten in een soort van routine vervielen en het niet zo goed meer zagen. Hoewel je natuurlijk in die tijd niet kon uitsluiten dat een bepaalde beambte ook stoned geworden was..... Dit was de sfeer en de energie toen.

Ook ben ik in het bezit geweest van een document waaruit bleek dat ik minister was, minister dominee van een bepaalde kerk die gesticht was in Amerika. Alle leden van die kerk waren, heel democratisch minister, oftewel dominee of priester. Geen hiërarchisch verschil meer tussen gelovigen en priesters; iedereen gelijk, iedereen priester. Ook vrouwen werden lid en dus priester, het maakte niet uit, ieder mens kon lid worden. Wat er achter zat (het was in de tijd van de Vietnam oorlog en hippies waren natuurlijk tegen oorlog voeren) was dat priesters niet naar het front hoefden, niet hoefden te vechten, zeker niet de leden van een zo werkelijk democratische en vredelievende kerk als deze, zo was de gedachte. Wij in Europa werden geen lid om uitzending naar Vietnam te voorkomen natuurlijk maar om de Amerikaanse broeders te steunen. In het begin van het korte bestaan van die kerk vond er een proces plaats. Dat had toch nog wel wat voeten in de aarde want het was een officieel opgerichte kerk. Uiteindelijk werd dat toch verloren en dat was het einde van die kerk. Volgens de Amerikaanse overheid waren het gewoon verkapte deserteurs. Niet in onze ogen natuurlijk. We waren fel tegen die oorlog. Ik herinner me dat ik toevallig op de Dam liep op het moment dat het officiële einde van de Vietnam oorlog bekend werd gemaakt. Er ging een voelbare energetische beweging over de Dam door iedereen heen. Blij en emotioneel, kippenvel. Veel Amerikaanse hippies waren er, die kunnen zo emotioneel en expressief zijn. Zo’n soort gevoel heb ik later nog een keer ervaren toen jullie nog kinderen waren en ‘de muur viel’. Toen waren er geen Amerikanen bij, ik zat voor de TV en jullie waren erbij maar keken een beetje bevreemd op. Wel aanvoelend dat het belangrijk moest zijn maar niet beseffend wat er aan de hand was.

Arjuna's weigering

Om nog even in de familiaire sfeer te blijven. Het was in de sfeer van de ‘hang naar het oosten’, dat we op de naam Arjuna konden komen als naam voor ons kind. Over mijn persoonlijke hang naar het oosten valt nog wel wat meer te zeggen. Voor nu hou ik het nog even bij de sociaal culturele beweging die in de maatschappij gaande was. Je kind een naam geven uit een andere cultuur, een andere taal een ander geloof was en is opmerkelijk. Zeker tegenover de cultuur en het geloof van mijn ouders. Voor mij en voor ons was het echter helemaal niet zo ver weg. Het was heel dichtbij en heel betekenisvol. Ik kende de figuur Arjuna uit de Baghavad Gita, een boekje dat ik bestudeert had in het kader van mijn yogaleraar opleiding en vooral uit verschillende theosofische studies. Het is bekend om Arjuna's weigering te doden. Daarnaast was het een naam en een figuur die ook in de Indonesische cultuur een rol speelde. Ik vond het behalve dat het mooi klinkt een diepe mooie betekenis hebben. Arjuna (de mens) die zich in een strijdwagen (het lichaam) voortgetrokken door vijf paarden (de zintuigen) door het strijdveld (het leven) vecht en zich daarbij laat leiden door Krishna (god) die achter hem op de strijdwagen staat.

Tegenwoordig ben ik wat anders gaan denken over die Arjuna figuur in de Baghavad Gita en de Hindoesche cultuur. (Het nu volgende heeft niets met jou persoonlijk te maken hoor Djoen.) Vooral het tweede hoofdstuk van de Baghavad Gita valt me nu op. Vroeger was ik toch heel wat kritieklozer. Uit het oosten kon alleen maar goeds komen. Ik had een romantisch-positieve projectie naar die cultuur. Ik projecteerde er mijn pacifistische idealen en verwachtingen in en zag niet altijd goed wat er eigenlijk echt stond. Het moest toch een cultuur zijn van een synthese tussen Gandhi en St. Franciscus vond ik toen.

Arjuna is in dat boek degene die twijfelt om te doden. Het verhaal speelt in een oorlogssituatie, op een strijdveld. Hij twijfelt uit menselijkheid en medeleven en weigert ten slotte om zijn vijanden die eigenlijk verwanten, broeders zijn te doden in de strijd. Krishna (god) zegt dan (in hoofdstuk2) o.a. Dat hij niet zo moet klagen en twijfelen en dat:

“hoewel zijn woorden verstandig klinken, een wijze zich niet beklaagt over de doden en de levenden.” En even verderop; “de lichamen zijn vergankelijk, eeuwig en onvergankelijk is hij die de lichamen bezielt.” En; “Wie meent, dat deze doodt of dat hij gedood wordt, die kent de werkelijkheid niet. Noch doodt hij noch wordt hij gedood.”

Nou, dat lijkt me dus een prima tekst voor uitburgerende intreders in het geestelijke leven. Een tekst met esoterische betekenissen waar monniken en Sannyasins (godszoekers) het mee kunnen doen. Of natuurlijk, en nou ben ik een beetje cynisch/kritisch, voor gedeserteerde soldaten die het klooster in vluchten. Maar wat betekent dit voor soldaten die een bepaalde cultuur, natie of land moeten beschermen? Of, kan je het juist gebruiken om een fanatieke doodsverachtende mentaliteit bij je soldaten te creëren. Dood is toch slechts lichamelijk! Vroeger zag ik dit verschil niet. Nu zien we deze problematiek terug bij Jolande Sap en Groen Links aangaande de Nederlandse bijdrage voor Afghanistan. Die stuurt, zoals ik het nu zie, een peloton Nederlandse Arjuna soldaten naar Kunduz. (Blijk je toch nog een heel moderne relevante naam te hebben Djoen.) Niet een peloton doodsverachtende soldaten maar een voorbeeld peloton van hoe je én soldaat én vredelievend kunt zijn. Nederland gidsland! Hoe zal dit uitpakken? Er komen al geluiden vanuit de politiebond om te weigeren er aan mee te doen. Arjuna's weigering herhaald zich in de NL. politiek! Ik voel bewondering voor Jolande's intentie maar tegelijk kan ik in deze niet mee met Groen Links. Ik hou mijn hart vast. Ben ik te oud en te cynisch geworden? Ik hou mezelf voor dat ik realistischer geworden ben.

Dit schrijven lijkt een kluts te worden van familiefilosofie met wereldpolitiek zeg. Weer terug naar ons onderwerp.

Brekende zelf-beelden

Dat uitburgeren had dus te maken met een ontwikkeling waarin vele burgers niet meer burgerlijk wilden zijn. Het werd ook de seksuele revolutie genoemd, vrije seks en ‘baas in eigen buik’ voor de vrouwen. Naar mijn idee was het vooral een spirituele revolutie en een culturele revolutie. Wanneer én seksualiteit én religie in de herziening gaan dan denk ik dat je inderdaad van verandering mag spreken. Ik noem het een spirituele revolutie omdat (het mijn stokpaardje is natuurlijk!) men uit de kerken trad maar toch met spirituele onderwerpen bezig ging. Heel weinigen werden atheïst. Yoga, zen, boeddhisme, soefi, esoterie, mystiek uit allerlei culturen, dat alles kwam in zwang. Er kwam een ‘hang naar het oosten’. Men wilde minder aards en materialistisch zijn en in plaats daarvan meer geestelijk en cultureel. We zagen onszelf als materialistisch, kapitalistisch, egoïstisch, fout en slecht door de oorlog, door kolonialisme en technische ontwikkelingen. En sinds er zoveel Mohammedanen hier wonen reiken we naar hun uit door ons fout en slecht te voelen over de kruistochten. Niet meer bij dat westen willen horen en er niet meer aan mee willen doen mondde uit in sociale, groene en ecologische bewegingen en in belangstelling voor niet-westerse spiritualiteit en cultuur. Die waren goed, onbedorven, die hadden ‘het’ nog niet verloren zoals wij. Wij zouden van hen kunnen leren. Deze cultuurpsychologische reacties (mag ik ze zo noemen?) en overtuigingen zijn nu nog steeds werkzaam trouwens.

Het had enerzijds te maken met, niet meer bij ons willen horen maar bij de anderen, bij de niet-westerse volken en culturen. Nu nog ijveren velen op een te ver doorgeslagen manier voor dat ‘niet bij ons horen maar bij de ander’. Bij velen was dat uit solidariteit met de zwakken en onderdrukten, uit sociale overwegingen dus. Bij mij lag meer op de voorgrond de veroordeling van de eigen westerse cultuur en het geestelijke leven, met name van de godsdienst. Maar ik moet ook zeggen dat ik me naast dit onmiskenbare dissociëren en die zelfveroordeling toch werkelijk meer thuis voelde bij oosterse mensen en culturen. En dan ook weer, met name bij de godsdiensten. Dat werd me niet altijd in dank afgenomen maar de tegenstand was in feite heel zwak, er was toegeeflijkheid en begrip en ik had duidelijk de ‘culturele wave’ mee. Daarom was ik verrast en verbaasd over de opmerking van Rukmini Devi, die indertijd een VIP in de Theosofische Vereniging was en me zei dat het toch niet zo'n goed was je kind een cultuurvreemde naam te geven. Het raakte me wel. Ik weet het nu nog.

Anderzijds had dit uitburgeren te maken met ‘uittreden uit burgerschap’ en intreden in een geestelijke orde. Althans in vroegere tijden zou dat zo op een erkende en georganiseerde manier zijn verlopen. Men trad in, in een geestelijke orde en daarmee trad men uit de burgerlijke orde. Je ging een klooster in, of werd priester. In ieder geval duidelijk herkenbaar en onderscheiden van de burgerij. Maar wat gebeurde er nu? Nu gingen de geestelijk geïnteresseerden, de ‘Zelf-zoekers’, en de godszoekers, de yoga en de zen adepten gewoon met elkaar naar bed. Ze gingen een commune in, gingen samenwonen of trouwden tenslotte gewoon toch. We gingen bidden en mediteren zonder in te treden en ook de sex werd allerminst overgeslagen. Overigens traden een heleboel priesters ‘uit’. Men ging (en gaat) regelmatig op retraite of 'in training', of in een scholing of opleiding maar bleef wel gewoon binnen het burger leefgebied. Volgens de 'gewone' burgerij kwamen er steeds meer 'alternatievelingen'. Deze groep mensen is niet klein gebleven. Het gaat hier ondertussen over een kwart van de Nederlandse bevolking. Dat is niet niks. In een rapport van het CPB van een aantal jaren gelden stond dat 26% van de NL. bevolking ‘nieuw spiritueel’ is. Dat is de naam die men maar bedacht heeft voor dit verschijnsel dat in de 60er jaren intrad en kennelijk nog steeds doorwerkt. Men spreekt ook wel over ‘ietsisten’. Men gelooft in iets maar kan er verder niet veel over zeggen. Let wel deze 26% staat naast alle bekende geloven, religiën, humanisten, vrijdenkers, agnosten en atheïsten.

Omdat er bijna 4 miljoen mensen uitgeburgerd zijn, of moet je zeggen ‘ontburgerlijkt’ zijn en een geïntegreerd leven in deze maatschappij leven valt het niet op en benoem je het niet zo. Naar de maatstaven van enkele eeuwen geleden zou een kwart van de bevolking hebben moeten ‘intreden’. Die maatstaven hielden echter toen ook o.a. een celibatair leven in. Absolute gehoorzaamheid aan gods wil en nog een aantal min of meer ascetische idealen. Ik denk dat het daarom was dat het toen ook nooit tot een kwart van de bevolking aan intredingen kwam. Althans dat lijkt me zo, ik weet geen aantallen of percentages.

Tegenvallers voor ouwe hippies

Interessant trouwens om dit te vergelijken met de mensen binnen de Islamitische culturen. Daar lijkt zo’n duidelijk onderscheid tussen geestelijkheid en burgerij niet te bestaan. Ten eerste is iedere burger moslim, dat ben je bij geboorte. Alleen in Turkije schijn je ook kans te maken om als niet moslim geboren te worden maar hoe het die ongelovigen dan verder vergaat weet ik niet. Normaal in die landen en culturen is dat je als moslim dus als gelovende burger bent geboren en je burgerlijke leven volledig religieus is opgezet en gemotiveerd. Ieder is (ook als burger) gehouden aan maagdelijkheid tot aan het huwelijk. Het onderscheid tussen gelovigen en priesters, dus de imams, ayatollah’s e.d. is veel minder strikt. Er bestaat wat dat betreft geen georganiseerde eenduidigheid daar. Als je de Koran goed van buiten kent kan je in principe als geestelijke voorman gaan opereren. Vrome burgers/gelovigen lopen er dan ook precies zo bij als bij ons de nonnen, monniken, paters en priesters.

Deze mensen begonnen ons land binnen te komen toen wij aan de fase van uitburgeren begonnen en een ongeorganiseerde vorm van geestelijk leven in gang zetten. Een kwart van onze (oorspronkelijke) bevolking definieert spiritualiteit en geestelijk leven voortaan anders dan voorheen. Heel anders ook dan de nieuwkomers. Dat was een tegenvallende verrassing voor velen van ons. In het begin had ik min of meer de verwachting dat ze de ‘new age’, kwamen versterken, dat het een doorbraak naar kosmopolitisme en universaliteit zou betekenen. Wat was dat een tegenvaller, wat een domper. Althans voor degenen onder ons die het willen zien. Velen blijven vasthouden aan hun ´positief romantische projectie´ op de nieuwkomers. Voor mij verklaart deze tegenvaller een klein stukje van de frustraties van de bbm ers, de boze blanke mannen weet je wel, ik schreef daar in het begin over.

Het was in ieder geval voor mij een tegenvaller. Hoewel me dat trouwens ook al bij de Indo’s en Molukkers begon te dagen. Bij hun was yoga altijd iets van magie. Ook mystiek is magie daar, zelden is het spiritualiteit. Ook de nieuwkomers bleken een heel andere definitie van spiritualiteit te hebben. Nu bleken het eerder medestanders en versterkers van de oude dogmatische godsdienstigheid te zijn. Ik bleek gewoon ook aan een vorm van romantisch positieve projectie te hebben geleden. Wij de nieuwe spirituelen, zijn een soort van niet-celibataire godszoekers zou je kunnen zeggen. We hebben een heel ander godsbeeld dan de oude- en nieuw binnengekomen godsdiestigen. We hebben door dat andere godsbeeld ook een heel ander mens en wereldbeeld.

Ik heb echter ook kritiek op ons. We gedroegen ons, en gedragen ons als een soort van elite, een geestelijk, culturele elite. Ik heb dit al eerder een keer aangeroerd. Mijn kritiek gaat naar het elitair gedrag tegenover de ‘burgers', tegenover degenen die niet uitgeburgerd zijn en geen kosmopolieten geworden zijn. Wij hippies waren toen arrogant en keken neer op het burgerlijke klootjesvolk. Tegenwoordig zie ik dat nog steeds gebeuren. Je ziet het ruwweg gesproken bij de PvdA, Groen Links en D66 stemmers. Dat zijn de politieke voertuigen geworden van de beweging der uitgeburgerden. Ik ben nu omgedraaid in mijn houding en oordeel naar die gelovigen en burgerlijken. Ik kan me dan wel niet meer met ze identificeren maar ik heb wel begrip en erkenning voor mensen die zich in hun zelfbeeld nog steeds bepalen en beperken tot een nationaliteit, een ras en een bepaald geloof. Mensen hebben dat nodig om zichzelf te definiëren en zichzelf te kunnen zijn. Wij van de geestelijk elite hebben te veel ons ideaal aan hun willen opleggen. Nu doe ik dat niet meer. Niet dat ik daar nou zo actief in was hoor maar ik liep er wel zwijgend in mee en stemde braaf op links.

Karmische uitwerkingen van naïviteit

Nou zitten we in dit land met een aantal verschillende identiteiten. Ze zijn gestoeld op religie, cultuur, etniciteit en nationaliteit. De nieuweren opteren voor het ideaal van een mozaïek. Daarin blijft iedere kleur stijf zichzelf. Wij, het kwart van de bevolking waar ik over sprak verlieten onze eigen kleur en identiteit. Althans voor een stuk, zo goed en zo kwaad als dat menselijker wijs gaat. Maar het was en is wel onze intentie. Nu merken we dat de nieuw binnengekomen godsdienstigen hier hun eigen kleur willen vestigen, behouden en zelfs uitbreiden. Ik voel me een beetje besodemietert. Ik geloofde en vertrouwde op ‘het mystieke hart’ van alle godsdiensten. Ik geloofde dat deze nieuwe bewoners daar meer contact mee hadden dan wij, dat ze wijzer waren - ze kwamen toch uit het oosten?- dat ze universeler waren. Dat ze , getuige het verlaten van hun thuislanden, universeel en kosmopolitisch georiënteerd zouden zijn.

Ze hebben een totaal andere agenda dan ik verwachtte. Van dat mystieke hart en universaliteit willen ze niets weten. Da’s balen zei de blanke man........ Hij was vergeten dat ook niet-westerse godsdiensten een uiterlijke, exoterische kant hebben. Dat m.n. de Islam een heel sociale en maatschappelijke bepalende kant heeft. Een kant die niet van politiek te onderscheiden is. Een kant, die missionerende godsdiensten zoals Christendom en Islam, nu eenmaal hebben. Ze zijn naar hun aard imperialistisch. Een kant aan zijn eigen oude godsdienst en cultuur waarover hij vergeten was dat hij er meer dan 300 jaar over deed om die te verslaan of in ieder geval behoorlijk te verminderen.

Mohammedanen zijn Priester-politici als het gaat om het organiseren en implementeren van gods wil naar mens en samenleving. Of ze zich nou atheïst, agnost of gelovige noemen maakt nu niets meer uit. Wat zeg ik?, politici zijn het en niets anders.
Het was achteraf gezien natuurlijk een positieve idealistische projectie, en ook naïef van ons om van de nieuwkomers te verwachten dat ze een meer esoterische en mystieke benadering zouden meebrengen over de godsdienst, en meer mystiek zouden zijn. Dat ze daarmee de ‘new age’ mee gestalte zouden gaan geven, troepenversterkingen zouden zijn voor het holisme. Het tegengestelde is gebleken. Het is exoterie die de klok slaat, een en al op het uiterlijk gerichte regels nakomen en implementeren en als het kan opleggen aan de hele maatschappij. Niet het kosmopolitische, het universele, het wereldburgerschap, geestelijke vrijheid en innerlijk leven wordt versterkt maar de oude dogmatische krachten worden versterkt. In plaats daarvan hebben we nu meer wij - zij indelingen tussen gelovigen en ongelovigen, mannen en vrouwen, hetero’s en homo’s, moslims en joden, plus een verhoogd percentage bejaardenovervallen gratis er bij.

Plus plus plus natuurlijk een druk tot politieke correctheid .........

Het is wat, vroeger was ik uitgeburgerd, tegenwoordig ben ik balend en bezorgd weer ingeburgerd.

maandag 27 juni 2011

Keert moderne welvaart de Islam?

Brief 5

Dag kids, ik neem de laatste brief van Reine hier in zijn geheel op en geef er daarna antwoord op.

Dag Pap, (29 – 05 – 2011)

weer bedankt voor al je brieven. Ik heb ze allemaal gelezen. Er staan goeie dingen in. Heldere observaties. Ik moet wel zeggen dat ik er ook een beetje moeilijk gevoel aan over houd. Ik weet niet zo goed wat je wil. Waarschijnlijk zul je me zo iets terug mailen als 'je hoeft er helemaal niets mee'. Maar dat voelt niet zo. Er zit een enorm appél in de brieven. Je lijkt te willen dat wij (ik en Arjuna) jou bezorgdheid delen. En alhoewel ik je zorgen herken deel ik die bezorgdheid niet. Waarschijnlijk omdat ik nooit aan den lijve heb ondervonden dat er echt iets mis aan het gaan is. Dat komt vast niet doordat er nergens iets mis gaat maar meer omdat ik niet in een milieu woon/leef waar veel moslims rond lopen. Dan kan het natuurlijk nog steeds zo zijn dat er iets helemaal mis gaat wat betreft islamisering maar ik ervaar het niet zo. Ik heb ook een belangrijk argument waarom ik denk dat die islamisering uiteindelijk niet door zal gaan en dat is: welvaart. Het kapitalistische systeem dwingt naar mijn idee liberalisering af. Dat gaat langzaam maar ik denk dat iedereen uiteindelijk welvaart wil. Dan kan je natuurlijk zeggen islam en kapitalisme gaan best samen kijk maar naar Dubai of Oman. Toch denk ik dat kapitalisme de islam ook van binnen uit zal veranderen en dan met name doordat de moslims in het westen gaan ervaren hoeveel voordelen het voor hen heeft om zich aan de westerse manier van leven aan te passen. Je hebt het in je brieven met name over het gedachtegoed van de islam dat je bedreigend vind. Dat gedachtegoed moet echter wel gedragen worden door mensen. Als die mensen daar langzaam uit groeien doordat ze een beter alternatief ervaren verliest dat gedachtegoed aan kracht. Dat gaat langzaam maar ik geloof toch dat de westerse kapitalistische en liberale manier van leven zoveel aangenamer is dat dit wel gebeurt. Dat is denk ik de ingang om islam te veranderen, dat mensen ervaren dat ze liever in een liberale en welvarende maatschappij leven. Die zullen ze heus niet zomaar willen opgeven voor een samenleving waar de sharia geldt.

Lieve pap ik hou van je. Ik vind het mooi hoe gepassioneerd je bent en helder! Ik hoop dat je ook nog wat brieven schrijft die meer gaan over je kennis van mensen, de psyche en het lichaam. En ook over jezelf en jouw leven.

Dikke zoen,
Reine


Hoi lieve meid, (6 Juni 2011)

Dank voor je reactie. Je schrijven helpt me doordat ik nu gedwongen wordt om specifieker te onderzoeken wat ik nou eigenlijk voel en vind. Bovendien moet ik het nou ook nog eens uit gaan leggen. Dat objectiveert ook voor mij mijn gedachten en dan kan ik ze beter bekijken. Daarna heb ik alleen nog te maken met mijn geestelijke rigiditeit, ha ha. Kan jij je ouwe pa nog eens een lesje leren. Ik ga eerst in op het volgende.

“Ik moet wel zeggen dat ik er ook een beetje moeilijk gevoel aan over houd. Ik weet niet zo goed wat je wil. Waarschijnlijk zul je me zo iets terug mailen als 'je hoeft er helemaal niets mee'. Maar dat voelt niet zo. Er zit een enorm appél in de brieven. Je lijkt te willen dat wij (ik en Arjuna) jouw bezorgdheid delen.”

Ja dat klopt ergens wel. Ik ben bezorgd en dat is van nature een emotie die naar een waarschuwing, een appél leidt: pas op, kijk uit. Ik ben inderdaad niet zomaar bezorgd voor de interessantigheid. Ik ben bezorgd vanuit een betrokkenheid.
In grote lijnen ben ik het met je eens Reine. Op de lange duur zal het Islamisme verdwijnen. Maar wat gebeurd er tijdens die lange duur? En hoe zal het leven dan zijn voor jullie, voor jullie kinderen en voor jullie kleinkinderen? Want naar mijn idee betekent ‘op de lange duur’ generaties lang, honderden jaren.
Je zegt even verderop te denken dat Islamisering uiteindelijk niet zal plaatsvinden door de welvaart en dat die welvaart, het kapitalistische systeem tenslotte liberalisering zal afdwingen. Het zal langzaan gaan maar de liberalisering zal uiteindelijk winnen en de Islamisering zal niet tot stand komen en waar het op kleine schaal wel ontstond zal het op termijn weer verdwijnen. Dit zeg je zo niet allemaal letterlijk maar zo vat ik het op.

Zal de welvaart de godsdienst verslaan? Velen denken zo. Ik geloof dat niet. Ik geloof dat de verlichting de godsdienst heeft verslaan en dat er daardoor meer welvaart kon komen. De moderniteit, het humanisme en de democratie hebben de godsdienst hier in het westen verslaan. Nu wordt het verloren godsdienst terrein weer opgevuld met verse onverslagen godsdienstige krachten uit andere culturen. En men neemt aan, en jij doet dat ook, dat die vanzelf wel met ons mee gaan doen. 'Kijk maar' roepen sommigen, 'het moskeebezoek daalt al flink'. In noem dat een oppervlakkige waarneming. Het zegt namelijk helemaal niets over een psycho-culturele verandering of een spirituele ommekeer, die in Europa wel plaats vond en nu nog steeds doorgaat. Sociaal en maatschappelijk kunnen de nieuwe Nederlandse moslims daarom ook nu na drie generaties nog steeds niet mee.

Maar nu verder met je brief, je zegt:

“Dan kan je natuurlijk zeggen islam en kapitalisme gaan best samen kijk maar naar Dubai of Oman. Toch denk ik dat kapitalisme de islam ook van binnen uit zal veranderen en dan met name doordat de moslims in het westen gaan ervaren hoeveel voordelen het voor hen heeft om zich aan de westerse manier van leven aan te passen.”

Hoe zal het Islamisme verdwijnen in de komende generaties en de komende eeuwen? Ik denk niet dat het vanzelf zal gaan. Aan de buitenkant zal er ‘in zekere zin’ vanzelf veel veranderen door de moderne techniek en vooral de moderne communicatiemiddelen. Dat zie je ook nu tijdens de veranderingen en bewegingen in de Arabisch/Islamitische culturen in het midden oosten. Zoals jezelf al vermoedt, kapitalisme en Islam gaan samen, kunnen samen gaan. Kijk naar Dubai, Oman en Arabië. Het betekent volgens mij echter wel een gespletenheid waar onze westerse gespletenheid bij in het niet valt. En kijk ook naar Pakistan en Iran, godsdienstwaanzinnigen in het bezit van kernwapens (Iran bijna). Maar ik wil niet afdwalen, hier ga ik niet op in. Mijn bezorgdheid gaat eigenlijk niet over massavernietigingswapens en kernoorlogen. Mijn bezorgdheid gaat meer over het feit dat velen denken zoals jij hier beschrijft. Het komt wel goed. Ik vind dat je dat moet kunnen denken en dat je zo moet kunnen leven, dat het wel goed komt omdat je er op vertrouwt dat anderen nadenken, kijken, durven nadenken vooral en zorg dragen voor vrijheid en vooruitgang. Daar krijg ik echter nooit enig teken van. Ik hoor en zie politici in feite nooit iets anders of meer zeggen en denken dan wat jij hier naar voren brengt.

Volgens mij is het zo dat mensen slechts een bepaalde graad van welvaart nodig hebben. Is die in voldoende mate vervuld dan is het nog maar de vraag of er voor liberalisme in de zin van geestelijke vrijheid en vrijheid van geweten enz. gekozen wordt en geijverd wordt. Ik ben namelijk meer geïnteresseerd in het geestelijke leven van de toekomstige generaties dan in het materiële leven. Dat laatste hoeft alleen maar goed genoeg te zijn. Een goed dak boven je hoofd, water, voedsel, kleding, en ruimte en natuur om je heen. Levensruimte dus, en dat niet alleen materieel en letterlijk maar ook geestelijk. Wat hebben we aan ‘humane Islamisten’ die op moderne wijze gods woord in praktijk willen brengen. In plaats van de handen van de dief afhakken, nu onder verdoving die hand chirurgisch verwijderen. Heel humaan toch? Herinnert wel een beetje aan verdoofd slachten, niet? Heel humaan allemaal. Of neem het voorbeeld van die studente in Iran die gebruik mag maken van haar recht op schadeloosstelling door zuur druppelen in de ogen van de man die haar met zuur verminkte.

Ik bedoel, een echte innerlijke verandering heeft er dan nl. niet plaats gevonden. Men ‘hangt’ nog steeds aan gods woord en heeft zgn. het beste van twee werelden ‘geïntegreerd’. “Is dat dan zoveel slechter dan de elektrische stoel?” zegt zo’n vrome en gestudeerde mohammedaan dan als het over ophanging en onthoofding gaat. En dan staat de moderne westerling met zijn mond vol tanden want die heeft alleen maar training gehad in multiculturele gelijkwaardigheid, relativisme, openheid en ‘hand in eigen boezem steken’.

Het antwoord van politici en opiniemakers is hier; dat dit na meer scholing en opleiding vanzelf zal verdwijnen. En daar geloof ik nou juist niks van. Er moet iets gebeuren op het gebied van mensbeeld en godsbeeld, van levensbeschouwing. Kapitalisme hoeft helemaal niets te doen op het ‘innerlijk gebied’ van de Islam. Met andere woorden, men kan van de uiterlijke voordelen genieten en van binnen hetzelfde blijven. Oman en Dubai die jij noemt en Saoedi Arabië, vind ik voorbeelden daarvan. Maar hier zit ik natuurlijk zelf op een moeilijk punt. Ik ben voor vrijheid hetgeen inhoud dat ik het zal moeten tolereren dat mensen niet bewegen en dogmatisch en star blijven, dat is hun goed recht.

Wat ik wel kan doen is hierop wijzen en dat kritiseren. Er tégen zijn, dat kan en mag ik wel. Maar deze vrijheid van mij die wordt nou juist bedreigt doordat de vrijheid van godsdiensten boven de seculariteit van ons land wordt gesteld. Hierin vinden de islamieten steun bij de andere confessionelen, CDA, CU, SGP (soms gesteund door D66, die wel tegen onze oude eigen confessies iets durft maar niet tegen de nieuwe) die in ons land en onze politiek nog heel veel invloed blijken te hebben. Daarom ben ik er voor dat het artikel over godsdienstvrijheid uit onze grondwet wordt verwijderd. Het artikel is helemaal niet nodig om godsdiensten vrij te beleven. Het zal dan niet meer misbruikt kunnen worden om ermee boven de wet te staan. De staat moet daar voor zorgen vind ik. Het is niet de taak van de staat om mensen innerlijk te veranderen. Het is de taak van de staat er voor te zorgen dat het veilig is om te veranderen. En dat ik kritisch kan zijn.

Op het eind zeg je:

“Dat (aangenamer leven door liberalisme en kapitalisme) is denk ik de ingang om islam te veranderen, dat mensen ervaren dat ze liever in een liberale en welvarende maatschappij leven. Die zullen ze heus niet zomaar willen opgeven voor een samenleving waar de sharia geldt.”

Ze willen natuurlijk beide Reine. Ze willen integreren (= ze willen de welvaart) met behoud van eigen cultuur en identiteit en dat laatste is dus Islam en zo mogelijk natuurlijk de Sharia. Tot nu toe zijn de procentuele aantallen moslims die de sharia hier ingevoerd willen verrassend hoog. Ze zien niet in dat afstand doen van theocratisch denken tot kapitalisme en liberalisme heeft geleid en dat er zo welvaart tot stand kwam. Wel zien ze de socialistische reactie daarop zitten, dat wordt omarmt mede omdat het ook sterk collectivistisch van karakter is. Het belangrijkste is dat ze dan geen innerlijke revolutie en verandering hoeven te ondergaan. Ze zien Staphorst en Urk en denken waarom zij wel en wij niet? Mijn antwoord is, dat kleine aantal konden we wel hebben. Maar de afgelopen 40 jaar hebben we a.h.w. ongeveer een miljoen Urkers en Staphorsters ingevoerd onder de vlag van economische noodzaak. Nu komt de andere kant van de zaak, de geestelijk/culturele kant ervan naar voren. Het aantal stemmers dat een teruggang naar vóór de verlichting wil riskeren wordt mij nou een beetje te groot.

Geestelijke/culturele teruggang gekoppeld aan materiële/technische vooruitgang vind ik heel erg eng. Daar heb ik meerdere redenen voor. Nu alleen een opmerking over dat én de moderne welvaart willen én de eigen cultuur en identiteit willen behouden. Dit laatste kan alleen door afgrenzing en dat brengt naar mijn waarneming mee dat die mensen de nieuwe cultuur van gastland Nederland veroordelen, minachten en afwijzen. Iets in mij zegt dat je niet de boom waarvan je de vruchten plukt blijvend kunt ontkennen, veroordelen en vijandig bejegenen. Dan pluk je nog maar een enkel seizoen de vruchten van die boom. Daarna istie dood. Tel daarbij dan nog de domme doorgeslagen zelfkritiek van de oorspronkelijke bevolking op en je begrijpt wat ik bedoel.

Hoop ik.

Ik ben van plan om een opstel te schrijven onder de naam, ‘Uitburgeren’. In ons Hemelvaartweekend aan zee heb ik, met de ‘uitbox’ op tafel geleerd dat die term ondertussen een andere inhoud heeft gekregen dan de mijne. Maar daar lees je dan straks meer over.

zondag 26 juni 2011

Ontzuilde individuen

Brief 4 (medio Mei '11)

Reine , je reageerde per sms op mijn eerste brief met:
“(.....) ontzuilde kinderen zijn we. We zijn individuen, en nu? .... We praten later wel verder.(.....)”

Fijn meis, dat je hem goed vindt en benieuwd bent naar de rest. Goed ook dat je met deze reactie komt. Als ik mezelf teruglees begrijp ik dat ik soms fanatiek en obsessief gevonden wordt. Dat eenpuntige en vasthoudende doorgaan op een zaak hé. Dat is natuurlijk wat die orthodox dogmatische Mohammedanen spiegelen in mij. Ik ben er ook zo eentje, ha ha. “In vreemde spiegels ziet men het eigen gezicht”, zei er een keer een oude Indischman. En zo is het maar net. Maar dat weerhoudt mij er niet van om te blijven kijken en het er over te hebben. Vaak stoppen mensen met kijken en doorgaan op de zaak als ze een zgn. projectie ontdekken. Ze diskwalificeren zichzelf dan. Volgens mij moet je dat wel tot je nemen maar ondertussen wel doorgaan.

Ontzuild en individualistisch. Wat nu? Nou bijvoorbeeld gaan wij ‘ontzuilt en individualistisch’ onze laatste wil bepalen. Wat een leuk toeval. Straks met de vrije dagen rond hemelvaart mogen we een paar dagen in het strandhuisje van de familie Hemel. We gaan ons dan wel bezig houden met de aardse kant van de zaak maar het gaat op hemelvaart toch in zekere zin over het hiernamaals. Vastleggen of en hoe we begraven of gecremeerd willen worden. Ook zal het gaan over hoe we verpleegd willen worden en of en hoe lang dat mag doorgaan mochten we wilsonbekwaam geworden zijn. Om het wat plat maar wel duidelijk te zeggen, wanneer mag de stekker er uit. En alles wat daar mee samenhangt. Wat zullen we een interessante hemelvaart hebben. Behalve van het buitenleven gaan we dus genieten van de zegeningen van onze moderne hedendaagse cultuur.
Dat betekent zelf nadenken en onderzoeken wat je wilt, zelf kiezen en zelf verantwoordelijkheid nemen. Dit is een voorbeeld van de overwinning op de dominantie van de godsdiensten op het individuele leven. Vrijheid van godsdienst betekent ook vrij te zijn van godsdiensten en van wat die iedereen willen opdringen aan gedrag. Godsdiensten zijn uit hun aard anti individuele wil, anti – ik. Ze zijn daarom ook bijna altijd collectivistisch. Het ik, het ego, de eigen individuele wil zien ze als lucifer, oftewel de satan. Vrije meningsuiting betekent voor mij “in last analyses”, zoals de Amerikanen dat zo mooi zeggen: individuele vrijheid van geweten en gewetensvorming. En dát is nou juist spiritualiteit. En die vrijheid die hiervoor nodig is zie ik bijna altijd gefnuikt worden door godsdienten en hun voormannen. En -vrouwen tegenwoordig trouwens ook. Vrouwen denken dat ze het beter zullen doen enkel op grond van hun geslacht, op grond van van hun vrouwelijkheid. Volgens mij is dat seksime, ouwe wijn in nieuwe zakken of allebei ha ha.

Jij lijkt te zeggen, hier sta ik nu als ontzuilt kind, nu ben ik een individu. Ik heb geen gewoontes, tradities en gebruiken die mij steunen, leiden en sturen. Nou sta ik alleen en onthand en ik weet het niet. Wat nu, wat moet ik nou, wat zal ik nou? Daarop zeg ik, ja dit is nou de menselijke uitdaging waar je voor komt te staan in je leven. Ik heb er voor gestaan, jij hebt er voor gestaan. We zullen dit steed sopnieuw eer meemaken geloof ik. We kunnen uit eigen vrije keuze en wil, betrokkenheid, en liefde er dan voor elkaar zijn. Ik vind dat onze staat er voor is om te zorgen dat iedereen hier ook voor kán komen te staan in zijn of haar leven. Dat iemand de keuze heeft om dit aan te gaan of terug te grijpen op tradities en oude conditioneringen. De huidige tijd accommodeert de mogelijkheid dat iemand deze problemen kan tegenkomen. Dit is wat mij betreft de moderne bijdrage aan het geestelijke en culturele leven. Deze mogelijkheid, deze vrijheid moet de staat garanderen en wat mij betreft ook accomoderen.

Nogmaals, ‘ontzuilde individuen’ en wat nu? Wel, bijvoorbeeld fiets jij als jonge vrouw in je eentje naar Groningen. Je maakte een reis naar Amerika met vrienden. Je woont samen met een man als je daar voor kiest. Je bepaalt zelf of je wel of niet moeder wordt en wij bepalen niet of we grootouders worden. Je kiest waar je wilt gaan wonen, enz. enz. Er is geen familie, of groepstraditie die jou iets voorschrijft of druk uitoefent.

zaterdag 25 juni 2011

Islamisering

(brief 3, eind April )

Laat ik proberen om mijn zorgen en angsten rond Islamisering wat meer onder woorden te brengen. Dat is vooral ook goed voor mezelf. Misschien verander ik wel van mening als ik mezelf teruglees. Tegelijk kan ik dat in toekomstige brieven dan wat meer laten rusten.

Sharia-vriendelijkheid en Islamisering is waar ik met argusogen naar kijk. Ik vind dat de Islam hier moet verwesteren of europeaniseren. Niet dat het westen moet gaan islamiseren. Moslims claimen dat het westen schatplichtig is aan de Islam. Door hen, zo beweren ze hebben we hier wetenschap, humanisme en democratie. Wel, als dat waar is dan hebben wij hier onze Islamitische les wel geleerd. Dan wordt het tijd dat zij hier hun eigen lessen eens komen leren. Ze zouden bijvoorbeeld eens kunnen bestuderen hoe wij dat gedaan hebben en vooral, hoe het komt dat we dat konden doen. Want zij konden het zelf niet. Hoe hebben ze zichzelf tegengezeten? Hoe zitten ze zichzelf nog steeds tegen? Spannend wat er nu in de Islamitische landen gebeurd. Als mensen meer welvaart willen en meer vrijheid zal er een innerlijke (revolutionaire) omslag moeten plaats vinden. Hun analyse hierover komt tot nu toe niet verder dan dat ze last hebben gehad van de kruisvaarders, van de kolonialisten, van de kapitalisten van de materialisten, kortom van het westen. Tegenwoordig hebben ze last van discriminatie, ook door westerlingen. En dat het hun economisch tegenzit, ook door het westen. Hierin worden ze gesteund door veel westerlingen die aan doorgeschoten zelfkritiek lijden. Die zeggen precies hetzelfde, dus moet het wel waar zijn.

Hoe hebben wij die les dan geleerd? Daar valt veel over te zeggen maar in ieder geval heeft het te maken met openheid naar de buitenwereld, naar het andere. Door ons in hoofdlijnen weinig te laten sturen door assimilatiefobie en xenofobie zoals de Islamitische culturen. Onze cultuur heeft niet alleen wortels in West-Europa maar is ook schatplichtig aan Hebreeuwse, Griekse, Romeinse en in zekere mate ook aan Arabische, Egyptische, en Perzische invloeden. Het westen erkent dat ook en is er trots op. Waar zijn de Islamitische culturen schatplichtig aan? Volgens hen alleen aan Allah, Mohammed en de Koran. Ze hoeven niemand en geen enkele cultuur dankbaar te zijn. Wij wel, wij zijn ongeveer aan iedereen schatplichtig, niet dat we dat makkelijk vinden maar we doen het, zij het met vaak frisse tegenzin.
Natuurlijk waren er hier ook conservatieve en dogmatische tegenkrachten maar de openheid had uiteindelijk toch de overhand. Het is nu juist tijd voor de culturen waar de Islam heerst om zich te openen voor geestelijke en culturele verandering. Dat lijkt mij de diepere betekenis van hun diaspora voor henzelf. Het gaat dan vooral om ontwikkeling en verandering op geestelijk, spiritueel en sociaal cultureel terrein. Moderne wetenschap en techniek overnemen en verder vasthouden aan de vermeende superioriteit van je eigen geloof en daaruit voortvloeiende cultuur, dat is geen echte modernisering. Nee, hoe kom je tot een geestesgesteldheid waarin vernieuwing, wetenschap en verandering kan plaatsvinden, daar gaat het om. Verandering van je mensbeeld en wereldbeeld is dan essentieel, dat houdt automatisch verandering van je godsbeeld in. En hier wringt hem natuurlijk de schoen.

Wat bedoel ik met Sharia-vriendelijkheid?

Daar bedoel ik mee, een sharia-vriendelijke inrichting van het maatschappelijk leven. Waarom liever niet die vriendelijkheid? Omdat het een sluipende Islamisering in de hand werkt. Je herinnert je uit mijn vorig brief dat ik zei dat de Islam heel praktisch gericht is. Het regelt vooral je gedrag en hoe je met elkaar samenleeft. De gewone, goedwillende vredelievende moslim is daarom allang blij als hij zijn eigen bekende ding kan doen. De zwijgende meerderheid van zgn ‘gematigde moslims’ wil een fatsoenlijk beschaafd leven als gelovige moslim kunnen leiden. Die wil dan geen ongepaste kleding, gedrag of inrichting van ongelovigen in de omgeving tegenkomen. Maar als ze fatsoenlijk door de halal beugel kunnen dan worden ze getolereerd. Daarom wil men, begrijpelijk en natuurlijk bij elkaar wonen. Samen sterk tegen de heidense ongelovige omgeving. Je merkt bewust of onbewust dat wanneer je je aanpast aan hen en je fatsoenlijk gedraagt dat je dan weinig last hebt. Dus ga je dat doen. Zij moeten zich al zo ontzettend aanpassen aan ons, zo ver van hun thuisland, toch?

Wat gaan we dan doen? Onder de werkpauze niet eten met vastende moslims in je buurt. Geen spaarvarkens meer gebruiken. Jammer want is dat toch een prachtig symbool voor ‘het slijk der aarde’ dat ze best zouden kunnen overnemen? De koningin naar een Marokkaans jeugdcentrum op bezoek sturen in plaats naar de familie van Gogh na de moord op hun zoon. Geen blote schilderijen meer aan de muur. Je zedig kleden. Vrouwen niet meer alleen op straat, of wandelen in de natuur. Kruisen van de muur in de scholen. Het kruis van de mijter van sinterklaas verwijderen. Geen grappen over de Islam in cabaretprogramma’s. Kritische en satirische films niet meer maken of uitvoeren. Kruisjes, davidsterren en keppeltjes maar voortaan verbergen. Gescheiden loketten bij de gemeente. Gescheiden zwemtijden voor gelovigen en ongelovigen. Aparte theaters, want hoe krijg je die vrouwen anders het huis uit en het theater in, enz. Enkele jaren geleden zag ik in de Openbare Bibliotheek een levensgrote poster met een behoofddoekte moslima met het onderschrift, ik ben trots op mijn identiteit (of op mijn cultuur, daar mag ik van af zijn) terwijl er geen Hindoese, Chinese, Creoolse, Joodse of Nederlandse poster te bekennen was. Waarom wordt één groep geholpen zich in de eigen identiteit te bestendigen?

Sharia-vriendelijkheid gaat glijdend over in Islamisering. Vormen van geïmproviseerde Islamitische zedenpolitie worden actief. Je hond niet meer uit kunnen of mogen laten in de buurt van een moskee. Ja, dat kan een eindje verder toch ook? is de logische voor de hand liggende gedachte. Echter als je de goede raad niet opvolgt, dreigt er wat. Dat is dan nog eens je eigen schuld ook, want geen respect getoond voor de vrijheid van godsdienst. Deze godsdienst is nou eenmaal heel aards en praktisch gericht, niks aan te doen toch? Wordt het percentage moslims in een deel van een stad of bepaalde wijk groter dan komt er een Islamitische school. Liefst met jongens en meisjes gescheiden. Dan wordt gescheiden zwemmen ingevoerd. Eerst voor moslimvrouwen want daarvan mogen geen lichaamsdelen gezien worden. Ze mogen namelijk niet begeerd worden. Later ook apart zwemmen voor moslimmannen want die moeten vrij kunnen zwemmen zonder dat ze vrouwenlichamen zien. Ze zouden begeerte kunnen gaan voelen. Mogelijk zelfs naar een ongelovige vrouw! En dan valt bijvoorbeeld de reinheid van hun vasten in duigen. Dat is dan niet een probleem voor de gelovige man zelf, en een opdracht en uitdaging voor hem, nee het is een verkeerde inrichting van het openbare leven. Dat is Islamisering. Hij moet niet in die verleiding gebracht worden. Aan de man kan het niet liggen natuurlijk, het ligt aan de vrouw. Dat weten we immers toch al sinds Adam en Eva? Het is goed dat wij moderne materialisten daar eens aan herinnert worden. Wij moeten hun dus niet onze zo dominante decadente cultuur opdringen. Wie zijn wij? Wij kunnen nog heel veel leren van andere culturen. En zij hebben hier toch godsdienstvrijheid en recht op hun eigen identiteit en cultuur? Ho ho, ik wordt een beetje cynisch, laat ik het houden bij het opsommen en duidelijk maken van mijn angsten.

Ik ben ook bang dat orthodoxen en dogmatici van verschillende geloven samen (en ook samen met de socialen) een invloed gaan vormen die ons weer terugbrengt naar vóór de jaren 60 wat ik in de vorige brief ook al noemde. Een dominee in Vinkeveen viel de imams onlangs over het gedrag en kleding van vrouwen bij met: “Zij moeten beseffen wat ‘schaars gekleed’ met mannen doet. Mede door hun gedrag, houding en uitstraling zijn zij een verzoeking voor mannen. God heeft niet voor niets in Zijn Woord gezegd: ‘Desgelijks ook, dat de vrouwen, in een eerbaar gewaad, met schaamte en matigheid zichzelven versieren, niet in vlechtingen des haars, of goud, of paarlen, of kostelijke kleding”. Een man kan het bij zomerse temperaturen beslist moeilijk hebben. “Wat kan dat een worsteling zijn in het leven. Vooral ook de zonde op het gebied van: Gij zult niet begeren!”.
Hier dreigt het confessionele deel van onze bevolking het nieuwe (ouderwetse) straatbeeld te gaan bepalen. In christelijke contreien kan je je permitteren je hier niets van aan te trekken, maar probeer dat eens in een moslimwijk. Daar slaan wij ongelovigen op ‘de witte vlucht’, naar wijken waar we ons veiliger voelen. Mochten de verschillende godsdiensten gelijkwaardig zijn (wat ik betwijfel), gelijk in hun praktische uitwerking zijn ze beslist niet.

Echter, het zorgwekkendste vind ik de weerstand tegen, en het pogen tot verbieden van Islamkritiek. Godsdienstkritiek is in feite opnieuw verboden onder invloed van de binnenkomst van het derde en laatste lid van de monotheïstische stam. Geen enkele moslim die over de westerse cultuur of het Christendom of Jodendom zegt wat Wilders over de Islam zegt wordt voor het gerecht gedaagd. Dat vind ik Islamisering. Het lobbyen in Europa om Islamofobie tot een misdaad te bestempelen en daar begrip voor hebben, dat vind ik Islamisering. Er is natuurlijk nog veel meer, maar het wordt dan een beetje een te eenzijdige brief.

Een laatste voorbeeld nog. Sinds een tijdje speelt het onderwerp boekverbranding. Koranverbranding en Bijbelverbranding dan wel te verstaan. Ik meen dat het vorig jaar was dat Nederlandse soldaten in Uruzgan Korans uitdeelden in dorpen aldaar. Dat was mooi, iedereen tevreden. En niet verboden natuurlijk. In diezelfde maand verbrandden Amerikaanse soldaten ergens anders in Afghanistan stapels met Bijbels. Dat was ook een vredelievende daad. En ook niet verboden trouwens. Waarom deden ze dat? Die waren binnengebracht door Christelijke evangelisten. Bijbels zijn in Afghanistan verboden. Het was dom en gevaarlijk van die evangelisten dat te doen. Mensen zouden de doodstraf riskeren door een bijbel in bezit te hebben. Om hun goede wil te tonen en te laten zien dat ze het helemaal niet met de evangelisten eens waren werden de Bijbels in het openbaar verbrand. Daar werd met tevredenheid naar gekeken. Tegelijk oogstten ze daarmee wel veel minachting, want wat zijn dat voor gelovigen en wat is dat voor een cultuur die zijn eigen heilige boek verbrandt? Maar dat kan de gemiddelde westerling nou net niets schelen. Dat echter, maakt de verbazing, het onbegrip en de veroordeling en minachting voor westerlingen weer des te groter.......

Een paar maanden later was er een Amerikaanse dominee die de frustratie over het meten met twee maten niet meer kon verkroppen en kondigde aan een tegen-daad te stellen en de moslimgelovigen ook eens de kwetsing en vernedering te laten voelen die hij steeds voelde. Hij kondigde aan een Koran openbaar te gaan verbranden. De hele wereld bemoeide zich er mee. In het meest liberale en vrije land ter wereld werd opgeroepen om aan de eigen Amerikaanse wetten voorbij te gaan en de Islamitische wet te respecteren, daar komt het voor mij op neer. Zelfs Obama deed een oproep, dat allemaal om de vrede te bewaren. Hoe kan dit? Door de geweldsdreiging die intrinsiek en essentieel deel uitmaakt van de Islam. Geweldsdreiging en tweespalt vind ik karakteristieke eigenschappen van de Islam. Mohammedanen en hun groene, sociale en tot andere confessies behorende beschermers hier houden vol met een vredesreligie te maken te hebben die gelijkwaardig is aan alle andere religies. Kritiek hebben op de Islam is aan een fobie lijden vinden ze. Een fobie is eigenlijk een ziekte. Niettemin wordt getracht het onder de strafwet te rangschikken. Men goochelt met termen als ‘religieus racisme’ om de kritiek te doen stoppen. Alles lijkt uit de kast gehaald te worden om de arme Islam te beschermen. Op het Christendom, Hindoeïsme, Jodendom enz. kun je daarentegen gewoon los gaan. Daar heb ik niets op tegen hoor, heel goed voor die godsdiensten lijkt me maar ik wens dat de Islam ook toe.

Mijn angstscenario

Dit wordt echt het laatste hoor, hierna hoop ik dit gejammer van mij te kunnen beperken. Hoe zal die twee-eenheid van identiteit en demografie gaan uitwerken in de tijd dat jullie mijn leeftijd hebben en jullie kinderen als jong volwassenen in de wereld staan? Het is die geïslamiseerde en sharia-vriendelijke samenleving die ik vrees. De Jihad wordt op juridisch en cultureel gebied gestreden. Maar af en toe een ondersteuning met geweld door extremisten helpt de zaak wel goed vooruit. In Groot Brittanië zijn ongeveer 85 shariarechtbanken werkzaam. Ze kunnen Islamitische regels toepassen in bepaalde omstandigheden zoals, zakelijke, huiselijke conflicten en familierecht. Officieel moeten ze daarbij binnen de Britse wet blijven. Ik ben bang dat hier de eenheid van de wet, één wet voor alle inwoners op de helling gezet wordt. Ik vrees dat de spirituele en culturele splijting wordt versterkt. Religie is toch de ziel van een cultuur en van een samenleving? Sociale cohesie bouw je toch op basis van een morele cohesie? Waarom dan waarden tegenstellingen accommoderen? Als moslims in 2030 of 2040 ongeveer 10 tot 20% van samenleving gaan uitmaken en er vindt bij hen geen innerlijke verandering plaats dan gaan er twee krachten samenwerken. Dat is a) hun identiteit, en b) de demografie, de bevolkingssamenstelling. In grote steden zal het aantal moslims binnen 20 jaar naar de 40 á 50 procent gaan, in de rest van het land natuurlijk minder. Ze brengen niet alleen hun geloof mee maar ook de daarmee direct samenhangende ideologie en politiek en het wereldplan dat iedere godsdienst nou eenmaal in zich heeft. Dat ze zwart, bruin, blank of geel zijn qua huidskleur maakt natuurlijk niets uit. Het gaat om hun inhoud. Daarom vind ik het denken en de opvattingen van Yoesoef en je andere gemengd Nederlandse vrienden interessant Arjuna.

Ik zou bij het importeren van zulke grote aantallen rednecks of blanke zuid-afrikaanse boeren, of grote groepen orthodox christelijke gelovigen me net zo min senang voelen. Hoewel deze laatsten natuurlijk uiteindelijk toch het model en voorbeeld van Jezus voor ogen hebben i.p.v. dat van Mohammed. En dat maakt een heel groot verschil. Door dat Mohammed-model heeft het in essentie mogelijke humanisme daar niet van de grond kunnen komen maar heeft daarentegen de christelijke samenleving tenslotte wel het humanisme kunnen baren. Volgens mij zijn godsdiensten niet zondermeer gelijkwaardig.

Waar een godsdienst of ideologie ongelijkwaardigheid voorstaat is ze volgens mij minder (gelijk)waardig. Wat een contradictie hé, hier kom ik met alleen logisch redeneren niet uit. In essentie vind je in iedere godsdienst de ongelijkwaardigheid tussen gelovigen en ongelovigen en tussen mannen en vrouwen. Daarom zie ik ze in principe geen van allen zitten. Maar Christendom en Jodendom hebben dat van zichzelf kunnen inzien en er wat aan kunnen doen. Dit verklaart waarom ik christelijke en joodse orthodoxen en dogmatici minder vrees dan de Islamitische. Gelijkwaardigheid, openheid en tolerantie worden een risicovolle en hachelijke zaak als je intolerante en discriminerende groepen binnenlaat. Mijn angst zou alleen wat getemperd kunnen worden als er een beleid was dat aanstuurde op assimilatie. Deze mening echter wordt te kijk gezet als zijnde een misdaad tegen de menselijkheid. Deze mening wordt gevaarlijk genoemd. Dat is toch ongelooflijk? Waar het slechts op neer komt is dat er van immigranten wordt verwacht onze grondwet te onderschrijven, alsmede de Universele Rechten Van de Mens. En dan bedoel ik dus niet de Islamitische Universele Rechten Van de Mens. Maar hier wringt de schoen van de godsdienstvrijheid. Die werkt hier als een paard van Troje. Mijn angst is dus dat er enclaves gaan ontstaan met zelfs een eigen rechtssysteem.

De wereld is een mozaïek waarop iedere kleur (van culturen en volkeren) kan bestaan en zijn eigen kleur kan bijdragen aan het geheel. Nu echter wordt ons kleine landje een mozaïek. Wie van de oorspronkelijke inwoners had hier ooit voor gekozen? En hoe zit het met de wederkerigheid? Hoe multicultureel zijn de islamitische landen? Dat zou voor een evenwicht zorgen dat mij veel geruststelling zou brengen. Het is toch een schande dat Saoedi Arabië verkeersborden heeft met daarop “For muslims only”, waarna je als niet-moslim een afslag moet nemen omdat je te onrein bent Mekka te betreden? Zij mogen gewoon in Rome rondlopen en zelfs de St. Pieter binnengaan. Hier schamen ze zich niet voor, ze gedragen zich hoogstens zoals die kabli uit mijn eerste brief. “Sorry, echt waar, wie ben ik dit goed te vinden of af te keuren.” Heel alarmerend als dit zich over de wereld verspreid, daarom ben ik tegen Islamisering.

Zo, en nou hoop ik dat ik dit, in jullie ogen hoogstwaarschijnlijk ‘gedram en geklaag’ wat meer achterwege kan laten.

vrijdag 24 juni 2011

Identiteit en demografie een twee-eenheid

Lieve kinderen (eind April ’11)

Hierbij mijn tweede brief, of brief-opstel moet ik zeggen want ik merk dat ik toch anders schrijf dan bij een gewone brief. Maar allee vooruit, we gaan weer verder.

Arjuna jouw reactie was gisteren onder andere, dat ondanks dat je beaamde wat ik schreef, je toch goede ervaringen had met ‘buitenlanders’. Ja, dat heb ik ook. Jij gaat naast met Nederlandse Nederlanders veel om met andere Nederlanders zoals Antilliaanse, Surinaamse en Turkse. Je noemde het voorbeeld van Yoesoef, die een serieus gelovende moslim is. Jullie mogen elkaar erg graag. Je hebt in de praktijk nergens last van, je merkt eigenlijk helemaal niets van die Islamisering. Bestaat die dus eigenlijk wel? Dat zei je niet tegen mij maar ik kan me voorstellen dat je dat wel bij jezelf denkt. Je ziet eigenlijk geen reden tot bezorgdheid. Je geeft me wel gelijk dat er geen Islam grappen te bekennen zijn in cabaret programma’s. Je vind mijn brief wel interessant om te lezen maar verder lijkt er in de praktijk weinig aan de hand.
Wat ik je kan zeggen, en wat je best wel weet van me is dat ik ook geen moeite heb met ‘buitenlanders’ of met andere Nederlanders in het algemeen. Je weet ook hoe belangrijk Indische Nederlanders, Molukkers en oosterlingen in het algemeen voor mij waren in mijn leven en dat nog steeds zijn. Niet voor niets gaven we je zo’n on-Nederlandse naam waar ik trouwens in dit kader een andere keer nog wel iets over wil zeggen. Ook met moslims als individuele mensen kan ik vaak heel goed opschieten. Het gaat mij meer om moslims als gemeenschap. De Islam is (nog) helemaal geen godsdienst in onze Nederlandse zin van het woord. De Islam is namelijk net zo goed een politieke ideologie als een godsdienst. De scheiding die wij daarin kennen heeft in die cultuur nog niet plaats gevonden. Bij die gelovigen in hun hoofd niet en vooral in hun ziel, en hun identiteitsbesef niet. Ik noem gelovige moslims trouwens ook liever Mohammedanen.

Volgens Mohammed moet ik dat niet doen en volgens zijn volgelingen die zich dus moslims noemen ook niet. Maar aangezien ik niet in Mohammed geloof volg ik die aanbeveling niet op. Ik ben het er niet mee eens. Moslim betekent gelovige, niet gewoon gelovige maar ‘echte ware gelovige’, iemand die zich overgeeft aan de wil van Allah, iemand die in Allah en de profeet geloofd. Alle anderen zijn ongelovigen. Nou, ik geloof niet in hem als profeet, en ik moet ook al niet veel hebben van godsdiensten, maar ik noem mezelf wel een ware gelovige. Eigenlijk ben ik dus ook een moslim vind ik. Maar hij noemt mij geen ware gelovige want ik erken hem niet als de laatste ware profeet van god die alle voorgaande corrigeert. Als Mohammed het goed vindt dat ik mezelf moslim noem zal ik zijn volgelingen ook moslim noemen. Als ik zoals het nu is Mohammedanen moslim noem stem ik er mee in dat zij ware gelovigen zijn en ik niet. Ik doe dan een stukje mee aan dat geloof, ik neem dan dat stukje denkraam over. Daar pas ik voor. Alle profeten, ook Jezus bijvoorbeeld en Abraham en Mozes waren volgens hem moslims. Niet dat ie hun ooit iets gevraagd had hoor, maar dat werd dan achteraf bepaald door Allah en zo weet Mohammed hoe het zit. Eigenlijk was Adam de eerste moslim...eigenlijk zijn wij allemaal moslims maar weten we dat nog niet... Kijk dat soort van arrogantie en geestelijk imperialisme kan ik niet uitstaan, daar doe ik zo min mogelijk aan mee. Boeddha, Lao Tze, Krishna, Socrates enz. om het maar even bij de ouwetjes te houden, zijn volgens de Islam geen ware gelovigen. Maar aan hun heb ik toevallig veel meer dan aan hem.

Daar komt nog dit bij, Mohammedaan zijn betekent in het Nederlands gewoon dat je Mohammed volgt, door hem geïnspireerd bent, hem, zijn werk en leven als ideaal ziet. Zo heb je ook Boeddhisten die Boeddha goed vinden en daar helemaal in opgaan, je hebt Platonisten, Spinozisten, Marxisten en wat niet al. Dat Christenen daarbij ook nog geloven dat Christus god is en dat moslims niet geloven dat Mohammed god is vind ik geen argument om ze geen Mohammedanen te noemen. Boeddhisten geloven ook niet dat Boeddha god is. En ik kan moslims gewoon Mohammedanen noemen zonder te impliceren dat ze Mohammed als god zien. Zo is het in de Nederlandse taal en het Nederlandse denken en dat moesten ze ook maar eens respecteren in plaats van ons een deel van hun geloof op te dringen. Ook dat is weer zo’n klein Islamiserinkje waar ik liever niet aan mee doe.

Maar ik wijdde misschien iets te veel uit. Het gaat mij er om dat moslims zich identificeren naar het model en voorbeeld van Mohammed. Hij is hun ideale mensbeeld. Moslim zijn is naar het Mohammed ideaal leven. Door die zelfidentificatie ligt ook hun trouw en loyaliteit bij wat Mohammed gezegd heeft, geboden en verboden heeft. Uiteindelijk dus bij de Sharia, de Islamitische wetgeving. Je moet daarbij weten dat de Islam heel praktisch, materieel en sociaal gericht is. Het gaat heel erg over de praktijk van het leven, over gedrag, over hoe je je persoonlijke leven inricht en hoe je de samenleving inricht en welke wetten er moeten gelden. Het regelt eigenlijk je hele leven maar dan naar maatstaven en begrippen vanuit de hemel en voor het hiernamaals. Het bemoeit zich dus ontzettend met het aardse leven maar het gaat om het volgende leven hierna. De Islam is aan de ene kant heel aards maar in zijn doelstelling weer helemaal niet. Dat geeft een heel andere cultuur- en levensbeleving dan de onze. Grote overeenkomsten aan de ene kant maar nog grotere fundamentele verschillen aan de andere kant. Nou wijd ik verdorie alweer uit. Wat ik wil zeggen is dat vrome gelovigen zich hier alles aan gelegen laten liggen. Ze raadplegen daarom vaak de fatwa bank. Een regel bank, waar je de uitleg van de Allah’s wil kunt vernemen. Daar kom je te weten hoe je zijn wetten en regels goed opvolgt en daardoor in de hemel komt. Je kan dan checken of datgene wat je wenst, wilt of van plan bent wel door de halal beugel kan. Vriendschap met ongelovigen is een onderwerp waarover vaak raad gevraagd wordt. Volgens een bepaalde plaats in de Koran is het Haram. Haram is dat iets zo verkeerd of onrein is dat het verboden werd. Het is de laagste van de vijf mogelijkheden. De hoogste is Halal, de middelste is zeg maar neutraal. Tussen halal en neutraal heb je iets van, wel goed maar het kon beter. Tussen neutraal en haram zit, wel slecht maar het kon erger. Hier zijn serieuze gelovige behoorlijk zoet mee. Er zijn in de Koran ook weer wel plaatsen waar blijkt dat vriendschap met ongelovigen toch wel neutraal is of niet helemaal haram. Soms zoeken gelovigen net zo lang naar een fatwabank of Imam tot ze de uitleg horen die hun bevalt. Dat kennen we ook van streng Christelijke gelovigen.

Yoesoef moet als serieus gelovige hier zijn weg in zien te vinden. Het kan natuurlijk ook zijn dat hij een religieus type vanuit zijn aard is en hier weinig of niets van weet, of niet wil weten misschien. Ik moet verder ook denken aan het feit dat hij niet met een ongelovige mag trouwen. Dat meisje moet zich dan bekeren en Mohammedaanse worden. Of op zijn minst moet ze beloven dat zijn kinderen Mohammedaans worden opgevoed. Ook dit is een voorbeeld van geestelijk en spiritueel imperialisme. Zo komen er steeds meer moslims die een sharia-vriendelijke inrichting van ons land willen. Identiteit en demografie als een twee-eenheid, daar ligt mijn angst en zorg. Dat Yoesoef Christen wordt of gewoon seculier door het leven gaat, of individueel zijn gebeden doet, zijn kinderen open opvoed en aan hun de keuze laat is volgens zijn geloof en nog belangrijker, volgens zijn leefcultuur niet mogelijk. Officieel staat er de doodstraf op als hij uit zijn geloof zou stappen. Dat is ongrondwettelijk in Nederland volgens mij. Maar ja, een geloof verbieden of delen van een geloof, dat kan niet want dat gaat tegen onze eigen uitgangspunten en opvattingen in. De godsdientigen houden vast aan de vrijheid van godsdienst en op die manier komt de wet van de godsdienst in een aantal gevallen boven onze grondwet te staan. Ook dit noem ik Islamisering. Natuurlijk trekt die zich op aan de kerstening (Christianisering) die we hier van oudsher gewend zijn en die we nog niet genoeg uit ons systeem hebben kunnen verwijderen. Oef, weer uitgewijd. Het ongelovige of christelijke meisje van Yoesoef, daar waren we gebleven. Ze loopt een grote kans haar kinderen kwijt te zijn aan de oema, dat is de gemeenschap van ware gelovigen. Ja, dat is nou eenmaal zo, (sorry, echt waar, zou die Kabli uit de vorige brief zeggen) dat moet van ons geloof. De ziel van die kinderen moet gered van westerse dwaling en ongeloof. En, er is hier toch vrijheid van godsdienst? En ik heb toch recht op mijn eigen identiteit?

En wat vind Yoesoef er van dat hij eens zoveel erft dan zijn zus? Maakt hij zich ervan af door te zeggen, daar doe ik niet aan mee maar blijft verder toch loyaal aan de Islam? Als jullie je vriendschap willen behouden kan je dat doen door niet dieper op dit soort zaken in te gaan. Aan de andere kant, als je het wel doet en de vriendschap doorstaat dit dan is dat iets prachtigs. Maar wat is een vriendschap zonder dit? Mijn vrees is dat jullie en anderen van jullie generatie dat niet zullen doen. Dat jullie het houden bij, niet te diep op dingen doorgaan om de vrede te bewaren. Maar je hebt dan een vrede waarbij je wat betreft bepaalde terreinen op je tenen loopt en om de hete brij heen danst. Ook dit is een voorbeeld van het sluipende karakter van Islamisering. Dit soort essentiële zaken moeten in een cultuur op zijn minst aan de orde gesteld zijn en beter nog moet men er mee in proces zijn om het op te lossen.
Als het onder de deken van liefde en vrede verdwijnt heb je de situatie van het vroegere Yoegoslavië. Daar ging leek alles redelijk goed te gaan onder het bewind van Tito, het bleek echter een vrede door onderdrukking en ontkenning. Toen de vredesfacade oploste werd het een slachthuis. Dat gebeurde volgens de scheidslijnen van etnische maar vooral van religieuze identiteit en had zijn uitwerking tot zelfs binnen families en gezinnen. Het waren volgens mij deze drie belangrijke identiteitsankers waar geen aandacht aan was besteedt, en naar ik bang ben hier en nu ook niet nl. nationaliteit, etniciteit en religie. Alle drie zaken waarvoor mensen door het vuur gaan, die ze ‘heilig’ noemen, die boven het gewone uitgaan, die ze als hun wortels of hun ziel ervaren. Op dit moment moet er in ex-yoegoslavië achterstallig onderhoud en ontwikkelingswerk gepleegd worden op die gebieden. Crisismanagers en vredeswerkers voor wie vrede hetzelfde betekent als afwezigheid van oorlog, geweld en bloedvergieten en niet verder kijken zullen op wat langere termijn bitter weinig succes hebben vrees ik.

Als ook hier de vrede slechts oppervlakkig is zal de leefcultuur zich ontwikkelen in de richting waar we ons in de 60er en 70er jaren van trachtten te ontdoen. Ik ben bang dat we geestelijk, sociaal en cultureel teruggaan naar de 20, 30 en 40er jaren. Ik bedoel dat nu los van de oorlog. Ik zie nu in dat onze reactie daarop na de 50 er jaren in feite maar heel oppervlakkig was, al had het de schijn van een culturele revolutie. Dat is een belangrijke bron van mijn frustraties hierover. Ik vrees dat we toen, en nu heb ik het vooral ook over mezelf, veel reactiever en onbewuster bezig waren dan we beseften. Achteraf gezien hebben we onszelf en die beweging niet erg goed begrepen en later lieten we het sloffen. Ik ben bang voor een nieuwe verzuiling. Nu met voor verschillende zuilen een eigen taal, een eigen klederdracht, eigen voedsel, eigen geloof maar dat zou nog niet het grootste probleem zijn, dat is tenslotte gewoon cultuurverrijking. Nee eigen wetten daar ligt mijn probleem. En daar kan het op uitlopen via onze vrijheid van godsdienst, via onze openheid en tolerantie.

Hier doel ik in de eerste plaats op de Islam waarvan het verlangen om te leven volgens de Sharia een intrinsiek onderdeel uitmaakt en een logisch gevolg is. Hetzelfde is waarschijnlijk maar dan meer sluimerend aanwezig bij de Hindoestaanse, Chinese, Surinaamse en Antilliaanse gemeenschappen. Maar die hebben geen achterlanden met aan ons tegengestelde waarden en normen die zijn neergelegd in wet en regelgeving. Voor India, China, Zuid Amerika en Afrika voel ik niet zo’n zelfde soort vrees. Ze voeren geen dubbele agenda zoals de Islamitische landen die eerst de Universele rechten van de mens onderschrijven en daarna het verdrag van Cairo. Vervolgens op allerlei manieren lobbyen en doen om hun Islamitische versie toegang te doen krijgen. Ook in Europa bijvoorbeeld waar ze vertegenwoordigd zijn door Mohammedaanse dubbele paspoortbezitters. Via linkse politiek lukt dat best wel, met als een van de gevolgen het proces tegen Wilders.

donderdag 23 juni 2011

Vrijspraak 'op' de grens

Een opstel tussen de afleveringen door. 23 - Juni - 2011


Wilders en het klokkenluidersmechanisme

Het blijkt me dat ik nog steeds aan islamofobie lijd. Vandaag is Wilders vrijgesproken en dat heeft me niet genezen. Ik word er niet blij van. Ik vind het geen overwinning. Ik vind dat Nederland op het kantje af toch nog net een normaal land blijkt. Maar verder blijf ik ziek, ik blijf m’n hoofd breken over bijvoorbeeld het feit dat over 10 dagen de eerste nationale kalifaatconferentie te Amsterdam wordt gehouden. Hoe kan het dat zo’n haatconferentie kan worden opgezet terwijl ongeveer een half jaar geleden een geplande lezing van de DDL (the Dutch Defense Leage) tegen de Islamisering in Nederland op het museumplein verboden werd en naar een industrieterrein moest verhuizen. Die DDL was een klein clubje en bestaat nu niet meer. Ze hadden ook geen politieke plannen. De kalifaatconferentie echter wel. Waarom wordt een DDL wel als potentieel staatsgevaarlijk gezien en deze anti democratische conferentie niet? Terwijl die toch duidelijk uit is op een staat?

Deze conferentie belooft “de ware oplossing voor de problemen van de moslims wereldwijd” uiteen te zetten. En dat gaat dan onder het motto; Éen staat met één leider onder de wetgeving van Islam. Ware gelovige, échte Mohammedanen (ik verwacht daar weinig 'gewone' moslims)streven namelijk naar het vestigen van Sharia wetgeving voor de hele wereld, dat is een religieuze plicht voor deze mensen.

Dat lijkt vind ik nogal veel op: ’één staat, één volk, één leider’ van zo’n 70 á 75 jaar geleden. Nu is het dan; één staat (= het kalifaat), één volk (= de oema), één leider (= Mohammed), en één wet (= de wet van Allah, de Sharia).

Op deze conferentie wil men ingaan op, zoals zij het noemen, de revolutie in de Islamitische landen die aantoont dat de oema van Mohammed nog springlevend is en dat men een uitweg zoekt uit de jaren van onderdrukking. Weg met de dictators die gesteund worden door het kapitalistische westen en weg met de democratie.

Behalve natuurlijk als die de sharia in het zadel helpt.

Amsterdam is dus heel gastvrij, open, tolerant, democratisch, multicultureel en multireligieus door deze mensen een gelegenheid te geven zich te organiseren, inspiratie op te doen en elkaar te steunen in hun strijd voor Allah. Tot nu toe las ik hierover bijna niets in de gewone media. Die lezing van de DDL daarentegen kreeg wel publiciteit. Journalisten zijn blijkbaar erg gespitst en kritisch op mogelijk blank racisme en verdringen zich om dat zo mogelijk als eerste aan de kaak te stellen. Kijk, met dat verschil blijf ik nou geobsedeerd zitten. Ik kan dat maar niet plaatsen.

Maar wie weet, misschien dat in de komende dagen na deze vrijspraak van Wilders er wel aandacht voor komt. Voor mij is er een duidelijk verband tussen deze twee gebeurtenissen. Was Wilders veroordeelt geworden dan zou wat mij betreft een verbod op deze conferentie moeten volgen. Of anders wel een aantal arrestaties van sprekers en bezoekers verwachten. Het zit daar vol met van die Kabli-achtige figuren uit mijn eerste brief. Als Wilders uitlatingen als ‘op’ de grens worden betiteld hoe wordt dan een conferentie van zijn doodsbedreigers en aanklagers betiteld zou ik me dan afvragen.

Deze niet-veroordeling vanwege 'op de grens' in plaats van 'over de grens' kan nog een interessante toekomst geven. Wanneer ga je over de grens, en wordt de godsdienst dan over één kam geschoren met de seculieren? Zal nu gaan blijken dat we inderdaad een seculiere grond hebben waar godsdiensten niet boven de wet staan?
Kennelijk wordt het oproepen om te strijden tegen de vijanden van Allah ook als ‘op’ de grens beschouwd. Maar is dat terecht? Is oproepen tot strijd niet hetzelfde als oproepen tot geweld? Vindt men van niet dan moet men wel stijf blijven geloven in het onderscheid tussen een esoterische innerlijke betekenis van jihad en een exoterisch uiterlijke en fysieke betekenis van jihad voeren. Bovendien, dat dat verschil gekend en geleefd wordt door de moslimgelovigen. Dit wordt tenminste altijd ter verdediging van de Islam aangevoerd. Wij moeten dan geloven dat het feit dat Wilders voor zijn leven beschermd moet worden komt door een aantal Mohammedanen die niet in dit verschil geloven en de Koran niet goed begrepen hebben. Daarbij behoren we dan ook nog 'correct' aan te nemen dat dat niets te maken kan hebben met de ware Islam maar dat het komt door sociaal economische situaties die uiteindelijk door onszelf zijn veroorzaakt. Nou dank je wel, dan blijf ik nog maar even Islamofoob.

Het verband dat ik zie tussen deze twee gebeurtenissen is dat ik de PVV beweging van Wilders, evenals zo'n DDL reactie als een soort van alarmering van bedreigend gevaar zie. Eigenlijk ook een alarm over dat wat er zich naar alle waarschijnlijkheid op 3 Juli in Amsterdam zal manifesteren. Een deel van het organisme Nederland reageert middels die beweging (van de PVV en dergelijke) op gevaar van buiten. Maar wat doet de rest van het organisme Nederland? Dat zegt, welnee joh, je ziet het verkeert, je bent ziek als je dit blijft volhouden. Zij zijn best oké. Jij bent niet goed. Ik schaam me voor jou. Weg met jou. Je moet straf hebben, je moet je mond houden. Je mond moet gesnoerd. Zelfs wordt hij een soort duivel, een Hitler enz. in de ogen van een groot deel van de Nederlanders. Een merkwaardig reactie van Nederland.

Is dit niet een zelfde soort mechanisme als we zien bij de reacties op klokkenluiders?

dinsdag 21 juni 2011

Bezorgd (1)


Brieven en opstellen aan mijn kinderen.
Eerste aflevering. (half April '11)

Lieve Arjuna en Reine,

Ik heb vorig weekend een boek gelezen. Ik las het in anderhalve dag uit. Het heet, Bezorgde vaders. Zes vaders schrijven een brief aan hun kinderen, eigenlijk zijn het artikelen in briefvorm. Ik las het in een ruk uit, niet omdat alles zo fantastisch goed was maar meer omdat de motivatie van die mannen me zo bekend is en ook vooral hun onderwerpen. Namelijk een bezorgdheid om wat er met onze westerse cultuur gebeurd en daarmee samenhangend de Islamisering. Wat mij betreft eigenlijk meer de westerse houding tegenover die Islam en haar verschijnselen dan die Islam zelf. Hoewel ik daar natuurlijk ook een mening over heb, jullie kennen me.

Het tweede verhaal in dat boek, “Het pak van mevrouw Hollandt” vond ik het beste. Of eigenlijk, dat staat het dichtste bij mijn eigen denken en overtuigingen. En dan vind ik dat natuurlijk het beste, ha ha. Het is geschreven door Jaap Montfrooy. In de inleiding tot zijn brief staat het volgende te lezen: “Zijn bezorgdheid komt voort uit de pijnlijke vaststelling dat de westerse mens Kants Verlichtingsgedachte –het uittreden uit de onmondigheid die hij aan zichzelf te wijten heeft- juist nu het zover is, niet begrijpt. De unieke overgang van een wij-cultuur naar een ik-cultuur die mede dankzij de ontzuiling in het midden van de vorige eeuw handen en voeten kreeg, wordt door menigeen ervaren als een ideologische leegte. Een leegte die zo snel mogelijke moet worden opgevuld met andere liefst nieuwe tradities. De verlichting waar Europa eeuwenlang naar heeft uitgekeken dreigt zo de achilleshiel van de westerse beschaving te worden”.

Daar ben ik het roerend mee eens. En ook met het feit dat die overgang handen en voeten kreeg in de ontzuiling tijdens het midden van de vorige eeuw. Dat maakt weer dat ik en jullie moeder tot de eerste generatie behoren die ‘ontzuilde kinderen’ kreeg. Zo hadden jullie jezelf misschien nog niet bekeken neem ik aan? Hoe dan ook, ik was van plan zijn brief te kopiëren en jullie toe te sturen, dat boek kopen jullie toch niet dacht ik. Dat plan heb ik nog steeds wel maar ondertussen dient zich een andere gedachte aan. Namelijk om het goede voorbeeld te volgen en zelf ook te gaan schrijven. Dat speelde me trouwens al langer door het hoofd. Ik dacht dan aan ‘verzamelde opstellen’ bijvoorbeeld. Verschillende stukken die over onderwerpen van cultuur, psychologie, spiritualiteit en identiteit zouden gaan. Sporadisch heb ik wel eens iets afgeleverd ergens maar nu ik 65 ben geworden zou ik daar wat meer werk van kunnen gaan maken. Dit boek van die bezorgde vaders inspireert me vooral wat betreft de vorm waarin ik het zou kunnen doen. Brieven schrijven, brieven aan jullie. Zodoende zit ik hier nu te pennen met jullie in de geest tegenover me als ‘adressen’.

Bezorgd

Ik ben ook een bezorgde vader. Vaak ban ik ook bang. Dat gaat dan om jullie toekomst en om die van Jullie kinderen en kleinkinderen. Soms ook ben ik boos. Ik herken dat bij die zes vaders in dat boek. Bang, boos, bezorgd. Dit komt meer voor bij mijn generatie. Het wordt ook wel het verschijnsel van de ‘boze blanke man’ genoemd. Wij zijn de bbm generatie zeg maar. Een pakketje er om en een naamplaatje er op: dat zet gemakkelijk weg. Wordt ook vaak onder ‘fobie’ gerangschikt, maar dan vooral in samenhang met de Islamdiscussie. Diskwalificatie is een veelgebruikte tactiek in die discussie. Maar waar gaat het nou allemaal over zul je je afvragen? Wat is mijn bezorgdheid en angst? Laat ik proberen om een concreet voorbeeld te geven over waar ik me verontwaardigt over voelde en dat me ook zorgen en angst baarde. Het gaat dan vooral om de houding en de mentaliteit van Nieuwe Nederlanders en dan betreft het vooral de Mohammedaanse Nederlanders. Daarnaast en tegelijkertijd gelden die emoties van mij de schaapachtige en bange houding van de autochtone Nederlanders (de inboorlingen zeg maar) die meteen hun vrijheid inleveren.

In 2006 of ’07 was er iets te doen rond een cabaretduo, Ewout en Etiënne genaamd die een programma hadden onder de naam; ‘Onze vader’. Ewout Jansen speelde daarin de rol van de broer van Jezus. Niets werd blijkbaar ontzien en hoewel de Christenen het meeste redenen hadden om zich beledigd en boos te voelen werd Jansen bedreigt door moslims. In het studentenblad Folia verscheen toen een interview met een gelovige volgeling van Mohammed, Kabli genaamd waarin het volgende voorkwam:

Folia: Wat moet een moslim doen als hij hoort dat iemand grapjes maakt over de Islam?

Kabli: Als een moslim grappen hoort maken moet hij reageren. Hij moet zeggen: stop met die flauwekul van jou, stop met die grapjes over de Islam. Een echte moslim die radicaal is, kan hem doodslaan of dood maken.

F. : Keurt u dat goed?

K. : Ja. Hij mag hem afmaken. Sorry. Echt waar. Als hij te ver gaat over de Islam moet die man volgens de Islam dood.

F. : En dat vindt u goed?

K. : Wie ben ik dat ik goed vind of niet goed vind?

F. : Wat vindt de Imam daarvan?

K. : De Imam heeft daar niets mee te maken. Alleen de Islam zegt: je mag geen grappen maken. Je mag de Islam niet beledigen. Een moslim die hoort dat de Islam wordt beledigt moet reageren.


Nou, dit vind ik dus schokkend en alarmerend. Ik heb namelijk geen enkele aanwijzing dat dit soort van denken verandert of verdwijnt, ik ben bang dat het alleen maar zal groeien. Dat is dus mijn zorg en angst. Je kunt nu wel zeggen, maar dat is al 6 jaar geleden, maar mij gaat het er om dat het nog steeds geldt, dat het nog steeds zijn effect en uitwerking heeft. Ik heb namelijk sindsdien geen enkele grap meer gehoord of gezien in de media, jullie wel? En dat terwijl de Mohammedaanse gelovigen er zo graag, zegt men, bij willen horen hier in dit land. Ze horen er pas bij als er over hun ook grappen gemaakt worden. Kunnen jullie met voorbeelden van grappen op de proppen komen? Mijn punt is dat die met levensbedreigingen in de kiem gesmoord zijn en er sindsdien niets meer van gehoord wordt. Het is dit soort denken en dit soort van ‘recht’ dat onze samenleving is binnengehaald dat mij zorgen baart. Ik ben bang dat dit recht een eigen plaats krijgt, een eigen plaats gegeven wordt, eerst door het te gedogen en dat men het daarna uit angst voor racisme zijn plaats laat innemen.

Wat denken jullie, dat het wel over zal gaan? Hoe zie je de toekomst voor jullie kinderen en kleinkinderen? Denk je dat je hier geen aandacht aan hoeft te besteden? Volgens mij gaat dit niet zomaar over. Het gaat namelijk al 1400 jaar niet over, ondanks dat de Islam claimt de vredesreligie te zijn. Dat woord heeft niet in ieder cultuur dezelfde betekenis zo blijkt. Die ‘vredesreligie’ wint hier terrein, dat zie je, er worden geen grappen meer gemaakt over Allah, Mohammed en de Koran. Dit is vrede onder dwang en op straffe van de dood, het tegenovergestelde van vrede door vrijheid. Hiermee zetten de Mohammedanen zichzelf apart en klagen daarna dat ze in de hoek gezet worden en gediscrimineerd. De autochtone inboorlingen gaan dan (vanuit hun christelijke schuldbewuste wortels) in hun eigen boezem zitten tasten en vooral geen splinters in andermans oog verwijderen maar fanatiek op zoek naar balken in hun eigen oog. Nou die zijn er volgens mij inderdaad wel, plus nog planken voor hun kop ook. Zo dat was even de bbm er in mij.

Wat me in dat Mohammedaanse denkraam vooral alarmeert is; “Een echte moslim die radicaal is, kan hem doodslaan of dood maken.” Een echte moslim en een radicaal, is dat hetzelfde of heb je ook ‘echte moslims’ die niet radicaal zijn? Ja natuurlijk wel. Maar wat doen die hier dan aan? Zijn er dan niet-radicale moslims die daadwerkelijk kiezen voor een westerse cultuur van vrijheid van geweten, van meningsuiting en democratie die hier tegenin gaan? Ja, die zijn er wel maar de meesten van hun hoor je vooral klagen over dat verschrikkelijke ‘over een kam geschoren worden’. Niet dat ik dat doe. Maar ik wordt er wel van beschuldigd als ik kritiek lever op dit soort misstanden. Bovendien nog eens het meeste door positief ingestelde multiculturele mede-inboorlingen. En dan dat: “Sorry. Echt waar.”, “Wie ben ik dat ik goed vind of niet goed vind?” en “De Imam heeft daar niets mee te maken.” Dat is toch niet te verteren? Hier blijkt dat de invloed van de imam en de moskee helemaal niet zo groot is als we zouden denken. Of moet ik eigenlijk niet zeggen, wensen. Er bestaat blijkbaar een rechte lijn van Allah naar de gelovige Mohammedaan. Het zit in zijn/haar hart, in hun geweten en identiteitsgevoel. Een directe en rechtstreekse verantwoordelijkheid tegenover Allah en zijn gebod. Imams kunnen als herders en hoeders hun gelovigen ten slotte niet onder controle houden.

Het is niet zomaar een eenling die zo denkt. Er werd in diezelfde tijd een peiling gehouden op Marokko.nl waaruit bleek dat 30% vond dat Ewout dood moest. 51% vond dat hij mocht blijven leven en de rest verkeerde kennelijk in twijfel. Dat zulke vragen überhaupt gesteld (moeten) worden, dat jonge Nederlanders zich hier serieus het hoofd over breken, dat alleen al. Of deze percentages in de afgelopen zes jaar veranderd zijn weet ik niet. Het is taboe om dat te onderzoeken, nl. stigmatiserend en/of racistisch.

Maar natuurlijk is dit alles het gevolg van bepaalde waarden waar ik voor sta zoals het recht op vrije meningsuiting. Daar zitten we dan met onze vrije meningsuiting en vrijheid van godsdienst. De andere kant van die medaille blijkt nu te zijn dat er vrij baan is voor stromingen die tegen vrijheid van meningsuiting en vrijheid van godsdienst zijn. Dit is een probleem. Niet dat ik een oplossing weet, of die meteen wil hebben. Nee, zitten met een probleem, bewust zitten met een probleem vind ik belangrijk. Maar je mag in Nederland alleen met een probleem aankomen als je ook een oplossing hebt. Totdat het zover is moet je je mond houden. Leegtes moeten zo snel mogelijk opgevuld worden. Westerlingen die inderdaad hun eigen cultuur niet kennen of begrijpen. Twijfelen en het niet weten, daar gaat het in de kern om. Gelovigen die weten het wel, en Allah weet het beter. Er is wat dit punt betreft een onverwacht grote overlap tussen gelovigen en ongelovigen, tussen (zogenaamd moderne) westerlingen en gelovige Mohammedanen

De volgelingen van Mohammed zeggen; ‘Wie ben ik?, mijn mening valt in het niet bij de wil van Allah’. Ze vinden dat mensgemaakte wetten en dus ook de universele rechten van de mens ondergeschikt moeten zijn aan, en in het niet vallen bij de enige legitieme wetgever; Allah. 52 Islamitische landen hebben dan ook het verdrag van Cairo ondertekend. Dat houdt kort gezegd in, de Islamitische Universele mensenrechten. Daarin heeft de sharia het laatste woord. Geen enkel mensenrecht mag dus tegen de Sharia ingaan. Dit soort van denken is hier ons polderland komen binnenvallen als een meteoorsteen, als een donderslag bij heldere hemel. En wie zich rot schrikt is een racist of heeft een fobie, zeggen de politiek correcten. Hier ben ik kwaad over kinderen. Er ging geen enkel organisch proces in culturele of psychologische zin aan vooraf. Het heeft geen enkel verband met de ontwikkeling die we hier doormaakten en aan het doormaken zijn. Ik denk overigens dat dit ‘donderslag bij heldere hemel’ karakter typisch Islamitisch is. In Mekka lopen de gelovigen eerbiedig en diep ontroerd rond zo’n zwarte meteoorsteen (in de Kaaba). Ondertussen bepaald het hun leven en het karakter van hun cultuur. Maar dit is weer zo’n typische associatieve opmerking van je vader, leuk maar wat kan je daar in de praktijk mee?

Wat ik wil aangeven is dat ik dit een serieus onderwerp van zorg vind. Maar zoals ik al zei, ik ben net zo goed boos en gefrustreerd over Nederlanders die ontkennen dat er tegengestelde culturele waarden worden geïmporteerd. Ik kijk dan vooral naar de elite, de kosmopolitisch wereldburgers, de universelen en holisten, de socialen en de groenen. Die maken zich alleen maar zorgen over het blanke Nederlandse blazoen, het enige wat ze doen is opletten of ze niet ergens toch een beetje racistisch zijn en ze slaan groot alarm als er een huidskleurgenoot aan lijkt te lijden. Naar de anderen wordt niet gekeken en ook al niet naar de effecten van deze eenzijdigheid.

Hier moet ik natuurlijk op mijn beurt in de spiegel kijken. Ik was ook altijd een wereldburger, een kosmopoliet, een universele spiritueel. In die zin ook ‘elitair’. Vroeger dacht ik dat de elite geld had, en wie dat niet had (ik dus) hoorde automatisch niet bij de elite. Dat zie ik nu anders. Maar ik ben in mijn denken wel 180 graden gedraaid ten opzichte van de jaren ’70 en ’80, en sinds jullie geboren werden.

Afijn, dit is mijn eerste brief. Ik wilde in ieder geval het onderwerp ‘bezorgdheid’ duidelijk maken. In volgende brieven ga ik op andere zaken in. Die zijn er genoeg zoals je dit lezende wel aangevoeld zal hebben.