donderdag 14 augustus 2014

Humanisme en geloof, een wereld van verschil

Een interview met een ‘ware gelovige’

In Israël werd een humane daad gepleegd naar een Palestijns kind en zijn moeder. Het humanisme heeft van de leer van Jezus waar het kan, de regel hebt uw vijanden lief overgenomen. Of probeert tenminste om leden van de vijandige groep als mens en dus humaan te behandelen.

Dat leidt tot schrijnende tegenstellingen. Gewoonlijk horen we veel over schrijnende tegenstellingen op het gebied van armoede en rijkdom in dit geval zien we tegenstellingen op het gebied van waarden. Tegenstellingen van mensen die geloven in het hiernamaals en mensen die geloven in het hier-nu-maals.

Onderstaand interview vindt u hier op youtube

Likoed Nederland geeft de volgende inleiding:

Hoe reageert een Palestijnse moeder als het leven van haar zoon gered wordt?

Een jongen uit Gaza werd voor zijn hartkwaal door Joodse dokters en verpleegsters in Israël geholpen in een ziekenhuis. Israël opende haar deuren voor een moeder en zoon terwijl op dat moment het terroristische Hamas oorlog voerde tegen Israël.

In een interview met een Israëlische journalist op 23 juli 2014 hoopte zijn Palestijnse moeder dat hij zou opgroeien om te kunnen sterven in de strijd tegen de Joden:

Interviewer: “Zullen we [als er vrede komt] Jeruzalem delen?”

Moeder: “Nee.”

Interviewer: “Fiftyfifty?”

Moeder: “Nee. Jeruzalem is van ons.”

Interviewer: “Echt?”

Moeder: “Echt.”

Interviewer: “Zoals Arafat zei? Een miljoen martelaren voor Jeruzalem?”

Moeder: “Meer dan een miljoen. Iedere Palestijn. Jeruzalem is van ons. Je bent boos, hè?”

Interviewer: “Waarover?”

Moeder: “Omdat ik dat zei.”

Interviewer: “Nee, helemaal niet. Al dat martelaren gedoe is onzin.”

Moeder: “Niet waar, ik heb het je gezegd. Niet een miljoen maar iedereen van ons voor Jeruzalem. Begrijp je dat? Dood is normaal voor ons. Wij zijn niet bang voor de dood. Vanaf het jongste kind, zelfs jonger dan Mohammed [haar zoon] tot de ouderen. Wij offeren ons allemaal op voor Jeruzalem. Wij vinden dat wij er recht op hebben. Word er maar boos over.”

Interviewer: “Ik word boos.”

Moeder: “Ga je gang. – Het is iets religieus. Ik kan het niet. Het is ketterij om te zeggen dat Jeruzalem niet van ons is. Verraad jij soms je geloof?”

Interviewer: “Nee.”

Moeder: “Zo is het.”

Interviewer: “Wordt de dood daar geaccepteerd?”

Moeder: “Jazeker.”

Interviewer: “Hoe komt het dat je er alles aan doet om het leven van [je zoon] Mohammed te redden, als de dood zo bij je geloof hoort?”

Moeder: “Het is normaal, wat kan ik er aan doen als hij dood gaat? Het is gewoon. Mijn beide dochters gingen dood in mijn armen. Nou en? Ging ik daardoor dood? Allah gaf ons een gave – (nl.) om te vergeten. Het is geen probleem, het is normaal.”

Interviewer: “Normaal?”

Moeder: “Normaal.”

Interviewer: “Wat voelde je toen je je dochters verloor?”

Moeder: “Ik rouwde, het was zwaar. Maar wat kan je eraan doen? Dank Allah, prijs de Heer. Allah gaf en Allah nam weer weg. Ik kan mij niet verzetten tegen de dood, elke ziel moet sterven. Ik kan tijdens dit gesprek wel sterven. Geloof jij niet in de dood?”

Interviewer: “Nee, wij vinden het leven waardevol.

Moeder: “Het leven is waardevol, maar niet voor ons. Het leven is niets, het leven is waardeloos. Daarom hebben wij al die zelfmoordenaars. Zij zijn niet bang voor de dood, dat is normaal. Ieder van ons, zelfs onze kinderen, zijn niet bang voor de dood. Dat is normaal voor ons.”

Interviewer: “Ik vroeg je, als Mohammed beter wordt, wil je dat hij dan een martelaar wordt [dood gaat in de strijd tegen de Joden] ?

Moeder: “Natuurlijk!”

Interviewer: “Echt waar? Waarom?”

Moeder: “Als het voor Jeruzalem is, heb ik er geen probleem mee.”

COMMENTAAR

Ik heb hierop weer dezelfde reactie van ongeloof en verbijstering die ik ook had toen ik dit blog begon met mijn eerste stukje ‘Bezorgd'.

Deze dagen blijkt in de zaak met Yasmine Haifi weer opnieuw hoe dat geloof zijn uitwerking heeft in het leven van gelovigen. Een hogere opleiding en welvaart zoals bij haar of een lagere zoals vermoedelijk bij bovenstaande gelovige moeder lijkt niets uit te maken. De persoonlijke identiteit, het innerlijke leven staat als het ware apart van het uiterlijke leven. De rationaliteit die in een opleiding en maatschappelijke ervaring wordt opgedaan heeft geen invloed op dat innerlijke leven en de gekoesterde eigen identiteit als moslim gelovige. Het is een trouw aan het innerlijk hogere, het reine, pure en ware. Dat wordt op zich weer bepaald door de heilige drie eenheid van Allah, Koran en Mohammed. Een ware gelovige staat van binnen boven en buiten het wereldse leven waar de rede geldt. Geen kritiek daarop, dat is heiligschennis en een persoonlijke kwetsing in het hart van hun ziel. Daarom ben ik ook niet verrast door wat nu bijvoorbeeld deze Yasmine onthult wordt.

Zo is het

In bovenstaand interview wordt de tegenstelling tussen de twee werelden vooral in dit stukje heel duidelijk:

Moeder: “Ga je gang. – Het is iets religieus. Ik kan het niet. Het is ketterij om te zeggen dat Jeruzalem niet van ons is. Verraad jij soms je geloof"?

Interviewer: “Nee.”

Moeder: “Zo is het.”

Zo is het inderdaad. Zien we hier niet de kern van het probleem? Overigens gaat waarschijnlijk voor die (ik neem aan) Israëlische journalist hetzelfde op. Die gelooft dat Israël recht heeft op Jeruzalem en op dat land. Waarom geloven deze mensen dat? In de kern omdat het in hun heilige boeken staat. En natuurlijk omdat ze dat al eeuwen en eeuwenlang geloven. Ze houden vast aan hun geloof. Ze willen hun geloof niet verraden. Het zou ook zelfverraad zijn, ze zouden hun ziel verliezen. Dat willen ze behouden, ze willen er zelfs voor sterven, het aardse staat lager dan het hemelse en zo zijn we weer bij het verschil tussen hiernamaals en hiernumaals.

Bij deze mensen lijkt nog steeds te gelden wat ik in de eerste klas van de katholieke lagere school leerde.

Vraag: Waartoe zijn wij op aarde ?

Antwoord: Wij zijn op aarde om god te dienen en daardoor in de hemel te komen.

Zowel de Joodse als de Islamitische leer gaan vooral over hoe je op aarde dient te leven. Het leven zit vol met wetten, is volledig doorgewet, doorspekt met wetten. Honderden wetten vooral ook voor het persoonlijke leven. De maatschappij moet daarom zo ingericht worden dat het aardse leven zo geleefd kan worden dat je naar de hemel kan. Dit botst met ons moderne seculiere leven.

Hopelijk gaan langzaam steeds meer ogen open om deze tegenstellingen te zien, te onderkennen en gaat men ze benoemen. Dat de islam geen ideologie is, geen politiek is die over het inrichten van de maatschappij gaat is niet vol te houden. Het moderne westen heeft de eigen godsdienst verslagen, ze moet dat ook doen met de nieuwe godsdiensten hier. De wet op de godsdienstvrijheid evenals die op de vrijheid van onderwijs moet afgeschaft of tenminste grondig herzien worden, anders worden ze als rem gebruikt door de nieuwe gelovigen en gaat het achteruit met het seculiere vrije westen.

Geen opmerkingen: