zaterdag 5 april 2014

Anti-islamitisme

Ik moest gisteren even in Turnhout zijn en kocht het blad De Standaard voor bij de koffie. Op de laatste pagina een oude bekende, de oprichter van de Arabisch Europesche Liga die overigens in Nl. geen wortel wilde schieten.
Dyab Abou Jahjah probeert een nieuwe term

In zijn column in De Standaard van 4 April analyseert Abou Jahjah een onderzoek tot op zijn vermeende racistische ondergrond.

Volgens dat onderzoek ervaart 40 procent van de jongeren in Vlaanderen de islam als bedreigend en bij de 65-plussers is dat 70 procent. “gaat het hier over islamofobie of gaat het over iets diepers en lelijkers” vraag Jahjah zich af. Volgens hem gaat het inderdaad om iets diepers:

“(….) we moeten snel zijn want islamofobie biedt kansen aan de Wildersen van deze wereld en aan andere dragers van dat kwaadaardige anti-islamitisme, dat sterk opkomt en assertiever wordt en dreigen met etnische zuivering niet schuwt.”

Hij duidt islamofobie als een maskering over een vorm van racisme. Maar op zichzelf is:

“Islamofobie een probleem dat verholpen kan worden. Zoals bij elke fobie, moet je angst confronteren en rationaliseren.”

Dan zal blijken dat moslims en niet moslims allemaal eigenlijk hetzelfde willen en dat er geen onoverbrugbare verschillen zijn. Hij huivert zelf ook van fanatieke baardmannen die hoofden afhakken, religieuze slogans roepen en lijfstraffen uitvoeren, hij zou misschien ook wel islamofoob geworden zijn als hij niet als moslim was opgevoed. Dan had hij misschien ook de link gelegd tussen die beelden en elke willekeurige moslim.

Nou dat wekt in eerste instantie sympathie op en klinkt heel redelijk. Angst is een slechte raadgever zal iedereen zich herinneren en eenieder van goede wil zal graag het (zieke fobische) masker van de ware (kwade) aard willen onderscheiden.

Anti-islamitisme een ander verhaal dan islamofobie

“Zoals antisemitisme is het een soort racisme dat schuilgaat achter stereotypen die wel degelijk bestaan en die worden veralgemeend, waardoor een hele bevolking wordt ontmenselijkt en als belichaming van het kwaad gezien.”

Hij geeft dan joodse en mohammedaanse voorbeelden van stereotypen die echt bestaan maar worden misbruikt. Zoals de Joodse corrupte bankier of de joodse religieuze extremist, teksten in joodse religieuze boeken die andersgelovigen als inferieur beschouwen en vogelvrij verklaren. Daarnaast dan de moslim extremist die alle niet-moslims als kafir beschouwt en als ondermensen ziet, de moslim-terrorist en de onverdraagzame teksten in islamitische heilige boeken.

Essenties en uitwassen

Daarna zegt hij dit:

“Volgens Hannah Arendt hebben de ontkenning dat die uitwassen in het jodendom bestaan en de defensieve houding van veel joden bijgedragen tot de groei van het antisemitisme in Europa. Een soortgelijke defensieve houding van de uitwassen bij moslims zullen ook bijdragen tot toenemend anti-islamitisme.”

Richt Jahjah zich nu middels De Standaard tot de moslims? Het lijkt er wel op. Hij lijkt hier echt de moslims op te roepen om te stoppen met het verdedigen van de uitwassen van hun geloof en cultuur. Maar is een gastprediking hierover in de moskee misschien niet een beter idee? Misschien doet hij dat wel, ik weet dat niet. Dit lijkt in ieder geval goed nieuws, moslims die elkaar niet meer verdedigen, wegkijken en goedpraten op grond van broederschap door geloof, cultuur en etniciteit is een stap naar zelfkritiek. En inderdaad als er zelfkritiek is dan zal de kritiek van buiten rustiger worden doordat die minder nodig is dan. Minder wrijving en spanning zal dan het te verwachten gevolg zijn. Dat moslims ons dan niet meer als kafir, brandhout voor de hel en ondermensen zien is ook mooi meegenomen.

Voor ons ongelovigen zal de boodschap ongetwijfeld zijn dat we die uitwassen niet als de essentie van de islam moeten zien. Nou ja, dat willen we wel doen schat ik in maar dat zal pas echt body krijgen wanneer wij zien dat die uitwassen of dat uitschot van de islam-boom door een ‘zelf snoeiend’ vermogen van die boom worden gecorrigeerd. Dan nemen de moslims zelf de oorzaak weg voor zijn angst voor dat toenemend anti-islamitisme. Heel positief en constructief gezien en gezegd van Jahjah.

Bestaande uitwassen beschouwen als de essentie van moslim geloof en -cultuur legt de basis voor het anti-islamitisme, zoals een zelfde veralgemening van de uitwassen van joden en jodendom de basispremisse legt voor het antsemitisme, gaat hij verder.

“Dit gaat veel verder dan slechte pr of een misverstand of angst. Hier gaat het om een ideologische visie op een geloof en een bevolking en dus een versie van racisme als ideologie. Geen enkel geloof, geen enkele cultuur, geen enkele bevolking is in essentie kwaadaardig.”

Nou die laatste zin wil ik wel geloven, wie gelooft dat nou niet. Maar de zin daarvoor luidt: dat het gaat om een ideologische visie(….) en dus (!) een versie van racisme als ideologie is. Dus als ik een uitwas als een essentie beschouw is dat een ideologie, een racistische ideologie. Nu wordt het dus belangrijk wat essentie betekent. Wat kan als essentie beschouwt worden. Belangrijk lijkt me dan wat de gelovigen zelf als een essentie beschouwen. Als ze het woord van god in hun heilige boek als essentie van hun geloof beschouwen dan vinden ze bijvoorbeeld dat vrouwen de helft minder mogen erven dan mannen. Dat ongelovigen eigenlijk niet dezelfde rechten hebben dan gelovigen. Dat het recht door mensen gemaakt niet boven de wet van hun god, hun heilige boek mag gaan. Of bijvoorbeeld dat een afvallige gedood moet worden. Misschien wel tegen heug en meug maar toch, want wie ben je als gelovige om tegen het woord van god in te gaan, allah weet het beter niet waar? Dit lijken mij geloofsgegevens die in de hele islamitische cultuur hun sporen trekken, vaak ook letterlijk. In ieder geval bepaald het de cultuur en de sfeer. Volgens mij is dit een essentie omdat ik zie dat het geloofd en gepraktiseerd wordt en omdat ik zie dat het (ook zonder moord en doodslag) zijn effecten heeft in de moslimsamenleving en daardoor ook in onze Nl. samenleving. Of de gelovigen dit nu wel of niet als essentieel beschouwen en vooral, of Jahjah dit nu wel of niet als essentieel beschouwd; ik zie deze leerstukken van mohammed als essentieel voor de mohammedaanse cultuur en voor de manier waarop de gelovigen en wij als ontvangende cultuur daarmee worstelen. Ik ben dus zogezegd op dit punt een essentialist.

Racistische ideologie

Ik herinner me een uitspraak van Tariq Ramadan: “Essentialisme is een daad van racisme”, terwijl hij op die typerende islamitische manier met de vinger zwaaide. Jahjah en Ramadan strijden hier dezelfde strijd?

Ik pleeg dus nu een daad van racisme volgens beide heren. De uitwassen van angst en onderlinge controle in moslimculturen van elkaar en zichzelf vasthouden in eenzelfde ideologisch patroon met op laatst genoemde punt minstens uitstoting uit de gemeenschap en verdere dreiging met de dood zie ik als een essentie. Zonder al dit filosofisch en analytisch gedoe, in de praktijk een zeer essentiƫle uitwas. Het woord van god lijkt me voor een gelovige namelijk essentieel. De uitwas is hier voor mij dus hetzelfde als de essentie. De kern van dit probleem is het woord van god en het geloof in het woord van god.

Wat is nu mijn racistische ideologie? Hoezo heb ik nu de basis gelegd voor het anti-islamitisme? Hoezo heb ik nu een racistische ideologische visie op moslim geloof en volk gegeven en hun daarmee als essentieel kwaadaardig bestempeld. Hoezo ben ik nu een van de Wildersen van deze wereld “en drager van dat kwaadaardig anti-islamitisme, dat sterk opkomt en assertiever wordt en dreigen met etnische zuivering niet schuwt”?

Is Jahjah hier zelf niet bezig met ‘een soort racisme dat schuilgaat achter stereotypen van islamcritici die inderdaad wel degelijk bestaan maar die worden veralgemeniseerd, waardoor deze hele groep wordt ontmenselijkt en als belichaming van het kwaad wordt neergezet’?

Ik heb sterk die indruk.

1 opmerking:

G.Deckzeijl zei

Ter herinnering:
http://www.theovangogh.nl/metro_50.html