maandag 7 oktober 2013

Linkse Hobby’s.

Ik stuurde laatst een artikel door aan een aantal vrienden. Zie hier. Het is een artikel van Peter Louter. Het begint met serieuze rechtse kritiek op links (of simpelweg van bèta’s op alfa’s ?) maar gaat dan over in satire en wordt bijna absurdistisch. Zie bijvoorbeeld deze quote over zijn voorstel om staatsouderenhuizen op te richten:
“Zo’n staatsouderenhuis wordt geheel zelfvoorzienend. Bejaarden kunnen nog allemaal aardappels schillen, bonen afhalen en koken. De blinde helpt de lamme. Schoonmaken is ook geen punt. Achter de ene rolstoel hang je een natte dweil en daarachter volgt een rolstoel die een droge dweil voorttrekt. Voor de lichamelijke hygiëne wordt een wasstraat ingericht. Gewoon sproeien en droog blazen. Wie echt niet meer tot iets in staat is kan nog altijd wel zingen en zo de arbeidsvitaminen voor anderen verzorgen. Ouderen zullen ons dankbaar zijn, want eindelijk hoeven ze zich niet meer te vervelen of te wachten op bezoek dat zelden komt. Medische zorg dient niet noodzakelijk levensverlengend te zijn. Op een gegeven moment willen de meeste bejaarden gewoon dood. Natuurlijk worden ze gecremeerd, de as is uitstekende kunstmest. Ouderen houden er nu eenmaal van om tot en met het einde nuttig te zijn.”
Dat was even lekker lachen. Ik kreeg van een vriend een mailtje terug met deze zinsnede;
“‘t is me wat met die linkse hobby’s, heb overigens nooit het gevoel gehad uit die ruif te hebben meegegeten/-gegraaid. Jij toch zeker niet lijkt mij.” Groeten xxxxx
Die laatste zin blijft toch wel bij me hangen. Eten uit de linkse ruif, heb ik daar aan meegedaan? Mijn vriend vindt; ‘zeker niet’. Ik ben er zelf niet zo zeker van. Eerder in het artikel zegt Peter Louter over de jeugd, (hij bedoelt de baby boomers waar ik ook bij hoor) dat die:
“….dankzij de inspanningen van hun ouders op universitair en HBO-niveau linkse wetenschappen konden studeren wat hen kwalificeerde voor goedbetaalde stafbaantjes bij de overheid en gesubsidieerde instellingen. Door hun gezamenlijke inspanningen, lobbywerk en de hulp van linkse partijen slaagden die jongens en meisjes erin om de natuurlijke zorg voor hun ouders aan de overheid over te dragen, de rekening bij de belastingbetaler neer te leggen en zo hun schuldgevoel af te kopen.”

Mijn ouders hebben zich na de oorlog zeer ingespannen maar niemand in ons gezin heeft gestudeerd. Toch ben ik in een baan terecht gekomen waar je een HBO opleiding voor gehad moest hebben. Ik ken dus uit ervaring waar Louter op doelt. Inderdaad, verschillende van mijn toenmalige collega’s gingen rond of zelfs voor hun 55ste met pensioen via voor mij onnavolgbare regelingen. Verschillende van hen kochten een huis in Frankrijk en onderhouden nu een huis met zwembad terwijl ze in die tijd antikapitalisten waren en op de CPN, PPR, SP of de PvdA stemden. De vrouwen waren allemaal ‘rode vrouwen’.

Via subsidies die toen al (1979 tot 1987) voor een groot deel uit Europa kwamen werden er allerlei programma’s ontwikkelt en uitgevoerd tot verheffing van het volk. Ook al had ik mijn eigen doelen en mijn eigen werkwijze, ik deed er aan mee het was mijn baan, ik leefde er van. Is dat graaien uit de ruif? Ik weet het niet, wat versta je daar onder. Me verdedigen hoef ik niet. Maar kritisch terugkijken mag wel.

Eerlijk gezegd voel ik me hier heel dubbel over. Ik ben nu tegen dat systeem aan de andere kant heeft het me geholpen en gesteund om mijn dingen te doen in mijn leven en in de maatschappij. Dat had zonder dat systeem niet gekund. Ik herinner me Ayaan Hirsi Ali die het Amerikaanse systeem verdedigde maar in eenzelfde dilemma terecht kwam toen ze Amerikanen er op wees dat datzelfde socialistische systeem van subsidies enz. Theo van Gogh in staat stelde een film te maken waar zij haar zegje in kon doen. Zou ik in Amerika niet hebben kunnen doen wat ik hier kon? Zou Theo van Gogh en Ayaan daar niet hebben kunnen doen wat ze hier deden? Dat zijn meer de vragen die er toe doen denk ik. Een antwoord is moeilijk. Ik zou dan anders opgevoed en geconditioneerd zijn geweest dan nu, maar zou ik mijn ei kwijt gekund hebben of zou ik gefrustreerd door het kapitalistische systeem slechts tot het eten van hamburgers zijn veroordeeld? Ik weet het niet.

Hoe dat ook zij, ik vind het al met al toch beter dat die links-christelijke versie van ´onze lieve vrouwe van de eeuwigdurende bijstand´ uit onze verzorgingsmaatschappij verdwijnt. Dat is echt een orale projectie die links en christelijk samen hebben gematerialiseerd in onze maatschappij. Dat ideaal van kosmisch wereldburgerschap, van één mensheid, gelijke rechten voor iedereen, weg met de grenzen en ‘geen mens is illegaal’, loopt tegen zijn logische en natuurlijke grenzen aan.

Het ideaal van eenheid in verscheidenheid is uit evenwicht. De nadruk ligt op eenheid, de verscheidenheid wordt ontkent, of vermeden. Het niet om kunnen gaan met verschillen kan je niet wegmoffelen door alsmaar meer eenheid te organiseren.

Échte eenheid kan je niet maken of organiseren, die moet ontdekt worden.

Geen opmerkingen: