maandag 29 juli 2013

Hans Teeuwen

Gisteravond gekeken naar Zomergasten waar Hans Teeuwen werd geïnterviewd door Wilfried de Jong.

Vanmorgen een mail van een vriend.

“Als ik Hans Teeuwen psychologisch moet duiden, dan zit hij nog vast in zijn agressie, gelegen in het sterven aan het mes van zijn filmvriend Theo van Goch. Loslaten Hans. Van Cabaret heb je meer verstand. Het maar daarbij houden. Een fan.”

Hieronder mijn reactie.

Tja, psychologisch duiden. Ik duid best graag. Gaat een beetje vanzelf. Maar ik weet wel dat een duiding ook maar een duiding is en dat ik met die duiding maar een klein stukje bestrijk van de werkelijkheid. Maar reagerend op jouw duiding; hij zal best vastzitten in zijn agressie, en god weet in wat nog meer zou ik er aan toevoegen. En of die agressie voornamelijk veroorzaakt is door de moord op zijn vriend is voor mij de vraag. Wel een goed onderwerp natuurlijk om je(zijn) agressie op te ontladen. (op de moordenaar dus, en vooral op zijn inspiratiebron, mohammed en diens leer)

Als ik hem zou duiden vind ik dat niet het belangrijkste dat ik aan hem opmerk. Ik merk bij hem altijd een spanning, bij mezelf bedoel ik. Op mijn hoede, wat gaat ie me flikken. Hij heeft macht, hij is sterker dan ik, hij verrast me, zet me voor paal, schokt me, daagt me uit, ik voel me onveilig. Hij is snel en gevat, heeft al zijn agressie direct verbonden met zijn spraakvermogen en intelligentie. Dat is wat ik het meest typerend aan hem vind, altijd in controle over alles en iedereen om hem heen, iedereen behoorlijk bang van binnen maar ondertussen heel erg om hem lachen wat voor een groot deel als een verdediging werkt om uit die 'one down' positie onder hem vandaan te komen/te blijven.

Dit aspect van hem weerspiegelt iets van de cultuur van de moordenaar van zijn vriend. Daar ook die machtspositie waar anderen zich naar voegen: meedoen, aardig zijn, niet kwetsen, 'on speaking terms' blijven maar daaronder de angst. Dat geeft een gedrag van onderwerping, van je terugtrekken uit- of vermijden van een mogelijke confrontatie met de meer machtige. Een braaf gedrag eigenlijk.

In dit geval kan je spreken van dhimmitude. Een term die de onderwerping aan een moslimmeerderheid of moslimdominantie inhoudt. Men neemt een onderdanige houding aan en onthoudt zich van kritiek op de Islam. In weer een andere vorm kennen we dit gegeven als het zgn. stockholm syndroom, vriendjes worden met je bedreiger of onderdrukker om er nog zo goed mogelijk vanaf te komen, om het heel simpel uit te leggen. Door de intrinsieke geweldsdreiging in hun Islam hoeven moslims helemaal niet in de meerderheid te zijn.

Hans Teeuwen was zo eerlijk om toe te geven dat hij bang is om vermoord te worden. Opvallend vind ik dat in de maatschappelijke discussie de bange mensen, dus de eigenlijke dhimmies, de Islamcritici islamofobisch noemen. Dus de critici, de bezorgden worden ziekelijk/irrationeel angstig voor de islam genoemd door de main stream media de msm,door de grotere meerderheid, de politiek correcten. Volgens mij zijn zijzelf de angstigen maar ervaren dat niet zo omdat ze het projecteren op de anderen - op de islamcritici. Ze zien daar verschijnen wat ze in zichzelf onbewust houden door onderdrukking.

Teeuwen zit niet in dit ontkenning en projectie patroon. Hij gaf aan dat het hem eigenlijk speet dat hij niet de moed had als die van Pat Condell. Nam zelfs het woordje laf in de mond over zichzelf als ik het me goed herinner. Als een kwispelende golden retriever sprak hij zelfs met iets vragends in zijn stem zijn hoop uit dat hij veilig zou zijn na dit interview.

Dus ik zou eerder zeggen, hij zit vast in zijn angst voor de moordenaars van zijn vriend. Dat zal bij hem van binnen best agressie oproepen net zoals bij Condell bijvoorbeeld. Maar hij durft het niet om te zetten in zijn cabaret. Is dit een staaltje van: de brutalen hebben de halve wereld? (Ik bedoel nu de mohammedanen.) Misschien. In ieder geval toont het een groot verschil aan tussen de islamitische cultuur en de westerse cultuur. Namelijk, het willen sterven voor datgene waar je voor leeft. Daar legt de westerling het af tegen de mohammedaan. Dat is wat ik gisteravond zag, bij een westerse man met notabene ongeveer de grootste bek van Nederland.

Geen opmerkingen: