woensdag 19 oktober 2011

De geliefde en het doden van de medemens 2

Dit is een antwoord op de reacties van Anol Berg die hij plaatste onder het vorige artikel over dit onderwerp.

Beste Nol,

ik ga proberen uit jouw laatste twee reacties (van 4 September, onder mijn vorige posting) datgene samen te vatten waar ik op wil reageren.

Je groet met: “de vrede van God die alle gedachten te boven gaat”. En je hoopt dat we het daar een keer over kunnen hebben. Mijn eerste reactie is dan al meteen: Hoe kunnen we dat doen? Het hebben over iets wat alle gedachten te boven gaat. Mijn denken is sterk door taal gebonden, misschien zelfs wel volledig. En mocht ik dan met mijn bewustzijn boven het taal - denken uitstijgen, dan nog; wat zeg ik dan, wat kan ik dan nog zeggen. Of moet ik zeggen; hoe communiceer ik dan?

Met andere woorden, hier ligt het probleem van het verbinden van twee werelden. Het transcendente ‘dat alle gedachten te boven gaat’ met het gewone denken en doen dat we allemaal kennen. Moeilijk moeilijk maar voor minder doen we het kennelijk niet, gezien onze onderwerpen en onze insteek.

Op de gedachte van: “Stel dat mijn vrouw of kind gedood zouden worden, zal de praktijk moeten uitwijzen of ik zal doden of niet”, reageerde jij met: Niet slechts dan - in dat geval maar ook nu, hoe sta ik hier nu in. Sta ik in kracht of in zwakte? Ik zal in kracht en in waarheid moeten staan, niet alleen dan wanneer ‘de nood aan de man komt’! Nu kiezen voor het niet doden. Laat het er niet op aankomen, dan ben je te laat. Het gaat immers altijd om het hier en nu.

Dan over onbaatzuchtig handelen.
Samengevat vraag je je retorisch af: Is er een meer universeel standpunt dan:

1) de ander de wang toekeren,
2) je vijand lief hebben,
3) Kiezen voor God, zelfs boven je eigen gezin en familie.

Je schrijft daarover ook: “Een denken, niet van deze wereld, zoals de woordvoerder van deze gedachten het zou formuleren”.

Hier krijgen we dus die andere wereld, die alle gedachten te boven gaat, weer in het vizier. Hiertegenover staat de wereld van de aardse praktijk. De aardse werkelijkheid die nooit zonder oorlog is.

Je geeft het voorbeeld van de Japanner en de Amerikaan, de Nederlander en de Duitser. Ieder zijn eigen (beperkte) waarheid, hoe relatief allemaal. En het gevolg is doden. Niemand is onpartijdig, objectief en universeel want niemand kiest voor God. Althans daar kom ik toe als ik jouw gedachtegang probeer te volgen. Ik denk dat jouw oplossing ligt in ‘het koninkrijk des hemels’. Daar wil je in kracht en waarheid voor staan. En jou kennende, doe je dat ook.

Zo vat ik het samen. Waar en in hoeverre ik het mis heb hoop ik van je te horen.



Mijn gedachten hierover.

Dit is een elitair standpunt. In de zin dat het een standpunt is (was) van een priesterkaste. Van monniken ordes, van godzoekers, heiligen en mystici. Van celibatairen zonder gezinsbanden en kinderen. (Ja, dan gaat het al wat makkelijker maar zo hou je geen volk, land of cultuur in stand.) Het is het standpunt van pacifisten, van martelaren.

Wat dit laatste betreft, ik maak onderscheid tussen passief martelaarschap en actief martelaarschap. In het eerste geval, sta je voor je waarheid. Je doodt niet maar je gebruikt ook geen geweld als de consequentie is dat je gedood wordt. Bijvoorbeeld de Kataren, Jezus of Gandhi. Actief martelaarschap is dat je vecht voor je doel ook al kost het je je leven. Voorbeelden; kamikaze piloten en zelfmoord jihadisten.

Christendom, bepaalde Hindoeïstische, Boeddhistische stromingen en soms ook humanisten kennen pacifisme in de zin van passief martelaarschap. Andere culturen (ook westerse) kennen actief martelaarschap. Actief of passief martelaarschap, beiden worden gezien als heldhaftig. En religieus c.q. godsdienstig gesproken als ‘opoffering’, en als afzien van het ego en het wereldse.

In vorige opstellen heb ik betoogd dat deze ‘kasten’ tegenwoordig gewone burgers zijn. Deze hoge idealen zijn althans in het westen, gewone burgeridealen geworden. Met alle gevaren voor de westerse cultuur van dien. Want zoals ik zojuist al opmerkte; zo hou je geen volk, land of cultuur in stand. In Kunduz probeert (het westen/Nederland/Groen-links) dit in een niet westerse cultuur te praktiseren, zelfs te implementeren. Dapper!

Het lijkt er dus op dat tegenwoordig door velen geprobeerd wordt dat universele ideaal van het ‘hemelse koninkrijk’ hier op aarde te verwerkelijken. Dit is moeilijk. Het schiet niet erg op. Misschien hebben we eeuwen en eeuwen nodig. Het lijkt nu te gaan zoals met een ketting die nooit sterker is dan de zwakste schakel. Zo gaat dat hier in het aardse koninkrijk. Met de ontwikkeling van een aards (universeel) koninkrijk lijkt de vooruitgang niet sneller te gaan dan die van de langzaamste en meest primitieve, minst humane volkeren en culturen der mensheid.

Een andere gedachte kwam ook nog even bij me langs. Het lijkt een luxe te zijn als een bepaalde cultuur het zich kan permitteren pacifisten in haar midden te hebben. Wordt het aandeel pacifisme te groot dan wordt het voortbestaan van die cultuur een hachelijke zaak als er meer totalitaire, intolerante en machtsbeluste culturen tegenover staan. Die zal dan de overhand krijgen. Voorbeeld; de cultuur in Andalusië waar Joden en Christenen tweederangs burgers waren onder de Mohammedanen, om over vrijdenkers en atheïsten nog maar niet te spreken.

Een cultuur die veel pacifisme, universalisme, vrede en liefde een langere tijd binnen haar grenzen wil laten bestaan zal tegelijkertijd veel kracht en macht moeten hebben, én bereid zijn het uit te oefenen om die vredelingen, humanen, pacifisten en liefdevollen hun (wijze van) bestaan te verzekeren.

Nog een gedachte.

Het dilemma is altijd, waar is de grens van je tolerantie als je tegenover een intolerante tegencultuur komt te staan. Een staat zal toch een grens moeten trekken en de vrijheid moeten verdedigen en indien nodig bevechten. Dan is heldhaftigheid in de vorm van actief martelaarschap geboden. Met passief martelaarschap zal je cultuur van de aardbodem verdwijnen. Zie het voorbeeld van J.v. Nazareth. Daarna zijn dus die anderen de baas en zetten hun cultuur voort. Door toeval en geluk weten we iets van de Katharen en van Jezus en hun ‘niet van deze wereld denken’ zoals jij het noemt. Van (waarschijnlijk) vele anderen weten we niets. Geen wonder, die verdwenen in de vergetelheid. Maar voor Jezus, voor de Katharen en voor vele anderen die in de vergetelheid verdwenen maakt dat niet zo veel uit. Voor hen is er het ‘Koninkrijk der Hemelen’. Voor de actieve martelaren van de intolerante culturen is er ook het Koninrijk der hemelen, dan wel 'het Paradijs'. Zij zijn gestorven voor het op aarde vestigen van het Koninkrijk Gods waardoor de mensheid dan alhier “God kan dienen om daardoor in de hemel te komen”, zoals ik dat in de eerste klas van de lagere school op de catechismusles nog leerde.

Ik voel me tegenwoordig meer betrokken bij het aardse leven. Ik geloof dat er strijd, en evt. doden van anderen nodig is/kan zijn om, in jouw woorden ‘De Geliefde', in het aardse leven van mensen een plaats en een kans te geven. Dat betekent kiezen voor de aardse eindigheid, dood, dualiteit van haat en liefde, pijn en genot en (tegenwoordig nog steeds) oorlog. Actief martelaarschap zie ik dus in principe als evenwaardig aan passief martelaarschap.

De Katharen.

Neem bijvoorbeeld die kwestie van de katharen en de kruisvaarders. Vroeger was ik een bewonderaar van de Katharen en hun visie. Ik veroordeelde sterk het genocidale gedrag van de kruisvaarders jegens hen. Nu nog, althans dat is mijn eerste reactie. In feite sta ik er heel ambivalent tegenover. Ik denk soms dat het niet zo had hoeven te gaan. Was de westerse, christelijke cultuur van toen echt niet sterk genoeg om een tamelijk grote minderheid in haar midden te tolereren die een ander christendom voorstond? Men dacht toen van niet. Elimineren was de keuze die gemaakt werd. Toch ben ik blij dat het Christendom van toen zich niet naar de Kathaarse variant ontwikkelde. Dat zou mijns inziens een Christendom geworden zijn van nog meer dualiteit, van verschil en tegenstelling tussen hemel en aarde. Van: “mijn Koninkrijk is niet van deze aarde”, van 'andere wang', 'vijand lief', en 'God boven vrouw en kind'. Het zou een christendom zijn, ongeveer net zo dualistisch als het Mohammedanisme. Alleen kende dat nou juist een actief martelaarschap, daarom horen we niks meer van de katharen en wel van de mohammedanen denk ik.

De kruisvaarders waren on-Christelijk. De Mohammedanen waren niet on-Mohammedaans. Zij waren Mohammedaans in het veroveren en onderdrukken van joodse en Christelijke cultuur in 'het heilige land'.

Zou het Europese Christendom afhankelijk geweest zijn van de Kathaarse variant dan zou west europa volledig Mohammedaans geworden zijn. Het was het Christendom dat zich daarna ontwikkelde dat geboorte kon geven aan humanisme, vrijdenkerij, verlichting, aan open en vrij denken, innovatief denken en modernisme. Een pacifistisch en Kathaars Christendom zou dat niet gekund hebben net zo min als de Islamitische culturen. Die zouden het theoretisch gesproken gekund hebben maar in de praktijk konden ze het niet verwezenlijken. Waarom niet? Omdat door beiden het Koninkrijk der Hemelen belangrijker werd (en nog steeds wordt) geacht dan het aardse koninkrijk. Europa zou Mohammedaans zijn want actief martelaarschap wint het (op aarde) van passief martelaarschap.

Bezien vanuit het perspectief van het Koninkrijk der Hemelen, heeft dit aardse niet zo veel belang. Het gaat dan om Gods belang. Dat lijkt voor de passieve zowel als voor de actieve martelaren hetzelfde. Het hiernumaals is er voor het hiernamaals. Alsof het hen allemaal niets uit maakt.

Mij wel.

Een mix van beide, van pacifisme beschermd door agressie lijkt mij voorlopig nog het beste. Dat je dan hypocriet genoemd wordt, dat je dan inconsquent genoemd wordt hoort bij het aanvaarden van het aardse bestaan. Dan slijt je je ego maar af met de pijn van miskenning en onbegrip. Toch nog een klein beetje een martelaar.........

6 opmerkingen:

Anol zei

Gegroet beste kerel, ook ditmaal toch maar weer in 'de vrede Gods die alle gedachten te boven gaat'. Zoveel vrede n.l ik ervoer dit week end in de Ardennen, en vooral eenmaal weer thuis, en nog op dit moment. Ik heb het denken niet perse nodig om mij mijn vredige toestand [ voor de duur ervan ] bewust te zijn. We hebben het nu over het 'Weten'. Jeweetwel : 'wÓ rden gedacht, en het weten'. Maar wellicht had dan inderdaad ik het anders moeten formuleren.
Maar genoeg daarover, we zien wel of we dit gegeven nog uitdiepen, en houden ons bij het onderwerp


Wat versta ik onder geweldloosheid?

Het zou, meen ik , gaande ons onderzoek met betrekking tot 'doden of niet doden', op zijn minst van onzorgvuldigheid getuigen, wanneer niet ook deze vraag aan de orde kwam.
Voor mij zelfs de kern vraag.
Ik denk dan wel dat een ander, beter begrip dan geweldloosheid ons hier tot handvat moet dienen, en wel het begrip 'verdedigen'.
Niemand n.l. stelt ooit zich op het standpunt van de agressor, hij die de aanval zoekt. Het gaat in diens woorden dan altijd om een defensief optreden. Verdedigen .
Het verdedigen van een belang. Iets wat werd ontnomen. Iets wat bedreigt. Iets van lang geleden eventueel , een rekening die nu dus onderhand maar eens moet worden vereffend.
En dat wettigt aanval.
De tegen partij immers begon. Legde de basis.
Waar dat dan precies ligt of lag dat begin – de geschiedenis van oorlog en conflict laat wat dat betreft niets aan duidelijkheid te wensen over , valt nooit exact vast te stellen. De ingewikkelde geo politieke verhoudingen laten dat niet toe. Oudere maar half opgeloste conflicten.Kolonialisme. Inderhaast getrokken grenzen ; een difuus amalgaam van causaliteiten, overeenkomsten en afspraken ,misverstand en tegenstelling waarin zelfs de meest eminente historicus of politieke analist het overzicht verliest . En daarmee met betrekking tot de tot de strijd oproepende partij, iedere legitimatie
die deelname aan die strijd wettigt !
Waar precies ging het fout? En omdat een antwoord op die vraag doorgaans uitblijft, wendt dan maar de krijgszuchtige vastbesloten zich tot de irrationaliteit. Emotie. Sentiment. Patriottisme. Daar krijg je het volk in mee – zie de werking in het hedendaagse populisme.
Nou wil daar maar bij horen. In mee gaan.

Ooit zal misschien de mens het probleem van oorlog onder de knie krijgen suggereer je. Je verschuift het probleem dan weer door naar de toekomst. Leidt het af van het nu, 's mensen eerste verantwoordelijkheid. Alsof de toekomst iets vermag. Het zullen ook dan nog steeds mensen moeten zijn die deze zozeer verlangde ommekeer bewerkstelligen. En die begint bij het geweldloze individu.
Of verloopt die via de weg van de natuurlijke reactie, de dialectiek[ Hegel], de economisch maatschappelijke verhoudingen zelf aansturend op evenwicht, op vrede ten laatst ?
Sinds de tweede Wereldoorlog kent Europa zo een vrede, van betrekkelijke geweldloosheid, maar waardoor? Helder; door de alomtegenwoordige welvaart. Die echter op het moment niet weinig onder druk staat. Maar wat als die wegvalt ? Dan valt gelijktijdig daarmee de aan die welvaart gekoppelde vrede.
En logisch want door daar het van te verwachten, komt men niet of nauwelijks toe aan waar de werkelijke verandering begint: in het persoonlijke.

Het persoonlijke in dit opzicht trachten te combineren met het algemene, het collectieve,
leidt zeker ook niet tot het beoogde effect, omdat zoals ik in mijn boekje al stel, ik onvermijdelijk dan onderdeel wordt. Water bij de wijn doend, cq ,onder bepaalde omstandigheden mee gaand in het geweld.
Het gematigde standpunt van organisaties als b.v Groen Links, door jou ten voorbeeld gesteld, maar dat onder druk van regeringsdeelname [en dat is toch waar ze op uit zijn] in het internationale politieke krachtenveld van bondgenootschappen en afspraken onmogelijk staande kan worden gehouden.

anol zei

Er staat me dus niets anders, beters te doen dan bij me zelf te rade te gaan. Daar het geweld opsporen. Anders echter dan in de maatschappelijk politieke context dat alleen al vanuit een juridisch oogpunt een onderzoek naar een beginpunt noodzakelijk maakt, is in het persoonlijke geval, zulk een opsporen niet noodzakelijkerwijs aan de orde. Slechts het gewaarzijn van mijn handelen, het voortdurende bewustzijn ervan in het moment, ieder moment, volstaat. Ben ik me weer aan het verdedigen? Zoek ik weer de aanval?
De mate waarin ik het probleem van doden ernstig opvat , zal daarbij doorslaggevend zijn hoeveel aandacht en energie ik er in steek.. In wil steken. De mate waarin de maatschapijen daarin willen investeren , in bewustwording en toe willen oproepen, en hun programmma,s daarop willen aanpassen, in plaats van het eeuwige accent op de economie, op welvaart zal daarbij doorslaggevend zijn voor het welslagen. Niets echter wat wijst op een ontwikkeling in die richting.



Nog enkele punten uit jouw betoog.
Je motiveert je standpunt dat in bepaalde gevallen geweld geoorloofd is, met een beroep op het volk. Allereerst natuurlijk het volk waartoe jij behoort. Een volk buitendien met een zeker graad van beschaving. En dat dient verdedigt tegen de barbarij. Anders dreigt de teloorgang . Dat wat met zoveel moeite is opgebouwd. Wordt ik een tweede rangs burger ! Jouw Koninkrijk van het heden.
Mijn vraag dan toch, en valt daar dan niet mee te leven? Zoals de door jou opgevoerde Joden onder Moorse overheersing in de Andalusische periode, die ofschoon gekenmerkt door enkele exxessen toch een betrekkelijke vrede en welstand voor iedereen inhield, ook voor de [ tweederangs] burgers , het Joodse deel ?
Zien wij eenzelfde onrechtvaardigheid, tweedeling, trouwens ook niet elke dag in ons eigen midden ? Zou je de vuilnisophaler niet evenzo als een tweederangs burger kunnen kenschetsen. De lopende band werker, enz ?
Zou je daar dan maar met geweld op los moeten gaan?
Hij zal ermee moeten leven die lopende bandwerker. Ik heb het je al eerder op het hart gedrukt : heel Europa Mohamedaans en wat dan nog ? Ik die voor alles geloof in het goede [GOD]
en niet in geweld , haat , strijd, zal dan in die onderhorige positie steeds mij dat voor ogen moeten houden : dat het Goede alleen door goed doen en zijn, uiteindelijk overwint. Anders geef ik toch te veel eer aan het kwaad. Heeft dat voor mij het laatste woord. Anders laat ik het Allerhoogste buiten beschouwing, geloof ik er niet in ; vormt het voor mij alleen maar een welklinkend woord dat mijn op zichzelf aggressief handelen moet legimiteren.

anol zei

Een Elitair standpunt, voorbehouden ., voorheen aan priesters en martelaars noem je een denken als voornoemd. Met respect, maar wat heet hier elitair ? Je zou ook het eigenmachtig denken elitair kunnen noemen. De mens die zijn eigen verantwoordelijkheid in eigen handen neemt, en niet in afzien, in abdicatie. En dat is toch terzake het pacifistische standpunt wat hier aan de orde is: uit handen geven. Niets doen.
Voorts zou ik het pas echt elitair vinden mijn standpunt te extrapoleren naar de ander , en ze te vatten in een ideologie. En de ander van deswege ze dwingend op te leggen. Want dat is wel wat gebeurt in een oorlogsituatie: de loyaliteit wordt dwingend opgelegd. De reden dat elk zich er naar voegt. Niet het persoonlijke inzicht doorslaggevend hier, maar gehoorzamen.Dat in het koninkrijk van de aarde het zo geregeld is dat een gekozen overheid voor de minder capabele burger beslist zegt mij niets.Terzake conflicten en het opsporen van een beginpunt ter legitimatie , zoals hierboven al belicht verkeert ook de overheid in ondeskundigheid.

Ik wil afsluiten andermaal met een navrant, [fictief] voorbeeld van de waanzin die oorlog heet.

Duitsland ten tijde van W.O. 2
Twee personen van verschillende nationaliteit, verbonden aan elkaar door vriendschapsbanden dan wel familiaire.
Ad rek., Nol van den Berg. De eerste geboortig Duitser , de tweede van Nederlanse komaf .
Mobilisatie. Jij wordt onder de wapenen geroepen, en doet je plicht. Ten behoeve van de Duitse zaak, nu jouw zaak. Je werpt grensoverschrijdend die bom af. Die granaat.Schiet die kogel.
Je treft mij, jouw vriend dan wel lid van de familie, zoekend naar God , pacifist. en ik laat het leven . Ad die Nol doodt.
Denkbeeldige voorstelling van zaken?
Voorbeelden, te over toch waar het zo ging. Mannen , vrouwen, kinderen gedood door een bom of granaat afgeworpen door een familielid of vriend aan de andere kant van de grens. Doende hun plicht.
Men kent zijn eigen kracht niet, anders zou men zich aan een dergelijke waanzin onttrekken.
Liever dan maar zelf dood.

Een heel epistel dit keer , maar daarin lijkt me wel alles gezegd wat ik te zeggen had over dit onderwerp. Ik wacht uiteraard jouw reactie af. Wellicht verander ik dan nog van standpunt.
Eenmaal deze samenspraak over dit onderwerp echt ten einde, moet je maar eens er een borrel op komen drinken. Kunnen we ons bezinnen op andere onderwerpen.
We zijn toch allemaal 'maar' op weg.
Naar peace en harmonie.

Ad Rek zei

Hadie Nol,
Ja, ik kom gauw een borreltje bij je drinken. Wie weet wat voor onderwerp daar uit voortkomt.
Wel interessant deze uitwisseling. Ik leer er van dat we waarschijnlijk aan een dialoog bezig zijn. Vroeg me laatst namelijk af wat al die termen nou eigenlijk inhouden; debat, discussie, polemiek en ook dialoog. Wat zijn de verschillen, wat de overeenkomsten. Dialoog is denk ik dat jij jouw ding zegt en ik het mijne. Dat we elkaar horen en elkaars gedachtegang en conclusies en houding kunnen volgen en begrijpen en dan zeggen we Oh.

We zijn verschillend. Op bepaalde punten tegengesteld zelfs. Oneens. We kunnen desalniettemin samen een borreltje drinken en zelfs (gelukkig) meer dan dat. Ik realiseer me dat we dat doen als gevolg van veel strijd en doden in het verleden. Daar kunnen we dan ook weer een borreltje op nemen......... We komen niet tot een zelfde standpunt lijkt me. Je schrijft: “Ik wacht uiteraard jouw reactie af. Wellicht verander ik van standpunt”. Mijn vooroordeel luidt dat ik daar niks van geloof. Ik geloof dat jij niet van standpunt veranderd. En dat hoeft voor mij ook niet. Jij zegt bijvoorbeeld: “Liever dan maar zelf dood”.

Ik zei zelf ook zoiets. In de voorlaatste alinea van mijn stuk staat: “.......Dat lijkt voor de passieve zowel als voor de actieve martelaren hetzelfde. Het hiernumaals is er voor het hiernamaals. Alsof het hen allemaal niets uit maakt. Mij wel.” En hier hebben we ons verschil. Mij maakt het wel wat uit en ik heb er mijn leven voor over. Jij hebt je leven over voor jouw zaak, ik voor de mijne. Naar mijn gevoel zelfs voor dezelfde zaak.

Over mezelf ben ik minder zeker wat betreft die standpunt verandering. In principe ben ik voor strijd, en dus ook voor gebruik van geweld en voor doden om mijn cultuur en bepaalde waarden ervan te verdedigen. Bijvoorbeeld om pacifisten te beschermen. Maar ik kan me voorstellen dat ik van standpunt zou veranderen en een pacifistisch standpunt ga innemen. Voorlopig is dit echter nog theorie. Maar wat koop je daarvoor zal jij zeggen. Hier en nu, daar gaat het om. Ik snap dat je dat zegt.

Voorlopig ben en blijf ik geïnteresseerd in de dimensie van het tijdelijke. Hoe regelen we het hier. Hier in de tijd, in de geschiedenis. Ook de toekomst dus. Jouw ‘hier en nu’ en wars zijn van tijd en toekomst is m.i. in laatste analyse toch gericht op het ‘daar’, van het koninkrijk der Hemelen. Het hiernamaals, waar geen tijd is, het transcendente.

Ik zoek naar het opheffen van die dualiteit tussen het hiernumaals en het hiernamaals, het tijdloze en het tijdelijke. Daarbij blijf ik gefocust op het hier en nu in de tijd, in de geschiedenis en niet zozeer op het transcendente of hiernamaals. De aarde als (eerste) hemel, gelijk de titel van dit blog.

(wordt vervolgd)

Ad Rek zei

(vervolg)
Toch nog enkele reacties op jouw schrijven.

Over elitair.
Ik gebruikte dat woordje wat ondoordacht. Ik bedoel in ieder geval niet een elitaire houding in de zin van een arrogante houding. Ik wilde aangeven dat zich een geestelijke elite, een pacifistische elite kan vormen, doordat men zich terugtrok achter veilige muren en anderen de wapens opnamen en hun leven gaven.

Een soort van ‘vrijgestelden’ eigenlijk, zo van; jullie bidden en mediteren en keren de andere wang toe, en wij vechten (zodat het zover niet zal komen!). Dat is zover doorontwikkelt dat er nu geen (veilige klooster) muren meer nodig zijn en mensen pacifist kunnen zijn en een geestelijk leven kunnen leiden in hun burgerleven. Daarnaast hebben we dan een machtig leger dat de zaak beschermd.

In de Islamitische culturen zijn die scheidslijnen niet zozeer ontwikkelt en aangebracht. Daar lopen de innerlijke jihad en de uiterlijke jihad vloeiend in elkaar over. Gelovige burgers gaan dan ook als monniken en nonnen gekleed. Strijd en actief martelaarschap zijn onderdelen van die cultuur en kent ook geen pacifisme laat staan een pacifistische elite.

Verder zeg je daar: “Voorts zou ik het pas echt elitair vinden mijn standpunt te extrapoleren naar de ander, en ze te vatten in een ideologie.” Ja, maar dat doe jij niet. Jij persoonlijk bent niet elitair.

Een politieke partij extrapoleert (uiteraard) wel. En nu er als gevolg van veel strijd en doden de luxe ontwikkelt is dat je universele broederschaps gedachten, pacifisme(=overgegaan in Groen Links), mensenrechten enz. enz. ingang kan doen vinden in de gewone dagdagelijkse cultuur, kan je m.i. de democratische meerderheid ervan beschuldigen dat die dit kosmopolitisme, universalisme, mensenrechten enz. ‘dwingend oplegt’.

Aan de rest van het volk die je dan als ‘hersenloze onderbuiken op twee pootjes’ kan betitelen. Zij vinden vervolgens een stem in Fortuyn of Wilders. Die dan als de rattenvangers van Hamelen gaan betitelen die het arme (Tokkie) volk voor de gek houden uit lust naar macht en anders niets, dat zou ik dan inderdaad een elitaire (arrogante) houding noemen.

Afijn, er is veel te zeggen. Volgens mij draaien we in kringetjes rond als we hiermee doorgaan. Ben zeker bereid nog een en ander te verduidelijken als jij of een andere lezer daar om vraagt. Voor nu laat ik het hierbij.

anol zei

Nee van standpunt veranderen ter zake het onderwerp doden - pacifisme, dat zit er denk ik inderdaad niet in. Ik doelde met dat woord [standpunt]dan ook niet daar op, maar op op mijn voornemen de dialoog daarover af te sluiten. Op welk voornemen dan -mocht jij in jouw reactie toch nog met iets van belang komen,ik graag weer zou terugkomen.
Denk rond het week end inderdaad nog met iets te komen.
Ben het aan het uitwerken.