vrijdag 24 juni 2011

Identiteit en demografie een twee-eenheid

Lieve kinderen (eind April ’11)

Hierbij mijn tweede brief, of brief-opstel moet ik zeggen want ik merk dat ik toch anders schrijf dan bij een gewone brief. Maar allee vooruit, we gaan weer verder.

Arjuna jouw reactie was gisteren onder andere, dat ondanks dat je beaamde wat ik schreef, je toch goede ervaringen had met ‘buitenlanders’. Ja, dat heb ik ook. Jij gaat naast met Nederlandse Nederlanders veel om met andere Nederlanders zoals Antilliaanse, Surinaamse en Turkse. Je noemde het voorbeeld van Yoesoef, die een serieus gelovende moslim is. Jullie mogen elkaar erg graag. Je hebt in de praktijk nergens last van, je merkt eigenlijk helemaal niets van die Islamisering. Bestaat die dus eigenlijk wel? Dat zei je niet tegen mij maar ik kan me voorstellen dat je dat wel bij jezelf denkt. Je ziet eigenlijk geen reden tot bezorgdheid. Je geeft me wel gelijk dat er geen Islam grappen te bekennen zijn in cabaret programma’s. Je vind mijn brief wel interessant om te lezen maar verder lijkt er in de praktijk weinig aan de hand.
Wat ik je kan zeggen, en wat je best wel weet van me is dat ik ook geen moeite heb met ‘buitenlanders’ of met andere Nederlanders in het algemeen. Je weet ook hoe belangrijk Indische Nederlanders, Molukkers en oosterlingen in het algemeen voor mij waren in mijn leven en dat nog steeds zijn. Niet voor niets gaven we je zo’n on-Nederlandse naam waar ik trouwens in dit kader een andere keer nog wel iets over wil zeggen. Ook met moslims als individuele mensen kan ik vaak heel goed opschieten. Het gaat mij meer om moslims als gemeenschap. De Islam is (nog) helemaal geen godsdienst in onze Nederlandse zin van het woord. De Islam is namelijk net zo goed een politieke ideologie als een godsdienst. De scheiding die wij daarin kennen heeft in die cultuur nog niet plaats gevonden. Bij die gelovigen in hun hoofd niet en vooral in hun ziel, en hun identiteitsbesef niet. Ik noem gelovige moslims trouwens ook liever Mohammedanen.

Volgens Mohammed moet ik dat niet doen en volgens zijn volgelingen die zich dus moslims noemen ook niet. Maar aangezien ik niet in Mohammed geloof volg ik die aanbeveling niet op. Ik ben het er niet mee eens. Moslim betekent gelovige, niet gewoon gelovige maar ‘echte ware gelovige’, iemand die zich overgeeft aan de wil van Allah, iemand die in Allah en de profeet geloofd. Alle anderen zijn ongelovigen. Nou, ik geloof niet in hem als profeet, en ik moet ook al niet veel hebben van godsdiensten, maar ik noem mezelf wel een ware gelovige. Eigenlijk ben ik dus ook een moslim vind ik. Maar hij noemt mij geen ware gelovige want ik erken hem niet als de laatste ware profeet van god die alle voorgaande corrigeert. Als Mohammed het goed vindt dat ik mezelf moslim noem zal ik zijn volgelingen ook moslim noemen. Als ik zoals het nu is Mohammedanen moslim noem stem ik er mee in dat zij ware gelovigen zijn en ik niet. Ik doe dan een stukje mee aan dat geloof, ik neem dan dat stukje denkraam over. Daar pas ik voor. Alle profeten, ook Jezus bijvoorbeeld en Abraham en Mozes waren volgens hem moslims. Niet dat ie hun ooit iets gevraagd had hoor, maar dat werd dan achteraf bepaald door Allah en zo weet Mohammed hoe het zit. Eigenlijk was Adam de eerste moslim...eigenlijk zijn wij allemaal moslims maar weten we dat nog niet... Kijk dat soort van arrogantie en geestelijk imperialisme kan ik niet uitstaan, daar doe ik zo min mogelijk aan mee. Boeddha, Lao Tze, Krishna, Socrates enz. om het maar even bij de ouwetjes te houden, zijn volgens de Islam geen ware gelovigen. Maar aan hun heb ik toevallig veel meer dan aan hem.

Daar komt nog dit bij, Mohammedaan zijn betekent in het Nederlands gewoon dat je Mohammed volgt, door hem geïnspireerd bent, hem, zijn werk en leven als ideaal ziet. Zo heb je ook Boeddhisten die Boeddha goed vinden en daar helemaal in opgaan, je hebt Platonisten, Spinozisten, Marxisten en wat niet al. Dat Christenen daarbij ook nog geloven dat Christus god is en dat moslims niet geloven dat Mohammed god is vind ik geen argument om ze geen Mohammedanen te noemen. Boeddhisten geloven ook niet dat Boeddha god is. En ik kan moslims gewoon Mohammedanen noemen zonder te impliceren dat ze Mohammed als god zien. Zo is het in de Nederlandse taal en het Nederlandse denken en dat moesten ze ook maar eens respecteren in plaats van ons een deel van hun geloof op te dringen. Ook dat is weer zo’n klein Islamiserinkje waar ik liever niet aan mee doe.

Maar ik wijdde misschien iets te veel uit. Het gaat mij er om dat moslims zich identificeren naar het model en voorbeeld van Mohammed. Hij is hun ideale mensbeeld. Moslim zijn is naar het Mohammed ideaal leven. Door die zelfidentificatie ligt ook hun trouw en loyaliteit bij wat Mohammed gezegd heeft, geboden en verboden heeft. Uiteindelijk dus bij de Sharia, de Islamitische wetgeving. Je moet daarbij weten dat de Islam heel praktisch, materieel en sociaal gericht is. Het gaat heel erg over de praktijk van het leven, over gedrag, over hoe je je persoonlijke leven inricht en hoe je de samenleving inricht en welke wetten er moeten gelden. Het regelt eigenlijk je hele leven maar dan naar maatstaven en begrippen vanuit de hemel en voor het hiernamaals. Het bemoeit zich dus ontzettend met het aardse leven maar het gaat om het volgende leven hierna. De Islam is aan de ene kant heel aards maar in zijn doelstelling weer helemaal niet. Dat geeft een heel andere cultuur- en levensbeleving dan de onze. Grote overeenkomsten aan de ene kant maar nog grotere fundamentele verschillen aan de andere kant. Nou wijd ik verdorie alweer uit. Wat ik wil zeggen is dat vrome gelovigen zich hier alles aan gelegen laten liggen. Ze raadplegen daarom vaak de fatwa bank. Een regel bank, waar je de uitleg van de Allah’s wil kunt vernemen. Daar kom je te weten hoe je zijn wetten en regels goed opvolgt en daardoor in de hemel komt. Je kan dan checken of datgene wat je wenst, wilt of van plan bent wel door de halal beugel kan. Vriendschap met ongelovigen is een onderwerp waarover vaak raad gevraagd wordt. Volgens een bepaalde plaats in de Koran is het Haram. Haram is dat iets zo verkeerd of onrein is dat het verboden werd. Het is de laagste van de vijf mogelijkheden. De hoogste is Halal, de middelste is zeg maar neutraal. Tussen halal en neutraal heb je iets van, wel goed maar het kon beter. Tussen neutraal en haram zit, wel slecht maar het kon erger. Hier zijn serieuze gelovige behoorlijk zoet mee. Er zijn in de Koran ook weer wel plaatsen waar blijkt dat vriendschap met ongelovigen toch wel neutraal is of niet helemaal haram. Soms zoeken gelovigen net zo lang naar een fatwabank of Imam tot ze de uitleg horen die hun bevalt. Dat kennen we ook van streng Christelijke gelovigen.

Yoesoef moet als serieus gelovige hier zijn weg in zien te vinden. Het kan natuurlijk ook zijn dat hij een religieus type vanuit zijn aard is en hier weinig of niets van weet, of niet wil weten misschien. Ik moet verder ook denken aan het feit dat hij niet met een ongelovige mag trouwen. Dat meisje moet zich dan bekeren en Mohammedaanse worden. Of op zijn minst moet ze beloven dat zijn kinderen Mohammedaans worden opgevoed. Ook dit is een voorbeeld van geestelijk en spiritueel imperialisme. Zo komen er steeds meer moslims die een sharia-vriendelijke inrichting van ons land willen. Identiteit en demografie als een twee-eenheid, daar ligt mijn angst en zorg. Dat Yoesoef Christen wordt of gewoon seculier door het leven gaat, of individueel zijn gebeden doet, zijn kinderen open opvoed en aan hun de keuze laat is volgens zijn geloof en nog belangrijker, volgens zijn leefcultuur niet mogelijk. Officieel staat er de doodstraf op als hij uit zijn geloof zou stappen. Dat is ongrondwettelijk in Nederland volgens mij. Maar ja, een geloof verbieden of delen van een geloof, dat kan niet want dat gaat tegen onze eigen uitgangspunten en opvattingen in. De godsdientigen houden vast aan de vrijheid van godsdienst en op die manier komt de wet van de godsdienst in een aantal gevallen boven onze grondwet te staan. Ook dit noem ik Islamisering. Natuurlijk trekt die zich op aan de kerstening (Christianisering) die we hier van oudsher gewend zijn en die we nog niet genoeg uit ons systeem hebben kunnen verwijderen. Oef, weer uitgewijd. Het ongelovige of christelijke meisje van Yoesoef, daar waren we gebleven. Ze loopt een grote kans haar kinderen kwijt te zijn aan de oema, dat is de gemeenschap van ware gelovigen. Ja, dat is nou eenmaal zo, (sorry, echt waar, zou die Kabli uit de vorige brief zeggen) dat moet van ons geloof. De ziel van die kinderen moet gered van westerse dwaling en ongeloof. En, er is hier toch vrijheid van godsdienst? En ik heb toch recht op mijn eigen identiteit?

En wat vind Yoesoef er van dat hij eens zoveel erft dan zijn zus? Maakt hij zich ervan af door te zeggen, daar doe ik niet aan mee maar blijft verder toch loyaal aan de Islam? Als jullie je vriendschap willen behouden kan je dat doen door niet dieper op dit soort zaken in te gaan. Aan de andere kant, als je het wel doet en de vriendschap doorstaat dit dan is dat iets prachtigs. Maar wat is een vriendschap zonder dit? Mijn vrees is dat jullie en anderen van jullie generatie dat niet zullen doen. Dat jullie het houden bij, niet te diep op dingen doorgaan om de vrede te bewaren. Maar je hebt dan een vrede waarbij je wat betreft bepaalde terreinen op je tenen loopt en om de hete brij heen danst. Ook dit is een voorbeeld van het sluipende karakter van Islamisering. Dit soort essentiële zaken moeten in een cultuur op zijn minst aan de orde gesteld zijn en beter nog moet men er mee in proces zijn om het op te lossen.
Als het onder de deken van liefde en vrede verdwijnt heb je de situatie van het vroegere Yoegoslavië. Daar ging leek alles redelijk goed te gaan onder het bewind van Tito, het bleek echter een vrede door onderdrukking en ontkenning. Toen de vredesfacade oploste werd het een slachthuis. Dat gebeurde volgens de scheidslijnen van etnische maar vooral van religieuze identiteit en had zijn uitwerking tot zelfs binnen families en gezinnen. Het waren volgens mij deze drie belangrijke identiteitsankers waar geen aandacht aan was besteedt, en naar ik bang ben hier en nu ook niet nl. nationaliteit, etniciteit en religie. Alle drie zaken waarvoor mensen door het vuur gaan, die ze ‘heilig’ noemen, die boven het gewone uitgaan, die ze als hun wortels of hun ziel ervaren. Op dit moment moet er in ex-yoegoslavië achterstallig onderhoud en ontwikkelingswerk gepleegd worden op die gebieden. Crisismanagers en vredeswerkers voor wie vrede hetzelfde betekent als afwezigheid van oorlog, geweld en bloedvergieten en niet verder kijken zullen op wat langere termijn bitter weinig succes hebben vrees ik.

Als ook hier de vrede slechts oppervlakkig is zal de leefcultuur zich ontwikkelen in de richting waar we ons in de 60er en 70er jaren van trachtten te ontdoen. Ik ben bang dat we geestelijk, sociaal en cultureel teruggaan naar de 20, 30 en 40er jaren. Ik bedoel dat nu los van de oorlog. Ik zie nu in dat onze reactie daarop na de 50 er jaren in feite maar heel oppervlakkig was, al had het de schijn van een culturele revolutie. Dat is een belangrijke bron van mijn frustraties hierover. Ik vrees dat we toen, en nu heb ik het vooral ook over mezelf, veel reactiever en onbewuster bezig waren dan we beseften. Achteraf gezien hebben we onszelf en die beweging niet erg goed begrepen en later lieten we het sloffen. Ik ben bang voor een nieuwe verzuiling. Nu met voor verschillende zuilen een eigen taal, een eigen klederdracht, eigen voedsel, eigen geloof maar dat zou nog niet het grootste probleem zijn, dat is tenslotte gewoon cultuurverrijking. Nee eigen wetten daar ligt mijn probleem. En daar kan het op uitlopen via onze vrijheid van godsdienst, via onze openheid en tolerantie.

Hier doel ik in de eerste plaats op de Islam waarvan het verlangen om te leven volgens de Sharia een intrinsiek onderdeel uitmaakt en een logisch gevolg is. Hetzelfde is waarschijnlijk maar dan meer sluimerend aanwezig bij de Hindoestaanse, Chinese, Surinaamse en Antilliaanse gemeenschappen. Maar die hebben geen achterlanden met aan ons tegengestelde waarden en normen die zijn neergelegd in wet en regelgeving. Voor India, China, Zuid Amerika en Afrika voel ik niet zo’n zelfde soort vrees. Ze voeren geen dubbele agenda zoals de Islamitische landen die eerst de Universele rechten van de mens onderschrijven en daarna het verdrag van Cairo. Vervolgens op allerlei manieren lobbyen en doen om hun Islamitische versie toegang te doen krijgen. Ook in Europa bijvoorbeeld waar ze vertegenwoordigd zijn door Mohammedaanse dubbele paspoortbezitters. Via linkse politiek lukt dat best wel, met als een van de gevolgen het proces tegen Wilders.

Geen opmerkingen: